Hikayeler

Elif’in hayatı, boğazın üzerine gerilmiş, camdan devasa bir heykel gibiydi. Her köşesi özenle tasarlanmış, her detayı yerli yerine oturmuş, dışarıdan bakan herkesi hayran bırakan bir mükemmellik anıtı. Sabah kahvesini yudumlarken, güneşin Üsküdar’daki ofisinin pencerelerinden içeri süzülüşünü izlerdi. O an, tam da o an, hayatın tüm zorluklarına rağmen yarattığı bu düzenin, bu ihtişamın keyfini çıkarırdı. Ama

Elif, yıllar önce kaybettiği gençliğini, bir demet kır çiçeği gibi masanın köşesine bırakılmış soluk bir fotoğraf karesinde görüyordu. Fotoğrafta, saçları rüzgârda dalgalanan, gözleri umutla parlayan yirmi yaşlarında bir kız gülümsüyordu; hemen yanında ise henüz sekizinde, yaramaz bakışlı bir erkek çocuğu. Elif, o kızı tanıyordu. O kız oydu. Hemen yanındaki afacan ise Mert’ti, küçük kardeşi. Şimdi,

Elif’in hayatı, boğazın iki yakasını birleştiren o zarif köprüler gibiydi; dışarıdan bakıldığında sağlam, estetik ve işlevsel, ama altından geçen suların derinliğini, karmaşasını yalnızca üzerine basanlar bilirdi. Can’la evlilikleri, çoğu kişi için ideal bir tabloydu. Can, başarılı bir mimar, yakışıklı, karısını seven, ailesine düşkün bir adamdı. Elif ise evden çalışan yetenekli bir grafik tasarımcıydı; huzurlu görünen,

O zarf, Elif’in yıllardır itinayla ördüğü duvarları bir çırpıda yıktı. Beyaz, sıradan bir mektup zarfıydı oysa, ne resmi bir kağıt ne de tehditkâr bir ibare taşıyordu. Üzerindeki el yazısı tanıdıktı, çocukluğundan kalma, unutulmuş bir melodi gibi içini burkuyordu: Ayşe. Elif, titreyen elleriyle açtı zarfı. İçinde sadece bir hastane raporu ve tek cümlelik bir not vardı:

Babasının tabutuna atılan ilk toprak tanesinin, aslında asla kapanmayacak bir yaranın başlangıcı olduğunu Zeynep, yirmi sekiz yıl sonra, annesinin eski sandığının dibinde bulduğu yıpranmış bir mektupla anlayacaktı. Mektupta, çocuksu bir el yazısıyla “Babacığım, seni çok özledim. Ne zaman döneceksin?” yazıyordu. Altında, babasının imzasının yerine, annesinin titrek, silikleşmiş bir notu: “Zeynep, bu mektubu yazarken daha iki

Elif, mutfak penceresinden dışarıyı seyrederken, elindeki demli çay bardağının buğusunu parmağıyla sildi. Otuz altı yaşına sığdırdığı hayatı, camın arkasındaki gri gökyüzü gibiydi; sıradan, biraz puslu ve her zaman bir şeyler vaat edip bir türlü sunamayan cinsten. Sabahın altı buçukuydu ve mahalle henüz uyanmamıştı. Sadece fırından gelen taze ekmek kokusu, geçmişten kalma birkaç anıyla birlikte burnunu

Elif, pencerenin önünde, avucunun içinde tuttuğu kurumuş nane yapraklarını yavaşça ufaladı. Mutfak, öğleden sonra güneşinin vuran sarı ışıklarıyla doluydu; toz zerreleri havada dans ediyor, zamanın yavaşladığını hissettiriyordu. Kırklı yaşlarının ortasındaki Elif’in yüzünde, incecik çizgiler, sessizce taşıdığı yılların ve yüklerin izlerini taşıyordu. Gözlerinde ise, kimsenin kolay kolay okuyamayacağı, derin bir hüzün ve kabulleniş vardı. Çaydanlıktaki suyun

Karşımdaki soğuk mermer taş, annemin yüzünü sonsuzluğa mühürlemişti ama içimde ne bir fırtına ne de bir damla yaş vardı. Sadece buz gibi bir boşluk. Etrafımdaki kalabalık, başsağlığı dileyenler, hıçkırıklar… Hepsi bana çok uzaktı. Yanı başımda, annemin tabutuna kapanmış, omuzları sarsıla sarsıla ağlayan abim Can’a baktım. Onun gerçek kederi, benim içimdeki donmuşluğu daha da belirginleştiriyordu. Hep

Elif, mezar taşının soğuk mermerine dokunduğunda, parmak uçlarına vuran acının sadece taşın soğukluğundan ibaret olmadığını biliyordu. Can’ın adının oyulduğu o gri yüzey, bir yıl önce hayatının nasıl paramparça olduğunu fısıldıyordu hâlâ. Kırmızı gülleri vazoya yerleştirdi. Toprağa düşen her gözyaşı, onunla birlikte gömdüğü umutların, hayallerin birer yansımasıydı. Yanında duran Mert, her zamanki gibi sessizdi. Can’ın küçük

Elif, babasının soğuk mezar taşının önünde dikilirken, içinde büyüyen o garip, isimsiz boşlukla savaşıyordu. Necmi Baba’nın vefatının üzerinden tam altı ay geçmişti, ama Elif’in ruhundaki enkaz bir türlü temizlenemiyordu. Sanki babasıyla birlikte, yıllarca üzerinde sessiz bir anlaşma süren bir devrin perdesi de kapanmış, geride annesi Ayşe ile kendisi arasında daha da belirginleşen, görünmez bir duvar