Hikayeler

Zeynep, pencereden İstanbul’un grileşen siluetine bakarken, hayatının kusursuz bir tablo gibi göründüğünü, oysa içindeki boşluğun her geçen gün daha da derinleştiğini düşündü. Murat’la evliliği, dışarıdan bakıldığında her şeyin tıkırında olduğu, sağlam temellere oturan, saygın bir evlilikti. Cihangir’deki modern daireleri, Murat’ın holdingdeki başarılı kariyeri, hafta sonları Boğaz’daki balık restoranlarında yenen yemekler… Her şey, sanki bir dergi

Merve, pencerelerinden Boğaz’ın lacivertine bakan geniş salonunda, son derece düzenli yaşamının yansıması olan kahve fincanlarını toplarken hafif bir tebessümle mırıldandı. Elif, yirmi üç yaşındaki kızı, üniversiteden yeni mezun olmuş, kariyerine adımlarını atmaya hazırlanıyordu. Demir ise, kırk sekiz yıllık evliliklerinin yirmi beşinci yılını doldurdukları bu yıl, iş hayatında zirveye ulaşmış, kendine güvenen, dingin duruşuyla Merve’nin her

Yağmurun cama vuran ritmi, Elif’in içindeki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Bir yıl olmuştu. Bir yıl, canından can kopalı. Deniz bebek, daha bir aylıkken solmuş bir çiçek gibi gitmişti bu dünyadan. Murat’ın geceleri geç gelen adımları, anlamsızlaşan sarılmaları, o boşluğun sadece derinleşmesine neden oluyordu. Elif, kocası Murat’ı hala seviyordu, biliyordu. Ama o sevgiyi, yasın ve yalnızlığın ördüğü

Ayşe, mutfak penceresinden martı seslerinin karıştığı İstanbul’un puslu sabahına bakarken, avucunda sıkıca tuttuğu kurumuş lavanta çiçeğini kokladı. On sekiz yıl. Tam on sekiz yıl geçmişti o günden bu yana. Zaman, acıyı yıpratamamış, sadece şeklini değiştirmişti sanki. Eskiden keskin bir hançer gibiydi, şimdi ise kalbinin derinliklerinde sızlayan, hep var olan bir ağırlık. Deniz’i, bir lavanta kokusuna,

Ahmet, her iğne darbesinde sadece kumaşa değil, Burak’la ördükleri hayallere de ilmek atıyordu. Hayal Dokusu atölyesinin loş ışığında, dikiş makinesinin ritmik sesiyle birlikte, çocukluktan bugüne uzanan dostluklarının filmini izler gibiydi. Burak’la yirmi yılı aşkın süredir omuz omuza vermişlerdi. Aynı mahallede büyümüş, aynı okul sıralarında dirsek çürütmüş, aynı futbol topunun peşinde koşmuşlardı. Sonra, liseden sonra hayat

Elif, ofisindeki geniş camdan Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, kendi yansımasında tanıdık bir hüzünle karşılaştı. Otuzlu yaşlarının ortasındaydı, başarılı bir mimardı, adı sektörde saygıyla anılıyordu. Parlak kariyeri, şık dairesi, özenle seçilmiş minimalist mobilyaları vardı. Ama camdaki kadın, tüm bu başarının ardında sakladığı yorgun bir bakışa sahipti. Masasındaki eski, yıpranmış eskiz defteri duruyordu. Parmakları istemsizce kapağını okşadı.

Otobüs durağındaki aynalı camda yansıyan yüzü, on beş yıl önceki genç kıza hiç benzemiyordu. Aylin, yorgun gözlerinin altındaki ince çizgilerin, alnına yerleşen mimik kırışıklıklarının ve dudaklarının kenarındaki o ince, kalıcı burukluğun sadece yaşla açıklanamayacağını biliyordu. Bunlar, hayatın, özellikle de son on beş yılın acımasız müdahalelerinin izleriydi. Sabahın erken saatleriydi, İstanbul henüz tam uyanmamıştı ama Aylin

Elif, kristal bir kadehin kenarını parmağıyla okşarken, sanatçıların birbirine karışan sesleri, şarap kokusu ve klasik müzik tınıları arasında anlık bir sessizliğe gömüldü. Kocası Emir’in kolunda, Kadıköy’deki yeni açılan galeride gezinmek, genellikle haftanın tüm yorgunluğunu unutturan bir ritüeldi. O an, bir tablonun önünde duran adama takıldı gözleri. Griye çalan saçları, hafifçe çökük omuzları ve yan profilinden

Elif’in hayatı, kış güneşinin Kadıköy’ün dar sokaklarına düşen ılık ışığı gibi kusursuzdu, ta ki o ana dek. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerindeydi: sevgi dolu bir eş, Mert; iki pırıl pırıl evlat, Ayşe ve Can; işlettiği, mis kokulu kahveler ve el yapımı mücevherlerle dolu butik-kafe “Yadigâr”. Ancak bu özenle inşa edilmiş, narin yapının altında, Elif’in

Kenan, hayatının kusursuz bir mimari çizimden ibaret olduğuna inanırdı. Kırklı yaşlarının ortasında, işinde saygın, evliliğinde huzurlu (Elif’le on beş yıldır evliydi ve ergenlik çağındaki kızı Defne, hayatının en parlak parçasıydı), ailesiyle gurur duyan bir adamdı. Babası İsmail Bey, yıllar önce vefat etmiş olsa da, Kenan’ın zihninde dürüstlüğü, çalışkanlığı ve sıfırdan kurduğu imparatorluğuyla bir anıt gibi