Hikayeler

Elif’in hayatı, boğazın pırıl pırıl sularına bakan o modern dairenin, pahalı seramik fayansları kadar kusursuz görünüyordu. Her sabah alarmı, yedi buçukta, tam olarak iki dilim kızarmış ekmek ve karartılmış kahvenin kokusuyla eş zamanlı çalardı. Murat, kocası, Türkiye’nin önde gelen bir inşaat firmasının yöneticisi, her zaman güne pozitif bir enerjiyle başlar, Elif’in mimarlık ofisindeki yoğun gününü

Elif, nişan yüzüğünün parmağındaki soğuk ağırlığına alışmıştı. Can, hayatına güneş gibi doğmuş, onu tüm belirsizliklerden kurtarmıştı; en azından çevresi öyle düşünüyordu. Düğün hazırlıkları tatlı bir koşuşturmacaydı, oysa Elif’in içine yerleşen tuhaf bir huzursuzluk, her pırıltının ardında kendini belli ediyordu. Bu huzursuzluk, ilk defa Can’ın ailesiyle tanıştığı o akşam, Demir’in bakışlarıyla başlamıştı. Aksoy ailesinin Boğaz’a nazır

Elif, İstanbul’un modern silüetine her gün yeni bir imza atmaktan gurur duyan, şehrin en gözde mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı. Parmakları klavye üzerinde dans ederken, gözleri üç farklı monitör arasında mekik dokuyordu. Saatin gece yarısını çoktan geçtiğini, dışarıda lodosun uğultusunun yükseldiğini ve camdan vuran yağmur damlalarının hırçın sesini zar zor duyuyordu. Önündeki proje, devasa bir iş

Boğaz’a nazır, camları puslu ofisinin penceresinden dışarı bakarken Can, elindeki soğumuş kahve kupasının ağırlığını hissetti. Şehrin ışıkları aşağıda bir inci gerdanlık gibi dizilmişti ama onun içindeki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Yıllar önce biriktirdiği başarı, kazandığı unvanlar, şimdi sadece yalnızlığının katedralini süsleyen süslemeler gibi geliyordu. Her şey bir gecede başlamış, bir başka gecede bitmişti. Bitmeyen tek şey

Fırat, her gece penceresinden parlayan Boğaz’ın ışıklarına bakarken, kendisinin de o ışıklar kadar parlak bir geleceğe doğru ilerlediğine inanıyordu. Cemil Taner Mimarlık’ta geçirdiği üç yıl, onu sektörün en umut vadeden genç yeteneklerinden biri haline getirmişti. Cemil Bey, bir baba figürü, bir akıl hocası, bir devdi. Fırat’ın yolunu aydınlatıyor, ona en büyük projelerini emanet ediyordu. İşte

Ayşe, mutfaktaki mermer tezgâhı onca yılın getirdiği çiziklere rağmen pırıl pırıl parlatırken, parmak uçları istemsizce soğuk yüzeyde oyalanıyordu. Tıpkı zihnindeki anıları ovuşturur gibi. Aradan on sekiz yıl geçmişti ama bazı günler, kâbus gibi çöken o büyük depremin sarsıntıları hâlâ kulaklarında uğulduyor, toza bulanan şehrin boğucu kokusu burnunun direğini sızlatıyordu. Gözlerini kapattığında, elinden kayan küçük elin

Ayşe, aynadaki yorgun yüzüne baktığında, o gece hayatının nasıl sonsuza dek değiştiğini düşünmekten kendini alamadı. Gözlerinin altındaki mor halkalar, uykusuz gecelerinin birer imzasıydı. Otuz beş yaşındaydı, bir ilkokul öğretmeni, iki çocuğunun annesi ve sevgi dolu bir eş. Dışarıdan bakıldığında, İzmir’in sakin bir mahallesinde mutlu ve düzenli bir hayat sürüyordu. Ama bu düzen, altı hafta önce,

Kadir’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir heykel gibiydi. Mermer bir heykel; soğuk, pürüzsüz ve dokunduğunda parmak uçlarını donduracak kadar gerçeküstü. Yenilenebilir enerji sektöründe kurduğu şirketi yıllar içinde devasa bir holdinge dönüşmüş, adı başarı, yenilikçilik ve vizyonla anılır olmuştu. Ama Kadir, o mermerin altındaki çatlakları, zamanla oyulmuş boşlukları herkesten iyi bilirdi. Özellikle de her bahar, ilk

Yirmi yıl. Tam yirmi yıl geçti üzerinden. Ama zaman, Elif için tek bir anın etrafında dönen, bitmeyen bir girdaptı; 1999 yılının o sıcak Kurban Bayramı sabahı… Kızının o minik, kırmızı bayramlık elbisesiyle elini bırakıp kalabalığın içinde kaybolduğu an. Elif’in hayatı o an donmuştu. Her ne kadar etrafındaki dünya dönmeye, mevsimler değişmeye, insanlar doğup ölmeye devam

Emre, boş ve sessiz dairesinin penceresinden İstanbul’un grileşen siluetine bakarken, hayatının kusursuz geometrisi içinde anlamsız bir boşluk hissediyordu. Kırk yaşına merdiven dayamış, sektörün aranan isimlerinden biri olmuştu; kariyerinde zirveye çıkmış, finansal olarak özgürlüğünü ilan etmişti. Ancak bu soğuk başarı, etrafını saran parlak mermer ve pahalı mobilyalar gibi, dokunulduğunda sıcaklık vermiyordu. Uzun zamandır süregelen bu huzursuz