Hikayeler

Elif için zaman, oğlunun kaybolduğu o bayram şenliğinde ikiye ayrılmıştı; öncesi ve sonrası. Öncesi, renklerin daha canlı, seslerin daha neşeli, havanın daha hafif olduğu bir zamandı. Sonrası ise, her şeyin üzerini ince bir tülün kapladığı, seslerin boğuklaştığı, nefes almanın bile ağırlaştığı, bitmek bilmeyen bir matemdi. Şimdi, kırklı yaşlarının ortasında, “Hatıra Kutusu” adını verdiği küçük antikacı

Elif, kardeşinin parlak cüppesinin altında yükselen siluetini izlerken, avuç içindeki nasırların geçmişin haritası gibi uzandığını hissetti. Bugün, Profesör Emre Demir’in tıp fakültesinde yaptığı kıdemli hoca konuşması vardı. Kürsüde kendine güvenli, ışıl ışıl duran adam, onun küçük Emre’sinden çok uzaktaydı. Kalabalığın alkışları koridorda yankılanırken, Elif sessizce kenara çekildi, tanınmamayı, gölgelerin arasında kalmayı tercih etti. Bu, onun

Onu ilk gördüğünde, Elif, hayatının sessiz sayfalarına fırtınalı bir şiir yazılmak üzere olduğunu henüz bilmiyordu. İstanbul’un kalabalık bir sanat galerisinde, nadir bir hat sergisinin açılışındaydı. Herkes eserlerin derinliklerinde kaybolmuşken, Elif’in gözü, kalabalığın ortasında, kahverengi gözleri tıpkı eserlerdeki mürekkep gibi derin, duru bir adama takıldı. Kerem. Adını sonradan öğrendiğinde, tıpkı gördüğü an gibi, kalbine bir anda

Elif, boğazın pırıltılı sularına nazır, kendi elleriyle tasarladığı o devasa cam cepheli ofiste oturmuş, şehrin her geçen gün daha da kalabalıklaşan siluetine bakıyordu. Yükselen binalar, birbirine karışan insan sesleri, bitmek bilmeyen bir akış… Tıpkı kendi hayatı gibiydi her şey. Hızlı, dinamik, başarılı ve dışarıdan bakıldığında kusursuz. Parmakları, masasının üzerindeki son projenin maketinde gezinirken, içindeki o

Elif’in parmak uçlarında, on altı yıldır süren o monoton gıcırtı, sadece ütü masasından değil, aynı zamanda hayatının görünmeyen dikişlerinden de geliyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, soğuk zemine değen ayaklarının alışkın acısıyla mutfağa yönelir, demli bir çayı ocağa koyduktan sonra ütü masasının başına geçerdi. Komşulardan, mahalle esnafından topladığı gömlekler, pantolonlar, narin elbiseler… Her biri, Elif’in sessizce

Annesinin ölümü, Elif’in hayatındaki en büyük eksikliği bırakmıştı; ama o eksikliğin üzerine inşa ettiği başarı, şimdi yorgun omuzlarına tonlarca ağırlık yüklüyordu. Her tuğla, her çizgi, her yükselen bina, Ayşe Hanım’ın kendisi için vazgeçtiği hayallerin bir karşılığı, ödenmesi gereken bir borç gibiydi Elif için. Annesi hep ‘fedakarlık’ derdi, kendisinin resim tutkusundan, üniversite okuma arzusundan nasıl vazgeçtiğini

Telefon çaldığında, Elif’in elindeki porselen fincanın sapı, parmaklarının arasından kayıverecek gibi oldu; bu sıradan bir çağrı değildi, biliyordu. Mutfağın camından süzülen güneş, her zamanki gibi parlak ve aldatıcıydı. Tıpkı hayatı gibi. Dışarıdan bakıldığında kusursuzdu her şey: sevgi dolu bir eş, pırıl pırıl bir kız çocuğu, küçük ama başarılı bir moda atölyesi. Ama Elif’in içinde, yıllardır

Fırat, parmaklarının ucunda tuttuğu soğuk kahve bardağıyla, kırk yedi katlı gökdelenin 32. katındaki camdan grileşmiş İstanbul silüetine bakıyordu. Başarısı, şehrin boğazındaki inci kolye gibi parlasa da, içindeki boşluk, o parıltıyı yutan dipsiz bir kuyuydu. Kurumsal merdivenleri tırmanırken geride bıraktığı her şey, şimdi devasa birer hayalete dönüşmüş, onu bu zirvede yapayalnız bırakmıştı. Telefonu masanın üzerinde titrediğinde,

Can, ofisinin geniş camından İstanbul’un karmaşık siluetine bakarken, içindeki boşluğun her bir bina katından daha yüksek olduğunu düşündü. Oturduğu koltuk, elinin altındaki parlak meşe masa, duvardaki ödüller… Her biri yirmi yıllık azmin, emeğin ve küçük, ölümcül bir sırrın eseriydi. Dışarıdan bakıldığında, Can Özsoy, alanında zirveye çıkmış, saygın bir isimdi. Ancak o aynaya her baktığında, gördüğü

O sabah, pencereden sızan güneş bile Elif’in içine çöreklenmiş o eski, paslı korkuyu dağıtmaya yetmedi. Yıllardır görmezden geldiği, üzeri kalın bir toprak tabakasıyla örtüldüğünü sandığı bir gölge, uykusundan uyanıp yavaşça bedenine tırmanmaya başlamıştı. Dokuz yaşındaki kızı Defne’nin neşeli sesi, mutfaktan gelen kahve kokusu, kocası Can’ın günlük gazete fısıltısı… Her şey olağandı. Ama Elif’in içindeki fırtına