Hikayeler

Elif’in parmakları klavyenin tuşlarında donup kalmıştı. Ekrandaki taslak e-posta, beyninin hücrelerine zehirli bir yılan gibi süzülürken, odanın serin havası bile yanaklarına oturan ateşi dindiremiyordu. Can’ın bilgisayarından Deniz’e yazılmış, taslaklarda unutulmuş bir e-posta… “Sevgili Deniz, Gölge Şehir projesi tam da istediğimiz gibi ilerliyor. Elif’in o parlak fikrini kendi vizyonumuza uyarlamak, kariyerimizin dönüm noktası olacak. Birlikte kuracağımız

Elif’in hayatı, İzmir’in ışıltılı akşam güneşi gibiydi; sıcak, umut dolu ve her köşe başında yeni bir başlangıç vaat eden. Otuzuna merdiven dayamış genç mimar, kendi ofisini yeni açmanın heyecanı ve Can’la, hayatının aşkıyla, yakında evlenecek olmanın tatlı telaşı içindeydi. Her şey tıkır tıkır işliyordu; bir hayali gerçekleştiren kadının kendine güveniyle doluydu. Bu kusursuzluğun mimarı, her

Elif, Nişantaşı’nın ışıltılı sokaklarına düşen sonbahar akşamının soğuk nefesini içine çekti. Sıcak bir kahve kokusu, fırından yeni çıkmış kruvasanların buğulu rayihasıyla karışıyordu. Çalıştığı galerinin penceresinden dışarıyı seyrederken, vitrinin ötesindeki yaşamın sanki başka bir gezegene ait olduğunu düşünmeden edemedi. Kendisi, annesinin bitmek bilmeyen borçları, kardeşinin okul taksitleri ve Kadıköy’deki daracık evlerinin kasveti arasında sıkışıp kalmıştı. Buradaki

Telefon, Elif’in elinde soğuk bir taşa dönüştüğünde, içindeki dünya da paramparça olan bir aynaya benziyordu. Karşıdaki ses, “Demir bir kaza geçirdi, durumu kritik,” derken, Elif’in kulağında yalnızca uğultulu bir yankı bırakmıştı. Demir… Üç yıl önce yollarını ayırdığı, hayatından tamamen çıkarmaya çalıştığı adam, şimdi bir hastane yatağında yaşam mücadelesi veriyordu. Bu haber, kapılarını mühürlediğini düşündüğü bir

Sesler, toz bulutunun içinde boğulurken Elif’in kulağında yalnızca bir fısıltı çınlıyordu: Zeynep. Yıkıntıların arasında, o küçücük bedeni ararken elleri kan içinde kalmış, ciğerleri tozdan ve çığlıklardan yanmıştı. 1999 Gölcük depremi, sadece şehri değil, Elif ve Murat’ın hayatını da ikiye bölmüştü. Bir yanda onlara kalan en büyük acı, diğer yanda hiç dinmeyen bir umut: üç yaşındaki

Esra, on sekiz yıllık evliliğinin her anında hissettiği o garip boşluğu, bu akşam, babasının çerçeveli fotoğrafına her zamankinden daha uzun bakarken bir kez daha hissetti. Duvara asılı, hafif sararmış fotoğrafın içinden babası Adnan Bey, o her zamanki dingin ve bilge gülümsemesiyle ona bakıyordu. Esra, babasını her zaman hayatındaki en sağlam direk olarak görmüştü. Onun sevgisi,

Elif, pencereden usul usul süzülen akşam güneşine bakarken, evliliğinin de tıpkı bu ışık gibi yavaşça çekildiğini, rengini yitirdiğini düşünüyordu. On yıl önce, Can’ın o ışıltılı, kendinden emin gülüşüne kapılıp evlendiğinde, hayatının böyle bir rutinler silsilesine dönüşeceğini hayal bile edemezdi. Şimdi, Can’ın iş gezileri, toplantıları ve hiç bitmeyen projeleri, aralarındaki görünmez duvarları daha da yükseltmiş, Elif’i

Ayşe, elindeki paspasla Barış Bey’in geniş, minimal ofisinin parlak zemininde son turunu atarken, pencereden süzülen İstanbul’un boğaz manzarasına takıldı gözleri. Her sabah aynı manzara, her sabah aynı derin iç çekiş. Bu pencerelerin ardında dönen işlere, çizilen kampanyalara, söylenen parlak fikirlere her gün kulak misafiri oluyor, bazen notlar alıyor, bazen de sadece hayal kuruyordu. Üniversitenin açıköğretimden

Ayşe, o gece yine uyuyamamıştı. Pencereden, karşıdaki apartmanın loş ışıklarıyla aydınlanan sokağı seyrediyordu. Elinde, üzerinde Can’ın ilk diplomasını tuttuğu, solmuş bir fotoğraf vardı. Yirmi yıl öncesinden kalma bir anı. Can, şimdi otuz beşine merdiven dayamış, ülkenin en başarılı beyin cerrahlarından biriydi. Gurur duyuyordu Ayşe, oğlunun her başarısıyla yeniden doğuyordu adeta. Ama bu gururun altında, kimselerin

Elif, mutfak masasının üzerine serdiği lacivert masa örtüsünü düzeltirken, Demir’in işten gelmesine daha bir saat kadar olduğunu biliyordu. Yine de acele ediyordu. Bugün evlilik yıldönümlerinin on beşinci yılıydı ve Elif, her yıl olduğu gibi, bu özel günü kusursuz kılmak istiyordu. Parlak kristal kadehler, özenle seçilmiş beyaz güller ve Demir’in en sevdiği fırında somon… Her detay,