Hikayeler

Elif’in parmakları kilin soğuk, nemli dokusunda ustaca gezinirken, gözleri uzaktaki bir noktaya sabitlenmişti. Atölyesi, toprağın, yanık odunun ve düşlerin kokusuyla doluydu. Kırklı yaşlarının sonundaydı Elif; başarılı bir seramik sanatçısı, eserleri galerilerin ve koleksiyonerlerin gözdesiydi. Ama parmaklarının şekil verdiği her nesne gibi, ruhu da defalarca kırılıp yeniden yoğrulmuş, içindeki derin çatlaklar ustaca gizlenmişti. O çatlaklardan sızan

Ceren’in kokusu, dolabın kapağını her açışımda genzime dolan, tatlı-acı bir hançer gibi saplanıyordu ruhuma. Gömleklerini, elbiselerini, eşarplarını tek tek katlarken, her kumaş parçasında onun hayata tutunmuş neşeli ruhunun izlerini arıyordum. Bir yıl olmuştu, kaza o uğursuz günü hayatımızdan koparıp alalı. Bir yıl, ama sanki dün gibiydi her şey. Demir, kapının pervazına yaslanmış, elinde boş bir

Aslı’nın dünyası, o güneşli cumartesi öğleden sonra, İzmir’in Kalabak Plajı’nda, kumdan kalelerden ve çocuk kahkahalarından ibaret sanılan cennetin aniden bir karadelik gibi içine çökmesiyle durdu. Elif, dört yaşındaki tomurcuk çiçeği, kumsalda neşeyle koşturuyordu. Aslı, telefonunda bir mesaja bakmak için başını bir saniyeliğine çevirmişti. Gözleri yeniden kum tepesine döndüğünde, Elif’in kırmızı şapkalı, mavi elbiseli minik silueti

Zemin sallandığında, Metin’in ilk aklına gelen, yatağında huzurla uyuyan Elif ya da kızı Selin değildi; yirmi yıl önce, o vicdanını susturup imzayı attığı binanın temelleriydi. Küçük bir sarsıntıydı, İstanbul’un alışkın olduğu türden, ama Metin’in içini bir yılan gibi saran korku, hiçbir deprem sireninin yaydığı endişeye benzemiyordu. Ter boşanıyordu alnından. Apar topar yataktan fırladı, cama koştu.

Elif, aynadaki yorgun ama hâlâ güzel yüzüne baktığında, hayatının en azından dışarıdan bakıldığında ne kadar eksiksiz göründüğünü düşündü. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimardı, yakışıklı ve karizmatik bir iş adamı olan Cem ile on beş yıldır evliydi ve gözünün nuru yedi yaşındaki oğulları Deniz, onların yaşam çiçeğiydi. Boğaz’a nazır lüks daireleri, haftasonu kaçamakları, eşi dostu

On sekiz yıl, bir ömrün üçte biriydi Elif için; ama o yangın gecesi, hayatının en uzun, en yanıcı anı olarak kalmıştı zihninde. Hatıralar, küle dönmüş bir şehir gibiydi: dumana boğulmuş koridorlar, siren sesleri, panik içindeki insanların çığlıkları ve kollarından koparılırcasına alınan o küçücük paket… Uras. İsmini bile tam söyleyemeden yitirdiği ilk ve tek evladı. Her

Mehmet Bey’in kalbi, o uğultulu bahar akşamında, mutfak masasında taze kesilmiş domateslerin kokusu havayı sararken durdu. Tam da Ayşe Hanım’ın “Mehmet, tabağını bitirmeden kalkma masadan,” deyişinin hemen ardından, kelimeler dudaklarından dökülürken, bir anda boşluğa düşen çatalın sesiyle. Can, ağabey olarak her zaman soğukkanlı olmayı kendine görev bilmişti, ama o an, babasının sandalyeden kayıp giden bedenini

Demir Yılmaz, sahneye çıktığında salonda alkış tufanı koptu. Türkiye’nin en saygın iş insanlarından biri olarak “Yılın İş Adamı” ödülünü alıyordu. Geniş omuzlarına oturan lacivert takım elbisesi, kar beyazı saçları ve yılların deneyimiyle bilenmiş bilge bakışlarıyla, başarı ve güven timsaliydi. Mikrofonu eline aldığında gözleri eşi Esra’ya kaydı, ardından bir anlığına salondaki kalabalıkta gezindi ve o anda,

Hayatının projesiydi bu. Deniz, elindeki eskiz defterine baktığında sadece çizimler görmüyordu; yirmi yıllık bir hayali, yorgun omuzlarına yüklenmiş bir umudu ve nihayet hak edilmiş bir zaferi görüyordu. ‘İstanbul Kulesi’. Şehrin siluetini değiştirecek, modern mimarinin bir başyapıtı olacaktı. Deniz içinse bu, kaybolan yılların, hayal kırıklıklarının ve yutulan gururun telafisiydi. Projenin kabulü, yıllardır süren uykusuz gecelerin, sayısız

Elif, ekşi kahvenin tadını damağında hissederken, karşısındaki parlayan cam binanın yansımasında kendi solgunluğunu gördü. Otuz iki yaşındaydı ama aynadaki yansıması, özellikle gözlerinin etrafındaki yorgun çizgiler, sanki en az on yıl daha eklemişti ömrüne. Pencereden dışarı baktığında, baharın müjdecisi olan nadir kiraz ağaçlarından birinin usulca çiçek açtığını fark etti. Her yıl bu zamanlar, o ağacın çiçeklerine