Hikayeler

Evlilikleri, üzerinde dikkatle ütülenmiş bir gömlek gibiydi; kusursuz duruyor, ama tenine değdiğinde hafifçe kaşındırıyordu Elif’i. Murat’la evliliklerinin onuncu yılındaydılar. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaydı: İstanbul’un gözde semtlerinden birinde modern bir ev, başarılı bir mimar olan Murat’ın yükselen kariyeri, cıvıl cıvıl yedi yaşındaki kızları Defne. Ancak Elif, son birkaç yıldır kalbindeki o sessiz boşluğu dolduramıyordu. Murat

Ayşe, sabah kahvesini yudumlarken güneşin Kadıköy’deki balkonuna vuran ilk ışıklarını izliyordu. On sekiz yıldır aynı rutini, aynı kahveyi, aynı iç sıkıntısını yaşıyordu. Karşısındaki koltukta oturan oğlu Can’ın üniversite tercih listesine dalmış, ara sıra başını kaldırıp ona gururla gülümsüyordu. Can, annesinin bu yoğun bakışlarından hafifçe sıkılsa da sesini çıkarmıyordu. Annesi onu her zaman böyle izlerdi; sanki

Mert, o sabah avukatın telefonunu aldığında, hayatının altüst olacağını elbette bilemezdi. Genellikle sadece önemli iş sözleşmeleri veya nadir miras konuları için aranan o resmi ses, bu kez Rahmi Bey’in “şahsi meselesi”nden bahsediyordu. Babası Rahmi Akın, iki yıl önce ani bir kalp kriziyle vefat etmişti. Ardında sadece büyük bir iş imparatorluğu değil, aynı zamanda tertemiz, lekesiz