Hikayeler

Sabahın ilk ışıkları Ayşe’nin yorgun gözlerine vurduğunda, yine aynı acımasız ritüel başlamıştı. Parmak uçlarından başlayıp eklemlerine yayılan o tanıdık sızı, her geçen gün daha bir hükmediyordu bedenine. Yorganı usulca üzerinden atıp doğrulmak, sanki bin yıllık bir taş bloğu kaldırmak gibiydi. Yüzünde, uykusunda bile silikleşmeyen bir maske vardı; görünmez bir güçle, her sabah yeniden çizdiği bir

Elif’in hayatı, İzmir’in Çeşmealtı sahilinde babasından miras kalan o eski taş evdi. Rüzgarın tuzlu kokusunu taşıyan, her köşesi anılarla dolu, ama aynı zamanda kaderine terk edilmiş, yıkık dökük bir yapı. Elif, yıllardır o evin bahçesine seramik atölyesi kurmanın, çamurla dans edip ruhuna şekil vermenin hayaliyle yaşıyordu. Bir bankada yaptığı sıkıcı gişe memurluğu işinden artırdığı her

Hastanenin antiseptik kokusu, Elif’in genzini yakıyordu. Beyaz koridorların soğukluğu, içinde kopan fırtınanın yanında hiç kalırdı. Babası Kemal, yoğun bakımdaydı. Hayatının direği, sarsılmaz çınarı, şimdi bir nefes makinesine bağlı, kırılgan bir bedendi. Elif’in dünyası, babasının kalbiyle birlikte tekliyordu. Annesi Ayşe, camın arkasından, babasına bakarken donuklaşmış bir heykel gibiydi. Yüzünde sadece endişe değil, daha derin, daha eski

Aylin, aynadaki yorgun yüzüne baktığında, aslında neyi görmediğini bilmiyordu; ta ki o eski ahşap kutu avuçlarına düşene dek. Kırkına merdiven dayamış, saçlarında ince beyaz teller belirmeye başlamış olsa da, zamanın yüzünde bıraktığı izler ruhundaki kadar derin değildi. On beş yıl önce girdiği o hevesli evlilik, yedi yıl sonra sessiz bir fısıltıyla sona ermiş, ardında Zeynep

Ayşe, mutfaktaki mermer tezgaha yayılan un kokusunu derin bir nefesle içine çekti. Bu koku, yirmi üç yıldır onun sığınağı, yoldaşıydı. Fırının sıcaklığı, hamurun diriliği, tatlıların insanlarda yarattığı o anlık mutluluk… Hepsi, içinde taşıdığı, asla dinmeyen sızıyı uyuşturmanın bir yoluydu. “Ayşe’nin Fırını”, İzmir’in bu küçük semtinde bir lezzet durağı olmanın ötesinde, Ayşe’nin de yeniden var olduğu

Elif’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tabloydu, oysa içinde, yirmi dört yıldır kabuk bağlamamış bir yara taşıyordu. O yara, yirmili yaşlarının başında, üniversite koridorlarında filizlenmiş, umutsuzluğun derin kuyularında boğulmuş bir genç kadının çaresizliğini fısıldıyordu. Şimdilerde kırklı yaşlarının sonlarında, başarılı bir mimar, eşi Murat ile İstanbul’un gözde semtlerinden birinde, boğaz manzaralı, geniş bir evde yaşıyordu. Ancak

Elif’in parmakları, İstanbul silüetinin en pahalı manzarasına bakan ofis camının soğuk yüzeyinde gezindi. Uzun, zarif parmaklar, tıpkı hayatının geri kalanı gibi kusursuzdu. Yüksek lisansını Paris’te yapmış, uluslararası projelere imza atmış, adını sektörde kısa sürede duyurmuştu. Herkes ona imrenerek bakardı; güçlü, başarılı, zeki. Ama kimse, o kusursuz cephenin ardındaki boşluğu, içindeki o bitmek bilmez yankıyı bilemezdi.

Ayşe, mutfağın ışıklarını açtı. Sabahın ilk ışıkları pencereden süzülüyordu ama onun için yeni bir gün, yeni bir umut değil, eski bir korkunun daha parlak bir şekilde ortaya çıkma ihtimaliydi. Kalbindeki o devasa sır, her geçen gün daha da ağırlaşıyor, nefes almasını zorlaştırıyordu. Bugün Mert’in otuz beşinci yaş günüydü. Otuz beş yıldır süren bir yalanın otuz

Emre, boğazın pırıltılı sularına nazır, modern mimarinin son harikası ofisinin camından dışarıyı izliyordu. Elinde her zamanki gibi şekersiz, sütsüz Americano’su vardı ama tadını almıyordu. Başarılı bir kariyere, takdir gören projelere, geniş bir sosyal çevreye sahipti. Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi. Ama Emre, göğsünün sol tarafındaki o tarif edilemez boşluğu biliyordu. İçinde bir şey eksikti, uzun

Elif, İstanbul’un kalbindeki o yeni, modern kütüphanenin açılış töreninde, mimarlığın somutlaşmış bir rüyası gibi parlıyordu. Üzerine titizlikle çalıştıkları bu yapı, sadece bir bina değil, Elif ve ortağı Demir’in on yıllık emeğinin, uykusuz gecelerin ve bitmek bilmeyen eskizlerin bir sembolüydü. Etrafı saran alkış tufanı, onun kulaklarında en güzel melodiydi. Yanında, omuz hizasında duran, çocukluk arkadaşı ve