Hikayeler

Elif, parmaklarının ucunda biriken toz taneciklerini izlerken, hayatının da aynı toz gibi yavaşça dağıldığını hissetti. Otuzlu yaşlarının ortasındaydı. Başarılı bir mimardı, Can gibi çalışkan ve iyi bir eşi, Emre gibi pırıl pırıl bir oğlu vardı. Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi, tablo gibi. Ama Elif’in ruhu, o tablonun donuk renklerinin ardında bir fısıltı gibi kayboluyordu. Can,

O pazar sabahı, kahvaltının bitmeyen rehavetiyle, Elif’in parmakları uzanmaması gereken bir şeye dokundu. Demir’in, aylardır “eskidi, atsam mı acaba” diye ertelediği, dolabın en dibindeki eski evrak çantasını karıştırıyordu. İçinden çıkan, buruşuk, sararmış bir banka dekontu, Elif’in içindeki rahatsız edici o ilk teli titreştirdi. Tarih iki yıl öncesine aitti, alıcı kısmında ise hiç bilmediği, yabancı bir

Elif’in parmakları, her zaman toprağın ritmiyle dans ederdi. Yedi yıldır, Beykoz’un eski, denize nazır mahallelerinden birindeki atölyesinde çamura şekil veriyor, babadan kalma bu küçük seramik dükkanını annesiyle birlikte ayakta tutmaya çalışıyordu. Babası, on yıl önce bir kalp kriziyle aniden aralarından ayrıldığında, ardında sadece yüzlerce eşsiz seramik parça ve onlara ödeyemeyecekleri bir borç bırakmıştı. Annesi, Fidan

Demir, hayatının en gösterişli döneminde, ruhunun en derin dehlizlerinde tarifsiz bir boşlukla savaşıyordu. Ofisinin camından Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, camın yansımasında gördüğü adam, aynada her sabah karşılaştığına yabancıydı sanki. Başarılı bir mimar, saygın bir eş, gurur duyulan bir baba… Dışarıdan bakıldığında her şeyi tamam gibiydi. Oysa içinde yıllardır süregelen, sessiz bir fırtına vardı. Eşi Ayşe

Pelin, babasının soğuk alnına son bir kez dokunurken, elinin altında hissettiği mermer soğukluğuyla kalbinin de aynı hızla donduğunu sandı. Metin babası, elli sekiz yıllık hayatının tüm cömertliği ve otoritesiyle şimdi bir kefenin altında yatıyordu. Hayatın ironisi buydu işte; bir insan tüm bir aileyi ayakta tutarken, yokluğuyla nasıl bu kadar paramparça edebilirdi? Cenaze kalabalığı dağılırken, geride

Elif, Can’ın kahkahalarına gülümserken, kalbinin her seferinde biraz daha kırıldığını kimse bilmezdi. İçindeki acı, tıpkı İstanbul’un boğazına çöken sis gibi, dışarıdan görülemeyen ama her yeri saran bir soğukluktu. Onlar yıllardır arkadaştı, çocukluktan beri birbirlerinin sırdaşı, güvendiği limanıydı. Ama Elif için Can, bu limanın çok ötesinde, fırtınalı denizin tek kurtuluş adasıydı. Can’ın ise gözleri, daima ufukta

Elif, arabanın torpidosunu açıp Mert’in unuttuğu cüzdanını alırken, koltuğun arasına sıkışmış, bej rengi, üzerindeki narin desenleriyle dikkat çeken bir ipek fular gördü. Mert, ipek fular takmazdı. Elif’in de ipek fuları yoktu. Anlık bir elektriklenme vücudunu sardı. Küçük bir detay, beyninde devasa bir şüphenin kapısını aralamıştı bile. Evliliklerinin on birinci yılındaydı ve bugüne dek bu hissi

O gece, edebiyat ödülünü alırken, alkışlar sağır edici bir gürültüye dönüşmüştü kulaklarımda, boğazımda ise başarı hissi yerine acı bir yumru vardı. Sahneye çıktım, ışıklar gözümü kamaştırdı. Elif, eşi ve aynı zamanda menajerim, salonun en ön sırasında gururla gülümsüyordu. Gözlerinde parlayan ışıltı, benim için duyduğu o saf, koşulsuz sevgiye aitti; biliyordum. Ama içimdeki yumru, o ışıltıya

O pazar sabahı, kahvaltı masasında güneşi yansıtan gümüş çatalın parıltısı, Ayşe’nin kusursuz sandığı hayatının yüzeyindeki ilk çatlağı gizliyordu sanki. Murat, eşi, kızı Elif’le birlikte neşeyle gazeteleri karıştırırken, Ayşe her zamanki gibi kahvaltı sofrasını düzenliyordu. Yıllar süren evliliklerinin getirdiği o sakin, güvenli liman hissine alışmıştı. Murat başarılı bir mimardı, Elif pırıl pırıl bir lise öğrencisiydi ve

O sabah, Ayşe’nin hayatındaki her şey, mutfak masasına bırakılmış o bembeyaz zarfla birlikte paramparça oldu. Güneş henüz tam doğmamıştı; pencereden sızan cılız ışık, zarfın üzerindeki hastane mührünü ve acil ibaresini loş bir gölge gibi vurguluyordu. Elleri titreyerek zarfı açtığında, yıllardır kalbinin en derin köşesinde, kilitli bir odada sakladığı o acımasız gerçeğin, gün yüzüne çıkmak için