Hikayeler

Duvar saati ritmik, boğuk tıkırtılarla geceye karışırken, Elif parmaklarının arasında tuttuğu solmuş fotoğrafı bir kez daha gözden geçirdi. On sekiz yaşındaki kendisi ve henüz on iki yaşında, hayat dolu gülümsemesiyle dünyaya meydan okuyan kız kardeşi Zeynep. Arka fonda ise Ege’nin mor salkımlarla bezeli taş bir sokağı… O fotoğraf karesi, iki hayatın ayrıldığı o kritik dönemeçten

Demir Aksoy, altmışlı yaşlarının eşiğinde, İstanbul silüetine damgasını vurmuş onlarca yapının altında imzası olan bir mimardı. Ofisinin panoramik Boğaz manzarasını izlerken elindeki viski kadehini çeviriyor, camdaki yansımasından geçen hayatı seyrediyordu. Başarılıydı, hatta çok başarılı. Ama o başarı, yirmi beş yıl önce arkasında bıraktığı, paramparça ettiği bir hayatın enkazı üzerine kuruluydu. Çocukluğundan beri peşinden koştuğu hayallerine

Emre’nin uykusunu bölen telefon, karanlık odaya keskin bir bıçak gibi saplandı. Gece yarısını çoktan geçmişti. Ekrandaki yabancı numarayı gördüğünde kalbi istemsizce sıkıştı. Kötü bir haber taşıdığını hissediyordu, kötü haberlerin hep bu saatlerde geldiğini deneyimlemişti. Sesini toparlamaya çalışarak açtı: “Alo?” Karşıdan gelen fısıltılı, yaşlı bir kadın sesi, Emre’nin yıllardır inşa ettiği duvarları tuzla buz etti. “Emreciğim…

Elif, mutfak masasına düşen güneş ışıklarının her sabah farklı bir açıdan vurduğu o tanıdık anı izlerken, içinde büyüyen boşluğun gölgesi bir kez daha üzerine düşüyordu. On yıl önce, hayallerini süsleyen renkli bir tabloya benzeyen hayatı, şimdi özenle dizilmiş, kusursuz ama renksiz bir puzzle gibiydi. Kızı Defne’nin neşeli kahkahaları, Hakan’ın güven veren varlığı… Hepsi yerli yerindeydi,

Ela, o kutuyu ilk gördüğünde içinde eski bayram şekerleri ya da kullanılmayan dikiş malzemeleri olacağını düşünmüştü. Anneler gününde annesine sürpriz yapmak için eski fotoğraflarını karıştırırken bulduğu, gardırobun en üst rafına tıkılmış, üzeri tozlanmış, kadife kaplı o ahşap kutu, sıradan bir keşif gibiydi. Oysa kutunun kapağını kaldırdığında, yosun tutmuş bir gölün dibinden gün ışığına çıkacak bir

Elif’in elleri, on dördüncü katın buz gibi camına yapışık, bir örümcek ağı misali ilerliyordu. Gökyüzü griydi, tıpkı içindeki sıkıntı gibi. Her aşağı baktığında, İstanbul’un o bitmek bilmeyen keşmekeşini, kendisi gibi insanların boğuştuğu hayatları görüyordu. Yukarı baktığında ise, daha da yüksek katlara, hiç ulaşamayacağı zirvelere. O zirvelerde insanlar, camın bu tarafındaki toz ve kirle bir an

Elif, İstanbul’un ışıklı bir gecesinde, babasının kurduğu Yılmaz İnşaat’ın tepesinden şehre bakarken, kalbinde tarifsiz bir gurur dalgası hissediyordu. Metin Yılmaz, onun için sadece bir baba değil, dürüstlüğün, azmin ve başarının somutlaşmış haliydi. Kendi çabalarıyla, tırnaklarıyla kazıyarak bir tuğla fabrikasından bu gökdelenlere uzanan bir imparatorluk kurmuştu. Elif de aynı yolda ilerliyor, şehrin en saygın hukuk bürolarından

Yıllar her şeyi siler sanırdı Leyla, ta ki o sonbahar akşamına kadar. Şehrin lüks semtlerinden birinde, boğaz manzaralı dairesinin geniş balkonunda, elinde ılık bitki çayıyla oturmuş, Elif’in çocukluğundan kalma bir fotoğraf albümüne dalmıştı. Gecenin koyu maviliği yavaşça sarıyordu İstanbul’u, ışıklar birer birer parlıyor, köprü adeta bir inci gerdanlık gibi uzanıyordu. Her şey mükemmeldi. Elif artık

Elif’in parmakları, her akşam olduğu gibi piyanodaki tuşlarda geziniyor, tanıdık bir melodiyi arıyordu. Ama bu akşam, notalar zihninde bir türlü bir araya gelmiyordu. Beethoven’ın Ay Işığı Sonatı bile ona yabancı geliyordu. Her tuş vuruşu, içindeki boşluğun, kemirgen şüphenin bir yankısı gibiydi. Kocasının, Mert’in yokluğu, evin her köşesine sinen, görünmez ama hissedilir bir gölge yaratmıştı. Saat,

Defne, çocuksuz bir hayatın boşluğunu, her gece yatağına uzandığında hissettiği soğuklukla ölçüyordu. Otuz beş yaşındaydı, başarılı bir mimardı, Burak’la on yıldır süren mutlu bir evliliği vardı. Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi, ta ki bu çocuk meselesi kapıyı çalana kadar. Kısırlık teşhisi, hayatlarına bir fırtına gibi girmiş, ardında yalnızca enkaz bırakmıştı. Şimdi tüp bebek denemelerinin ikinci