Hikayeler

Elif, sunum tahtasındaki modern çizimleri büyük bir özgüvenle işaretlerken, salonun her köşesinden yayılan hayranlık dolu mırıltıları duyuyordu. Kırklı yaşlarının ortasında, ülkenin en başarılı mimarlarından biriydi. Parlak bir kariyeri, finans dünyasının zirvesinde saygın bir yere sahip olan, karısına aşık bir eşi, Cem’i ve Boğaz’a nazır, zevkle döşenmiş bir dairesi vardı. Her şey, dışarıdan bakıldığında kusursuzdu. Ancak

Elif, yılların yorgunluğunu silmeye yetmeyen bir ıslak mendille telefonunun ekranını silerken, hayatının sıradan akışına dair anlık bir tiksinti duydu. Ekrandan yansıyan silik görüntüsü, başarılı bir mimarın kararlı yüzünden çok, kalbindeki boşluğu gizlemeye çalışan bir kadına aitti. Akşamki sanat sergisi daveti, mesleki bir zorunluluktan öteye geçmiyordu; sanatla arasına giren bir duvar örülmüştü sanki. On yıl önce,

Elif’in hayatı, her sabah erken kalkan bir serçenin dingin şarkısı gibiydi; sade, alışılmış ve kimsenin dikkatini çekmeyen bir tınıyla akıp gidiyordu. Oysa içinde fırtınalar koparan, bitmemiş senfoniler ve yarım kalmış resimler barındırırdı. Otuzlu yaşlarının başındaydı, bir reklam ajansında grafik tasarımcı olarak çalışıyor, öğle aralarında kimsenin görmediği bir deftere gizlice eskizler çiziyordu. Parmaklarının ucunda canlanan her

Ayşe, dikiş makinesinin tıkırtısı eşliğinde, her ilmekte yeniden ördüğü hayatının aslında ne kadar eksik olduğunu biliyordu. Günler, birbirine benzeyen, sessiz iplikler gibi akıp gidiyordu Nişantaşı’ndaki küçük terzi dükkanında. Pencereden giren cılız güneş ışığı, toz zerreciklerinin dansını aydınlatırken, Ayşe’nin kalbindeki o dinmeyen sızı, tıpkı o toz zerrecikleri gibi görünmez ama hep oradaydı. Sol bileğindeki küçük gümüş

Elif’in hayatı, İzmir’in Kavaklıdere semtindeki o eski apartman dairesinde, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir düzen içindeydi. Otuz altı yaşındaydı, bir mimarlık ofisinde kıdemli bir pozisyonda çalışıyor, başarılı projelerle adından söz ettiriyordu. Evi her zaman derli toplu, sabah kahvesi her zaman tam tadındaydı. Ancak bu kusursuzluk maskesinin altında, otuz yıldır hiç dinmeyen bir sızı taşıyordu: Kayıp ikizi

Elif’in hayatı, boğaz manzaralı geniş ofisindeki camdan süzülen güneş ışıkları kadar parlak ve düzenliydi. Sabahları çocukluğundan kalma bir ritüelle demlenen çayını yudumlar, işine özel şoförüyle gider, akşamları ise sevgi dolu eşi Can ve on yedi yaşındaki pırıl pırıl kızı Deniz’in kollarında soluklanırdı. Her şey yerli yerinde, her şey olması gerektiği gibiydi. Ta ki o perşembe

Ayşe, yıllar önce kaybettiği bir çift küpeyi arar gibi, kızının sesini boş koridorlarda arıyordu. Oysa Elif’in sesi çok uzun zaman önce, Ayşe’nin sert sözlerinin ardına saklanıp sessizliğe bürünmüştü. Salonun ortasındaki kocaman kadife koltuğa çöktü, elindeki örgüye gözleri takıldı ama parmakları hareket etmedi. Yıllardır ördüğü sayısız battaniye, yelek, hırka… Sanki her ilmek, zamanla ördüğü yalnızlığının birer

Elif, sararmış eskiz defterinin sayfalarını çevirirken parmak uçlarında biriken tozun acı tadını hissetti. Yirmi yıl öncesinden kalma bir çizimdi bu; İstanbul silüetine hayali bir köprü, zarif kemerleri ve gökyüzüne uzanan kuleleriyle. On yaşındaki Elif’in mimar olma hayalinin ilk adımıydı. Şimdi otuz beş yaşındaydı, elleri mimarlık haritaları yerine, bir pastanenin fırın tepsileriyle, ardından bir çağrı merkezinin

Duvar saatinin tıkırtısı Elif’in kulaklarında binlerce tonluk bir çekiç gibi yankılanırken, 20 yıl öncesinin o felaket gecesi, zihninde ilk günkü tazeliğiyle duruyordu. Kâğıda dökülmüş her çizgi, her fırça darbesi, Can’ının o küçük, narin parmaklarından çıkan hayallerin bir yansımasıydı. Çizgisiz kâğıtları, boyaları, kuru boyaları… Her şey, o gece yitip giden bir dünyanın son kalıntılarıydı. 2004 yazının

Güven, Ayşe için bir evdi; sağlam temeller üzerine inşa edilmiş, her köşesi sevgiyle bezenmiş bir sığınak. Can, o evin mimarı, eşi, sırdaşı, iki ruhun tek bir bedende atması gibi hissediyordu Ayşe onu. On yedi yıl, lise sıralarından bugüne, bir elmanın iki yarısı gibiydiler. Anlaşmazlıklar elbette olurdu, küçük fırtınalar atlatırlardı ama Ayşe bilirdi ki Can’ın kalbi