Hikayeler

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla pencereye vuran güneşi izlerken, parmağındaki ince alyansa dokundu. On iki yıl. On iki yıl, Emre’yle paylaştıkları her şeyin, her gülüşün, her hayalin özetiydi o halka. Özellikle de, Kavaklı’daki küçük arazi parçasının. Kendi evleri olacaktı orada, şehirden uzakta, zeytin ağaçlarının gölgesinde, belki bir gün çocuklarının koşup oynadığı bir bahçe. Emre’nin büyükbabasından kalan

Elif, pazar sabahlarının o huzurlu sessizliğini severdi, özellikle de Mert’in kollarına gömülü, tüm dünyanın kendi etrafında döndüğünü hissettiği anları. Yıllar süren azmin, emeğin ve aşkın bir ürünüydü onların hayatı. Mert, yoksul bir geçmişten tırnaklarıyla kazıyarak gelmiş, kendi işini kurmuş başarılı bir iş insanıydı. Elif ise, ince zevklere sahip, detaycı bir mimar olarak, bu hayata estetik

O dosya masasına düştüğünde Can, hayatının akışının geri dönülmez biçimde değişeceğinden habersizdi; sadece bir başka müvekkil, bir başka çaresiz hikaye sanmıştı. İstanbul’un göbeğindeki, cam cephesi şehrin ışıklarını yansıtan modern hukuk ofisinde, Can yıllarca süren disiplinli çalışmanın ve vicdanlı kararların birikimiyle yükselmiş, adı dürüstlük ve yetkinlikle anılan genç bir avukattı. Masasındaki maun kaplamanın soğuk yüzeyi, onun

Elif, annesinin o keskin parfüm kokusuyla harmanlanmış, eskidikçe buram buram anı tüten çalışma odasına girdiğinde, her zaman hissettiği o hafif gerilimi yine hissetti. Odanın her köşesi, Ayşe Hanım’ın titizliğinin ve düzen takıntısının bir kanıtıydı; raflar mükemmel hizalanmış kitaplarla, masanın üzeri düzenli evrak yığınlarıyla doluydu. Kırkına merdiven dayamış bir mimar olarak Elif, annesinin bu disiplinli yaşam

Elif, İstanbul Boğazı’nın o bitmeyen, o hep canlı mavisini kucaklayan cam kulelerin birinden dışarı bakarken, hayatının kusursuz bir mimari eseri olduğunu düşündü. Her tuğlası, her kolon betonu, her pencere camı büyük bir özenle, geçmişin tozlu taşlarının üzerine inşa edilmişti. Önünde duran devasa projenin maketine kaydı bakışları; Haliç’in kıyısında yeşil bir cennet yaratma hayali. Şehrin kaosuna

Elif’in parmakları çamurun soğuk, ipeksi dokusunda ritmik bir vals çiziyordu. Atölyenin loş ışığında, seramik çarkının döngüsüyle beraber hem toprağa şekil veriyor hem de kendi iç dünyasının kırık parçalarını bir araya getirmeye çalışıyordu. Aradan geçen on yedi yıla rağmen, göğsünün sol tarafında kapanmayan bir yara taşıyordu. Rüya… Adını bile zar zor telaffuz ettiği, dünyaya geldiği gün

Ayşe, yıllardır ördüğü kusursuz hayatın iplerini parmak uçlarında hissederken, geleceğin değil, geçmişin ayak seslerini duydu. Pera’daki butiğinin loş ışıkları altında, kadife kumaşları nazikçe okşarken, kapının zili çaldığında sıçradı. Gelenin kim olduğunu görmek için başını kaldırdığında, gözleri tanıdık bir siluetle kesişti ve tüm o yılların sis perdesi aniden aralandı. Karşısında Deniz duruyordu. Zamanın ve yolların aşındıramadığı,

Ayşe, her sabah aynı saatte çalan alarmın acımasız sesine alışmıştı, ama bu sabah, penceresinden sızan gri ışıklar, içindeki yıllanmış boşluğu daha da belirginleştiriyordu. Kalktı, yatağını özenle topladı, aynı titizlikle askıya astığı ütülü gömleğini giydi. Siyah kalem etek, beyaz gömlek, topuklu ayakkabılar… Kurumsal hayatın tek tip üniforması, onun bir zamanlar rengârenk hayallerle dolu dünyasını griye boyayalı

Elif, o sabah uyandığında, kahve kokusunun bile bastıramadığı, adını koyamadığı bir endişenin gölgesini taşıyordu ruhunda. Boğaz Köprüsü’nün parlayan tellerinden süzülen güneş, yatak odasının her köşesine vursa da, Elif’in içindeki karanlık bir türlü dağılmıyordu. Kusursuz bir hayatı vardı aslında. Boğaz manzaralı dairesi, başarılı bir mimarlık kariyeri, ve en önemlisi, yanındaki adam: Can. Onunla her şey tamamlanmış,

Duvarların nefes aldığını hissederdi Emre, her taşın, her ahşap direğin fısıldadığını. Yılların yorgunluğunu, yaşanmış aşkları, yitirilmiş umutları… Onları dinler, sonra da kendi sessiz boşluğuna dönerdi. Oysa bir zamanlar bu mesleğe deli gibi âşıktı, tıpkı hayatına âşık olduğu gibi. Şimdi, 38 yaşında, başarılı bir mimar, güzel bir eş ve yedi yaşında zıpır bir kız çocuğu babası