Hikayeler

Aylin, o sabah uyandığında hayatının kusursuz bir dengeye oturduğuna emindi. Güneş, Boğaz’a nazır dairelerinin geniş pencerelerinden içeri usulca süzülüyor, yatakta yanındaki Mert’in düzenli nefes alışverişiyle karışıyordu. Dört yıllık evlilikleri, özenle inşa ettikleri bir mimari eser gibiydi; sağlam temelleri, estetik detayları ve her odasından yansıyan huzur dolu bir ışık. Aylin bir mimardı ve bu metaforu sıkça

Hayatının iki direği vardı Ayşe’nin: Kocası Mustafa ve çocukluk arkadaşı Zeynep. Biri yirmi yılını adadığı evliliğinin sağlam limanı, diğeri ise en mahrem sırlarını bile tereddütsüz paylaştığı ruh ikiziydi. Evleri sıcak, ilişkileri samimiydi. Akşam yemekleri, hafta sonu kahvaltıları, Zeynep’in de katıldığı sohbetler, Ayşe’nin dünyasını tamamlayan tablolardı. Bu tablo kusursuzdu; ta ki ilk fırça darbesi, görünmez bir

Elif, hayatının en mutlu gününe adım adım yaklaşırken, babasının mezarından yükselecek son gölgenin tüm dengeleri altüst edeceğinden habersizdi. Nişan yüzüğünü parmağında, pırıl pırıl parlayan Kerem’in gözlerindeki aşkı gördüğünde, her şeyin tam da olması gerektiği gibi olduğuna inanıyordu. Şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinde yükselen kariyeri, yıllardır peşinde olduğu huzurlu aile tablosu ve Kerem’le kuracakları yuva…

Elif, sabahın erken saatlerinde dükkanının demir kepengini açarken, sokak lambalarının soluk ışığı altında bile “Defne Çiçek Evi” tabelasının harfleri parlıyordu. Defne. İsmin kendisi, her sabah kalbinin ortasına saplanan taze bir hançer gibiydi. On yıl olmuştu, dile kolay on yıl. Ama Elif için zaman, o hazin günün ötesine geçmemiş, her şey Defne’nin son nefesini verdiği o

Ayşe, mutfak penceresinden dışarı bakarken, İzmir’in kavurucu yaz güneşinin altında bile içini ısıtan bir hayalin peşindeydi. Karşısındaki eski, bakımsız taş ev, çoğu kişi için yıkıntıdan ibaret olabilirdi ama Ayşe ile Can için bambaşka bir şeydi: Gelecekleri, kök salacakları yuvaları, tüm hayallerinin ete kemiğe bürünmüş hali. Yıllarca süren birikimin, kısıtlı yaşamın ve ortak bir rüyanın somutlaşmış

Elif’in hayatı, İzmir’in ılık rüzgarları gibi sakin ve öngörülebilirdi. Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nde profesördü; antik Yunan destanlarından modern Türk şiirine kadar her konuya hâkimdi. Bilgiyi, hakikati ve insan ruhunun derinliklerini arayan bir mesleği vardı. Otuz sekiz yaşındaydı, Can ile sekiz yıldır evliydi ve hayatı, her şeyin olması gerektiği gibi rayında gittiği hissiyle doluydu. Ayşe ve

Ayşe, mutfak masasına özenle yerleştirilmiş iki kadeh şarabın ve taze nane kokulu lazanyanın buğusu arasında, Mert’in gözlerindeki o tanıdık parıltıyı izliyordu. Beşinci evlilik yıl dönümleriydi ve her şey tam da hayal ettikleri gibiydi. Mum ışığı, fonda hafif bir caz melodisi, fısıltıyla söylenen komik anılar… Ama en önemlisi, masanın ortasındaki o ince, uzun zarf. İçinde, üç

Mutfakta çay demlerken, Ayşe parmak uçlarındaki yanığın sızısını değil, yıllar önce kalbine işleyen çok daha derin bir acıyı duydu. Bu acı, sıcak demliğin buharı gibi sinsice yükselir, genzini yakar ve göz pınarlarında biriktirdiği tuzlu birikintiye dönüşürdü. Dışarıdan bakıldığında, Ayşe Kılıç, orta yaşlarını devirmiş, iki çocuk annesi, evine ve eşine bağlı, sessiz ve müşfik bir kadındı.

Elif’in parmak uçları, pahalı kahve fincanlarının pürüzsüz porseleninde gezindi. Her gün aynı ritüel: sabahın erken saatlerinde loş odasından çıkıp, gri şehrin uykulu sokaklarını arşınlamak ve şehrin en prestijli sanat galerisi ‘Akasma’nın kapısından içeri girmek. Burası, onun için sadece bir işyeri değil, aynı zamanda nefes aldığı ama asla ait olamayacağı bir başka evrendi. Duvarlardaki soyut tablolar,

Can, Boğaz manzaralı terasından şehri seyrederken, elindeki fincandan yükselen buharla birlikte İstanbul’un uğultusunu içine çekiyordu. Yıllarca süren azim ve uykusuz gecelerin sonunda, kendi mimarlık ofisini kurmuş, adından söz ettiren projelere imza atmıştı. Her şey yolundaydı, ta ki o mesaj gelene kadar: “Yedikule’deki ev, kentsel dönüşüm kapsamına alındı. Boşaltılması gerekiyor.” Yedikule. Kayseri yakınlarındaki o küçük, unutulmuş