Hikayeler

Elif, mutfak tezgahına dayanmış, kocasının sırtını izliyordu. Murat, elindeki kumandayla kanallar arasında gezinirken, bir yandan da masadaki taze demlenmiş çayından yudum alıyordu. Akşam yemeği sonrası ritüelleriydi bu; o mutfağı toplar, Murat da haberlere göz gezdirir ya da o gün kaçırdığı bir diziyi yakalardı. Hava günlük güneşlikti, her şey olması gerektiği gibiydi, ta ki o ana

Yılların biriktirdiği konfor, Murat’ın vicdanının derinliklerinde yankılanan o çığlığı susturmaya yetmiyordu. Her sabah yediği Boğaz manzaralı kahvaltılar, ayağının altından kayan lüks otomobiller, zirvede olduğu holdingin geniş ofisi… Hepsi, kalbine saplanmış, paslı bir hançerin etrafına ördüğü süslü bir kılıftı sanki. Dışarıdan bakıldığında, kırk yedi yaşındaki Murat Kutlu, hayatın kendisine sunduğu her şeyi başarıyla kucaklamış, imrenilecek bir

Masa, Elif’in nişan yemeği için özenle hazırlanmış, gümüş takımlar ve kristal kadehlerle ışıl ışıl parlıyordu. Salonu dolduran kahkahalar, tebrikler ve neşe dolu sohbetler, Ayşe’nin kalbindeki tuhaf burukluğu dağıtmaya yetmiyordu. Kızı Elif, nişanlısı Barış’ın yanında bir peri kızı gibi ışıldıyor, geleceğe dair hayallerini gözlerinden okuduğu eşiyle birlikte, kendileri gibi “kusursuz” bir hayat kurmanın heyecanını yaşıyordu. Ayşe,

Yirmi dört yıl, Elif’in takviminde sadece bir sayı değil, ruhunda açılmış derin bir yarıktı. Her Nisan ayında, tıpkı şimdi olduğu gibi, o yara kanar, taptaze bir acıyla yüreğini sarardı. İstanbul’un kalabalık caddelerinde, lüks mağazaların vitrinleri önünde salınan başarılı bir iş kadınıydı dışarıdan bakıldığında. Kendi moda markasının yaratıcısı, dergi kapaklarının aranan yüzü, zarafetin ve gücün sembolü.

Elindeki terzi makası, sadece kumaşı değil, on yedi yıllık evliliğinin her ilmeğini de kesip biçiyordu sanki. Ayşe, dikiş makinesinin uğultusu eşliğinde, her defasında bir elbisenin kusursuzluğunu yakalamak için gösterdiği özenin, hayatının diğer alanlarında da geçerli olmasını dilerdi. Kapalıçarşı’nın ara sokaklarından birinde, babasından yadigâr küçücük terzihanesini eşi Orhan’la birlikte yıllardır ayakta tutmuştu. Her bir dikiş, her

Elif, hastane koridorunun soğuk, antiseptik kokusuyla karışık derin bir keder kokusunu ciğerlerine çekiyordu. Annesi, Ayşe Hanım, bu beyaz odanın içinde, yatağına zincirlenmiş bir kelebek gibi, her solukta biraz daha kopuyordu hayattan. Dışarıda baharın ilk müjdecisi çiğdemler toprağı delerken, Elif’in ruhu kışın ayazında kalmıştı. Doktorun “Artık zamanı…” diyen bakışları, içini buz gibi bir hançerle delip geçmişti.

Mutfak masasının üzerindeki seramik kupanın kulbunu kavramış, parmaklarımdan yayılan ılık sıcaklığı hissetmeye çalışıyordum. Nafile. İçtiğim kaçıncı çaydı bu? Sekiz mi, dokuz mu? Saymayı bırakalı çok olmuştu. Pencereden sızan akşam güneşi, toz zerreciklerini havada asılı bir ordu gibi gösteriyor, boş odaların sessizliğini daha da sağır edici kılıyordu. Arda’nın kokusu, eşyalarında, perdelerde, hatta nefesimde bile hâlâ asılıydı.

Elif, her nefeste sekiz yıl önce kaybolan oğlunun hayaletini soluyordu. Ciğerlerine dolan hava, anılarıyla ağırlaşıyor, sırtında görünmez bir kambur gibi taşıdığı acıyı her gün biraz daha derinleştiriyordu. Kütüphaneciydi, raflar dolusu hikayenin arasında kendi hikayesinin yarım kalmış sayfalarını arıyordu. İstanbul’un kalabalık caddelerinde, insanların telaşlı adımlarında, her çehrede Can’ın siluetini yakalamaya çalışıyor, her kahkahada onun neşeli sesini

Elif, dikiş makinesinin usul usul inip kalkan iğnesine bakarken, hayatının en keskin ayracının yirmi iki yıl önce konulduğunu bir kez daha düşündü. Nişantaşı’ndaki atölyesi, rengarenk kumaşlar, iplikler ve bitmiş tasarımlarla doluydu. Kendi elleriyle ilmek ilmek ördüğü, kumaşlara ruh verdiği bu dünya, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir başarı öyküsü gibiydi. Ama Elif, aynaya baktığında gözlerinin ardında hala

Elif, İstanbul’un bitmek bilmeyen keşmekeşinin yorgunluğunu iki büklüm olmuş omuzlarında taşıyordu. Yirmili yaşlarının ortasında, Marmara Üniversitesi Halkla İlişkiler bölümünden dereceyle mezun olmuştu ama diploması, yaşadığı mahallenin daracık sokaklarında yankılanan kornalara, çığlık atan çocuk seslerine karışıp gidiyordu. Annesi Ayşe Hanım’la birlikte yaşadığı, kirası zor ödenen iki odalı dairenin penceresinden her akşam aynı manzaraya bakardı: Gecekonduların tepesinde