Hikayeler

Elif, gürültülü bir kahkahanın ortasında bile, kalbindeki boşluğun buz gibi soğukluğunu hissediyordu. Boğaz Köprüsü’nün pırıltılı ışıklarının altındaki lüks restoranda, iş ortaklarıyla kutlama yemeğindeydi. Masadaki şampanya kadehleri tokuşturulurken, Elif’in aklı, yıllar önce Anadolu’nun küçük bir kasabasında, ardında bıraktığı o küçük, kahverengi gözlü kıza gidiyordu. Gözleri yaşlı annesine sarılan Ayşe, o gece, Elif’in ruhuna hiç kapanmayacak bir

Emre’nin eli, yirmi yıllık bir alışkanlıkla karısının saçlarına uzandı, ama dokunmadı. Gözleri pencereden dışarıdaki İstanbul silüetine kilitlenmişti; yükselen kuleler, pırıl pırıl ışıklar… Her katı bir zafer anıtı gibi yükselttiği bu şehrin ortasında, dünyanın en şanslı adamı olması gerekiyordu. Oysa göğsünde, yıllar geçse de uyuşmayan, zonklayan bir boşluk vardı. Boşluk değil, bir ağırlık; eski, küflü bir

Elif, mutfak penceresinden sokağa bakarken elindeki fincanın buharı yüzünü okşuyordu. Gri bulutlar İstanbul’un üzerine bir yorgan gibi çökmüş, şehrin silüetini belirsizleştirmişti. Yıllardır oturduğu bu küçük, mütevazı daire, hayatının tüm sessizliğini ve düzenini yansıtıyordu. Raflarda özenle dizilmiş kitaplar, duvardaki eski bir deniz manzarası tablosu ve sehpanın üzerindeki solmuş ama hala canlı duran kuru çiçekler… Her şey

Ayşe, mutfak penceresinden içeri sızan sonbahar güneşinin ılık dokunuşunu hissetti. Elinde tuttuğu demli çay bardağının buğusu, İzmir’in erken saatlerinin hafif serinliğini dağıtırken, karşı apartmanın çatısındaki güvercinlerin kanat çırpışlarını izliyordu. On beş yıllık evliliğin, oturdukları bu apartman dairesi gibi sağlam ve köklü olduğuna inanırdı. Murat’la her şeyi el ele, dişlerini tırnaklarına takarak başarmışlardı. O, küçük bir

Zaman, o sabah, Elif için damarlarında donmuş kan gibi yavaş akıyordu. Beyaz önlüklü hemşirenin elindeki zarf, sadece bir kağıt parçası değil, yedi yıllık evliliklerinin, sayısız umudun ve yıpratıcı tedavilerin nihai sonucunu taşıyordu. Deniz, yanındaki sandalyede, eli Elif’in sımsıkı kenetlediği elini nazikçe kavramış, o da aynı sessiz bekleyişin esiri olmuştu. Elif, kocasının avcundaki nemi hissedebiliyor, gözlerinde

Elif Aksoy’un hayatı, dışarıdan bakıldığında titizlikle çizilmiş bir mimari projeden farksızdı; her çizgisi net, her detayı düşünülmüş ve estetik açıdan kusursuz. Otuzlu yaşlarının ortasında, İstanbul’un en saygın mimarlık ofislerinden birinde ortak pozisyonunda, yakışıklı ve başarılı eşi Can ile modern bir deniz manzaralı dairede yaşıyor, beş yaşındaki kızı Leyla’nın kahkahalarıyla her sabah uyanıyordu. Ancak bu kusursuzluğun

Elif, İstanbul’un gri beton yığınları arasında, her gün yükselen yeni cam kulelere ruhunu akıtırken, içinde büyüyen boşluğu görmezden gelmeyi öğrenmişti. Ünlü bir mimarlık ofisinin parlayan yıldızıydı. Projeleri uluslararası ödüller alıyor, adı dergilerde, işleri televizyon ekranlarında dönüyordu. Ancak her başarılı iş gününün sonunda, Boğaz’a nazır lüks dairesinde, şarap kadehini usulca masaya bırakırken, pencereden yansıyan kendi siluetinde

Elif, Boğaz’ın lacivert sularına vuran akşam güneşinin pırıltılarını izlerken, elindeki sıcak çay bardağının buğusunun yüzünü okşamasını hissetti. Yanında, kolunu omzuna atmış Can’ın varlığı, hayatındaki her şeyi tamamlıyordu. Onlar, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir çiftti: başarılı mimar Elif, geleceği parlak avukat Can. Aşkları, yedi yıllık evliliklerine rağmen ilk günkü gibi taptazeydi. Ortak hayaller, ortak gülüşler ve sımsıcak

Ayşe, mutfak masasına düşen ay ışığının gölgelerle dansını izlerken, kocasının günden güne daha da uzayan gölgesinin tüm hayatlarını kapladığını hissetti. Can, son aylarda eve hep geç geliyor, telefonuna her zamankinden daha sık bakıyor, gözleri eskisi gibi parlamıyordu. Yılların verdiği alışkanlıkla her sabah kahvaltısını hazırlıyor, akşam yemeği için kapıyı açıyor, ama aralarındaki görünmez duvarın her geçen

Elif, “Narçiçeği” tabelasına baktığında kalbi her defasında yeniden doğuyordu. Camdan içeri sızan ilk güneş ışıkları, daha yeni boyanmış narçiçeği desenli duvarlarda dans ederken, fırından yeni çıkmış tarçınlı çöreklerin kokusu havayı sarıyordu. Burası sadece bir dükkan değil, rahmetli anneannesinin tarifleriyle, kendi emeğiyle, Can’la olan aşkıyla ve çocukluk arkadaşı Zeynep’le kurduğu ortak hayallerle ilmek ilmek ördüğü bir