Hikayeler

İstanbul’un Tarihi Yarımada’ya nazır, Galata’nın daracık sokaklarından birinde, yüksek tavanlı, ahşap kirişli eski bir binanın üçüncü katında yer alıyordu “Yaratım Atölyesi”. Selin ve Cem, yedi yıl önce, ikisi de reklam sektörünün kurumsal devlerinden bıkmış, kendi vizyonlarını hayata geçirme ateşiyle yanıp tutuşan iki genç girişimci olarak bu atölyenin kapısını açmışlardı. Selin, kreatif zekası, detaycı ruhu ve

O sabah, pencereden süzülen güneş, Ayşe’nin hayatındaki tek kusursuz şeymiş gibi parlıyordu, oysa gölgeler çoktan duvarlarda raks etmeye başlamıştı. Yatağın kenarına oturmuş, elindeki ovülasyon testinin soluk ikinci çizgisini gözleriyle tarıyordu. Her ay aynı umut, her ay aynı hafif hayal kırıklığı. Ama bu kez farklıydı. Emre dün gece eve geldiğinde ne kadar yorgun olursa olsun, elini

Zeynep’in boşlukları vardı. Hayatında her şey yerli yerine oturmuş gibi görünse de, içinde asla dolmayacak bir oyuk taşıyordu. Özellikle kollarının içi, bazen dayanılmaz bir sızıyla yanardı. Eylül’ün yüzünü hiç tam hatırlayamadı. Hep bir sis perdesi vardı anılarının üzerinde; bulanık, uçucu, ele avuca gelmeyen. Ama kollarının boşluğu, o acı, hiç gitmedi. Tam on yedi yıl olmuştu.

Ayşe, “Rüya Tasarım”ın ferah ve ışık dolu ofisinde, hayatının en büyük projesinin son rötuşlarını yaparken, kalbinde tarif edilemez bir gurur ve heyecan dalgası taşıyordu. Önündeki devasa mimari model, Ege’nin incisi olmaya aday lüks bir otel zincirinin amiral gemisi “Ege Pearl” projesinin maketiydi. Bu, sadece bir iş değil, ortağı Kaan ile birlikte yıllar süren alın terinin,

O sabah, Elif’in mükemmel düzenlenmiş hayatına gri bir zarf gibi düştü her şey. Yıllardır görmediği, hatta varlığını bile unuttuğu çocukluk arkadaşı Cem’den gelen mektup, annesi Ayşe’nin ölümünden bir ay sonra postalanmıştı. Elif, İstanbul’un kalabalık sabah trafiğine karışmak üzereyken mutfak adasındaki zarfa uzandı. Parmakları, adreste yazan Cem’in el yazısına değdiğinde, yirmi yıl önceki çocukluk anıları bir

Kaldırımda yürürken, yıllar önce kaybettiği nefesini boğazında düğümlenmiş buldu Elif. Adımlarını yavaşlattı, sanki bir an olsun durursa yerçekimi onu alıp götürecekti. Karşıdan geliyordu. Değişmişti elbette, saçlarına aklar düşmüş, o çocuksu gülümsemesinin yerini daha olgun, daha yorgun bir ifade almıştı. Ama o gözler… O kehribar rengi gözler aynıydı. Yaman. On yıl. On yıl olmuştu onu son

Boğaz’ın lacivert sularına vuran akşam güneşi, Emre’nin içindeki fırtınanın aksine sakin ve aldatıcıydı. Yalıda, Murat ve Zeynep’in evinde, her şey her zamanki gibi görünüyordu; masada taze pişmiş balık kokusu, Elif’in neşeli kahkahaları, Murat’ın işinden bahseden gürültülü sesi… Ama Emre için hiçbir şey eskisi gibi değildi. Her geçen gün, dostu Murat’ın karısına duyduğu bu his, zehirli

Elif, hayatının yirmi beş yıldır aynı renkte aktığını hissederdi; gri ve puslu. Her sabah aynı saatte uyanır, aynı kahvaltıyı hazırlar, aynı rotayı takip ederek kütüphanedeki işine giderdi. Raflardaki tozlu kitapların kokusu, sayfalardaki sessiz fısıltılar, onun kendi iç dünyasının bir yansıması gibiydi. Gözlerinin altındaki mor halkalar, ruhundaki yorgunluğun aynasıydı. Yirmi beş yıl önce bir depremle sarsılan

Zeynep’in kokusu, mezar taşının soğuk mermerine inat, burnunu sızlatıyordu. Elif, çantasından çıkardığı bir demet kır çiçeğini, daha yeni toprağa karışan ablasının üzerine nazikçe bıraktı. Üzerinden altı ay geçmişti ve hala her şey dün gibiydi; o korkunç telefon sesi, annesinin çığlığı, Mert’in soluk yüzü… Zeynep, bir trafik kazasında, bir anda gitmişti. Ardında kırık kalpler, cevapsız sorular

Zeynep, vitrindeki mankenin üzerindeki yirmi bin liralık ipek elbiseye bir anlık tiksintiyle baktı. Dışarıda, Nişantaşı’nın güneşli caddesinde insanlar geçiyordu, ellerinde pahalı kahveler, omuzlarında markalı çantalar. İçerideki soğuk hava, Zeynep’in ruhundaki buz gibi boşluktan daha serin değildi. Üç yıl önce Edebiyat fakültesinden birincilikle mezun olduğunda kurduğu hayallerin, lüks bir butikte “müşteri temsilcisi” olmaktan ne kadar uzak