Hikayeler

Defne’nin hayatı, boğazın pırıltısını kucaklayan cam ve çelik binalar gibi sağlam ve kusursuz görünüyordu. Her sabah, Bebek sahilindeki dairesinin geniş penceresinden maviye çalan denizi seyrederken, kalbiyle zihni arasındaki yirmi yıllık anlaşmayı bir kez daha onaylardı: geçmiş geride kalmıştı, gömülmüştü, artık yoktu. O, Defne Ersoy’du, başarılı bir mimar, harika bir eş, şefkatli bir anne. Ama her

Elif’in düğününe sayılı günler kalmıştı. Ev, telaşla neşenin, bitmek bilmeyen hazırlıkların ve görünmez gerginliklerin birbirine karıştığı bir kokteyle dönmüştü. Dantel perdeler, gümüş tepsiler, bohça bohça çeyizler… Her köşede yeni bir detayın peşine düşülüyor, her telefon konuşmasıyla yeni bir onay alınıyordu. Ama tüm bu hareketliliğin, tatlı gürültünün ortasında Ayşe, bir gölge gibi dolaşıyordu. Yüzündeki yorgunluk, sadece

Elif, Kadıköy’deki küçük sahaf dükkanının tozlu rafları arasında, günün sessizliğini bozan tek şeyin dışarıdan gelen tramvay gürültüsü olduğunu düşünürken, kapıdaki zil çaldı ve içeri giren siluetle tüm zaman durdu. Gözlerini zarifçe çerçeveleyen eski gözlüklerini burnunun ucuna indirdi. Karşısında, geçmişten fırlayıp gelmiş, ama zamanın ve pişmanlığın izlerini taşıyan Kaan duruyordu. Yedi yıl. Tam yedi yıl geçmişti

Ayşe’nin elleri, yılların yorgunluğunu sırtlanmış, kucağındaki sararmış fotoğrafta donup kalmıştı. Fotoğraftaki çocuk gülümsüyordu, Ayşe’nin içindeki sızı ise hiç dinmiyordu. Oğlu Can, henüz yedi yaşındaydı o fotoğrafta; çilli yanaklarıyla, kocaman gözleriyle masumca dünyaya bakıyordu. Şimdiki Can’a, iş hayatının acımasız merdivenlerini tırmanmış, yorgun ve hırslı adama hiç benzemiyordu. Ayşe, fotoğrafı usulca göğsüne bastırdı, soğuk camın sertliği bile

Ayşe’nin hayatı, o gün mutfakta elinden düşen su bardağıyla değil, doktorun soğuk, kesin cümlesiyle tuzla buz oldu. “Kronik böbrek yetmezliği, son evre. Acil bir nakil gerekiyor, Ayşe Hanım.” Kelimeler, beyninde bir yankı odasına hapsolmuş, her defasında daha büyük bir gürültüyle çarpıp dağılıyordu. Murat, eşinin hastane yatağının başında, sanki tüm dünya o an başlarına yıkılmış gibi

Eski ahşap atölyenin küf kokusuyla karışık tozlu havası, Elif’in ciğerlerine dolduğunda garip bir huzur hissi yayıldı tüm benliğine. Burası babasının krallığıydı; oymalar, vernik kokuları ve bitmemiş projelerle dolu, her köşesi hikaye anlatan bir mabet. Şimdi, babasının vefatından sonra ilk kez bu kadar uzun süre burada kalıyordu. Gözleri pencere kenarındaki eski oyma tezgahına takıldı; babasının son

Demir’in elleri, yılların alın teriyle cilalanmış meşe ağacı gibi, nasırlı ama işine tutkundu. Her bir lifinde babasından, dedesinden miras kalan zanaatın hikâyesini taşıyordu. O hikâyede dürüstlük, azim ve sağlam bir söz vardı. Yılmaz Mobilya’nın atölyesi, Demir için sadece bir işyeri değil, aynı zamanda ailesinin kalbi, ruhuydu. Gençliğinde, babasıyla beraber testere sesleri eşliğinde büyümüş, ağacın dilini

Selim Kılıç, kolundaki patek philippe saatin gösterdiği zamanı umursamazca bir kez daha kontrol etti. Geç kalıyordu, hem de çok. Büyük bir birleşme anlaşmasının son imza toplantısıydı ve onun gibi “başarıyı” tanımlayan bir adam için geç kalmak kabul edilemezdi. İstanbul’un öğleden sonraki boğucu trafiği, lüks Audi GLS’inin klimalı konforunda bile sinirlerini yıpratıyordu. Telefonu bir kez daha

Elif, kadehini Can’ın kadehine nazikçe vurduğunda, camdan çıkan o narin ses, tüm yaşamının melodisi gibiydi. “Beşinci yılımız kutlu olsun sevgilim,” dedi, gözleri parıldayarak. Can, onun elini kendi avucunun içine aldı, parmaklarını okşarken derin bir nefes verdi. “Nice beş yıllara, hayallerimizle dolu yıllara.” Restoranın loş ışıkları, üzerlerine romantik bir tül gibi seriliyordu. Elif, bu adamın kendisi

Elif, yıllar önce kaybettiği aşkın boşluğunu modern mimarinin keskin çizgileriyle doldurmaya çalışıyordu. Her çizdiği binaya, her tasarladığı mekâna, yüreğindeki o on yıllık boşluğun acısını akıtıyor, böylece somut bir şeyler yaratabildiğine inanıyordu. İstanbul’un kalabalığında, işinin zirvesinde, yirmili yaşlarının sonunda başarılı bir kadındı. Güçlüydü, dik duruyordu, kimseye ihtiyacı yoktu. En azından öyle sanıyordu. Salı sabahıydı. Ajandasında yeni