Hikayeler

Kafenin buğulu camından süzülen şehir ışıkları, Elif’in elindeki kahve fincanında dans ediyordu; ama o ışıklar, kalbindeki buz dağını eritmeye yetmiyordu. İstanbul’un yorucu ritmi, yirmi dokuz yıllık hayatının her köşesini sarmış, onu görünmez bir ağın içine hapsetmişti. Başarılı bir marka yöneticisiydi, göz alıcı bir dairede yaşıyor, şık arabalar kullanıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti; oysa içinde,

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin üzerinde süzülen, Boğaz manzaralı dairesinde gözlerini açtığında, hayatının her santiminin kusursuz bir mimari çizim olduğunu düşünüyordu. Modern sanat eserleri gibi minimalist, ferah ve her bir köşesinde başarının kokusu sinmiş bir yaşam. Kocam Mehmet’in yanındaki boşluk, onun erken kalkıp işine olan tutkusunun sessiz bir kanıtıydı. Elif de ondan farksızdı;

Baharın ilk ılık rüzgarları pencereden içeri süzülürken, Elif mutfakta kocasının en sevdiği poğaçaları tepsiye diziyordu. Fırından yükselen mis kokular, dışarıdaki şehrin gürültüsünü bastırıyor, evlerini saran huzuru pekiştiriyordu. Emre ile evliliklerinin onuncu yılına girmişlerdi ve Elif, her geçen gün bu adamla kurduğu hayata daha sıkı sarılıyordu. Onlarınki, çevresindekilere örnek gösterilen, küçük kusurları bile sevgiyle örtülmüş, sağlam

Duvar saatinin tik takları, Zeynep’in elindeki zarfın hışırtısını bastıramıyordu. Parmağı zarfın kenarını yoklarken kalbi göğüs kafesinde bir kuş gibi çırpınıyordu. Londra’dan gelmişti. Yılların emeği, uykusuz gecelerin bedeli, hayallerinin somutlaşmış haliydi bu ince kağıt parçası. Derin bir nefes alıp yavaşça açtı. “Tebrikler, mimarlık yüksek lisans programımıza kabul edildiniz.” Kelimeler dans ediyordu gözlerinin önünde. Başarmıştı! Çocukluğundan beri

Elif, mutfak penceresinden dışarıya, birbirine tıpatıp benzeyen gri apartman bloklarına bakarken, hayatının da bu manzaradan pek farklı olmadığını düşündü. Her sabah aynı saatte uyanır, aynı kahvaltıyı hazırlar, aynı cümleleri kurardı Metin’le. Yirmi yıllık evlilikleri, bir deniz feneri gibi sağlam ve gösterişsiz, ama aynı zamanda sonsuz bir tekdüzeliğin sembolüydü. Metin iyi bir adamdı; çalışkan, sorumluluk sahibi,

Elif, pencereden dışarıya, hafifçe yağan karın usulca yere inişini izliyordu. Beyaz örtü, her şeyi örttüğü gibi, yılların pasını, kırgınlıklarını, sessizce yutkunulan anıları da örtmek ister gibiydi. Oysa onun içinde hiçbir şey örtülmüyordu; aksine, Mert’in yarınki ödül töreni yaklaştıkça, her bir anı daha net, daha keskin bir bıçak gibi saplanıyordu göğsüne. Mert, onun küçük kardeşi, ailenin

Mert, otobüsün penceresinden hızla akıp giden İstanbul siluetine bakarken, içindeki umudu ve bir parça da yorgunluğu hissetti. Yüksek mimarlık diplomasını alalı iki yıl olmuş, Anadolu’nun küçük bir şehrinden çıkıp gelmişti bu metropole. Her sabah iki vesaitle işe gidip geliyor, geceleri küçük kiralık dairesinde çizimler yapıyor, bitmek bilmeyen hayaller kuruyordu. Bir gün, tıpkı bindiği otobüsün geçtiği

Ayşe, mutfak penceresinden içeri sızan ilk güneş ışınlarıyla uyandığında, göğsünde tarifsiz bir huzur hissetti. Kocası Mert’in güçlü kolu beline sarılıydı; düzenli nefes alıp verişi kulağının dibinde tatlı bir melodi gibiydi. Beş yıllık evlilikleri boyunca bu duygu, her sabaha onunla uyanmanın getirdiği o dingin mutluluk hiç eksilmemişti. Onların aşkı, zorluklarla yoğrulmuş, çetin sınavları başarıyla geçmiş, her

Elif, yıllarca ilmek ilmek ördüğü kusursuz hayatının tam merkezinde, mimarlık dünyasının en prestijli ödüllerinden birini alırken, sahnedeki parlak ışıkların bile delemediği bir gölge hissetti içinde. Avcunun terinde sıkıca tuttuğu kristal heykelciği kaldırırken, salonu dolduran alkış tufanı, geçmişinden gelen buz gibi bir fısıltıyla boğuldu sanki. Kaan, eşi, yan koltuğunda gururla gülümsüyor, yedi yaşındaki kızları Defne ise

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin gürültüsüne inat, kulaklığını takmış, vızıldayan otobüsün penceresinden dışarıyı seyrediyordu. Her sabah aynı yolculuk, aynı kalabalık, aynı hayaller ve aynı kaygılar. Camın arkasındaki yansımasında gördüğü genç kadın yorgundu; Aksaray’dan gelip İstanbul’da mimarlık okuma cesaretini gösteren, ailesinin tüm umudunu omuzlarında taşıyan, bursunun yetmediği yerde part-time işlerle ayakta kalmaya çalışan Elif’ti