Hikayeler

Bir sonbahar sabahıydı. İstanbul, henüz uyanmayan şehrin hışırtılı fısıltılarıyla doluydu. Kemal, Boğaz manzaralı geniş ofisinin camından dışarıyı izlerken, elindeki sıcak kahvenin buharı camda hafif bir iz bırakıyordu. Başarılı bir iş insanıydı. Geniş tekstil imparatorluğunun kurucusu ve yöneticisi. Adı saygıyla anılıyor, hayır işleriyle biliniyordu. Ama o camdaki buğu gibi, Kemal’in iç dünyasında da hep silik, rahatsız

Elif’in hayatı, titizlikle örülmüş, kusursuz bir dantel gibiydi. Her bir ilmeği özenle atılmış, deseni ince ince işlenmiş, göz kamaştırıcı bir güzellikte. Sabahları kocasının yanağına konan bir öpücük, kızının okul formasını ütülerken mırıldandığı bir melodi, iş yerindeki başarılı sunumları, evdeki düzeni, dostlarıyla içtiği kahveler… Her şey, sanki bir ressamın tablosundan fırlamışçasına yerli yerindeydi. Otuzlu yaşlarının sonlarında,

Selin’in parmakları, pürüzsüz mermer masanın soğuk yüzeyinde gezindi. Kadehindeki kırmızı şarap, Boğaz’ın lacivertine yansıyan ışıkları kucaklıyordu. Etrafında, gecenin en özel davetlileri, fısıltılar ve kahkahalarla dönen bir sosyete balosu vardı. Gözleri, bu ışıltılı kalabalığın üzerinde bir an gezindi, sonra kocası Emre’nin güven veren gülümsemesine takıldı. Emre, iş ortağıyla hararetli bir konuyu tartışırken bile, ara sıra Selin’e

Mutfak penceresinden bahçeye vuran akşam güneşinin, çocuklarının kahkahalarıyla çizdiği tablo o kadar kusursuzdu ki Elif, bu pürüzsüzlüğün altında bir şeylerin çatlayacağından korkuyordu. Demir, kocası, evin direği, kusursuz babası, arkadaştı. Çocukları Ada ve Can, babalarıyla bahçede top oynarken, Elif elindeki kahve fincanıyla tezgaha yaslanmış, bu anın her karesini zihnine kazıyordu. Beş yıldır evlilerdi, yedi yıldır beraberdiler.

Ayşe, sabah kahvesini içerken, güneşin Ankara’daki salonlarına vuran yumuşak ışığına gülümsedi. Karşısındaki koltukta, gazetesine gömülmüş Emre’nin huzurlu yüzü, yedi yıldır süren evliliklerinin sağlam bir kaya gibi durduğunun kanıtıydı sanki. Onlarınki, aceleyle değil, ilmek ilmek işlenmiş, her detayı özenle düşünülmüş bir sevgi hikayesiydi. Küçük bir kasabadan büyük şehre göç etmiş, tırnaklarıyla kazıyarak bir düzen kurmuşlardı. En

Elif’in hayatı, dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir bahar sabahı gibiydi; ta ki o bahar sabahına gölge düşüren beklenmedik bir yüzle karşılaşana dek. İstanbul’un kalabalık, telaşlı sokaklarında kendine huzurlu bir köşe bulmuş, hayatını özenle, ilmek ilmek dokumuştu. On beş yıldır Murat’la evliydi, on bir yaşındaki biricik kızı Defne, evlerinin neşesiydi. Kendi kurduğu butik çiçekçi dükkânı, “Papatya Bahçesi”,

Elif, yıllarca ilmek ilmek ördüğü huzurun bir gün avuçlarından kayıp gideceğinden korkmuyordu; o korku, zaten her hücreye işlemiş, sessiz bir yoldaş olmuştu. Beyaz yakalı dünyasının şatafatlı ofislerinde, modern mimarinin son örneklerini tasarlarken, ya da Etiler’deki bahçeli evinde kocası Demir ve kızı Ada ile kahvaltı ederken bile, içindeki o küçük, soğuk düğüm hep oradaydı. Sakin bir

Murat, bilgisayar ekranının loş ışığında son detayları incelerken, dışarıda İstanbul’un kış soğuğu pencereleri tırmalıyordu. Mesai saati çoktan bitmiş, ofis boşalmıştı ama Murat için ‘Ekol Mimarlık’ın bu projesi, sadece bir iş değildi; adeta nefes alıp veren, kâğıt üzerinde can bulan bir hayaldi. “Anadolu Kültür Merkezi.” Boğaz’ın Anadolu yakasında, yeşille mavinin kucaklaştığı bir tepede yükselmesi planlanan bu

Kaan, Boğaz’a nazır ofisinin devasa camından dışarıyı seyrederken, elindeki eskiz defterine göz gezdirdi. Çizdiği çizgiler, katı, keskin ve tavizsizdi; tıpkı inşa ettiği binalar ve dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen hayatı gibi. Otuzlu yaşlarının sonlarında, ülkenin en başarılı genç mimarlarından biriydi. Adını taşıyan imzalarla yükselen gökdelenler, prestijli konut projeleri… Her biri başarı hikâyesinin birer parçasıydı. Üstelik bu

Elif, kampüsün loş koridorlarında, elindeki paspasla usulca ilerlerken, gündüzleri taktığı akademik gözlüklerini çıkarmış, yüzündeki yorgun ifadeyi silmeye çalışıyordu. On dokuz yaşındaydı ve Türkiye’nin en iyi hukuk fakültelerinden birinde burslu okuyordu. Ama ders kitaplarının sayfaları kadar tanıdıktı ona deterjan kokusu, yerdeki inatçı lekeler ve gıcırdayan temizlik arabası tekerleklerinin sesi. Gündüzleri parlak bir gelecek hayal eden, geceleri