Hikayeler

Elif, pencereden sızan akşamüstü güneşi mutfağının soğuk fayanslarına vururken, elindeki fincanın sıcaklığına sığındı. Karşı apartmanın geniş balkonunda, gürültülü bir kahkaha yankılandı. Ayşe. Küçük kız kardeşi. Birkaç ay önce açtığı sanat galerisinin ilk yıldönümünü kutluyordu belli ki. Elif’in yüzünde belli belirsiz bir tebessüm belirdi; ruhunun derinliklerinde ise tarifsiz, adı konmamış bir hüzün gezinmekteydi. Ayşe’nin her kahkahası,

Cemal Demir, elindeki ‘Yılın İş Adamı’ ödülünün soğuk metalini parmak uçlarında hissederken, kalbinde buz gibi bir kış sabahının o tanıdık sızısını taşıyordu. Alkışlar salonu doldururken, parlak spot ışıkları yüzündeki kusursuz gülümsemeyi aydınlatıyor, ama gözlerindeki yorgunluğu gizleyemiyordu. Yirmi beş yıl… Dile kolaydı ama her biri, sırtına binen o görünmez yükün yeni bir katmanı olmuştu. Sahneye çıktığında,

Elif, kristal bardaklardan yansıyan şampanya pırıltılarını ve Murat’ın kahkahalarını izlerken, kalbinde tarif edilemez bir acı ve gurur karışımı dans ediyordu. Burası, Murat’ın nişan partisiydi. Ankara’nın en gözde otellerinden birinin terası, şehir ışıklarının altında parlıyordu. Her şey, Murat’ın yeni hayatı gibiydi: ışıltılı, vaatkar ve kendinden emindi. Yanındaki nişanlısı, Zeynep, sosyetik çevresinden, babası büyük bir holdingin sahibi

Elif, sabah güneşinin altın rengi ışıklarıyla yıkanan, kendi elleriyle çizip her bir köşesini ilmek ilmek işlediği o evde, kahve fincanını dudaklarına götürürken hayatının kusursuzluğuna bir kez daha şükretti. Her şey olması gerektiği gibiydi; başarılı bir mimarlık kariyeri, tutkuyla bağlı olduğu yakışıklı kocası Demir, hafta sonları bahçede koşturmayı hayal ettikleri iki çocuk… Masasında duran dergide, bu

Elif, avucundaki bozuk paraları saydı. On sekiz yaşındaydı ve hayatı, o avucundaki demir parçaları kadar netti: az, sınırlı ve dikkatli kullanılması gereken. Kardeşi Zeynep ise, elindeki kırık pastel boyayla evin duvarına dev bir güneş çiziyordu. Güneş turuncu değil, mosmordu. Zeynep on iki yaşındaydı ve onun dünyası, Elif’inkinin aksine, sınırsız renklerle doluydu. Elif, hep bu zıtlığı

Yirmi iki yıl. Yirmi iki yıl boyunca her gece aynı rüya, aynı çaresiz feryat Elif’in boğazına düğümlendi. Hastane koridorunun buz gibi fayanslarında, bebeğinin kundağını bir daha hiç görmeden yitirişinin anısı, kalbinin en kuytu köşesinde paslı bir çivi gibi duruyordu. “Ölü doğdu, Elif. Maalesef çok uğraştık,” demişti doktor, sesinde sahte bir kederle. Elif o gün, yalnızca

Güneş, Emre’nin yüzünü yalayıp geçerek, İstanbul Boğazı manzaralı lüks dairesinin camlarından içeri süzülüyordu. Yirmi kat aşağıda, şehrin uğultusu henüz tam anlamıyla başlamamıştı ama Emre’nin zihnindeki gürültü her zamankinden daha yoğundu. Eli, karısı Ayşe’nin başucundaki boşlukta, alışkanlıkla bir an durakladı. Ayşe ve kızları Elif, hafta sonu erkenden uyanıp sahilde yürüyüşe çıkmışlardı. Emre, her zaman olduğu gibi,

Elif, yıllar boyu aynı ritüelle başladı her sabahına. Kuş sesleriyle uyanıp, mutfaktaki pencereden bahçeye uzanan incir ağacına bakardı. Gölgesinde, küçük, mermerden bir levha vardı. “Canım Oğlum, Mehmet’imiz. Kalbimizde daima…” yazıyordu üzerinde. Mehmet, otuz yıl önce, henüz kundakta bir bebekken, o korkunç deprem gecesi Elif’in kollarından kayıp gitmişti. Her gün, o levhanın etrafındaki toprağı havalandırır, taze

Elif, yıllarca hayatını titizlikle örülmüş bir halı gibi yaşamıştı; her ilmeği sağlam, her deseni tanıdık ve rahatlatıcı. Otuz yedi yaşındaydı, başarılı bir mimardı, İstanbul’un kalabalık ritminde kendi sakin köşesini bulmuş, sevgi dolu anne-babası Ayşe ve Hasan’la sıkı bağları olan, huzurlu bir hayat sürüyordu. Ta ki o güne kadar. Anneannesi Emine vefat ettiğinde, Elif’in görevi, yılların

Elif, sıradan bir salı akşamüstü, mutfağının camından içeri süzülen altın rengi gün batımına bakarken, hayatının kusursuz bir denge üzerine kurulu olduğunu düşünüyordu. Annesi Ayşe, karşısındaki sandalyede oturmuş, elindeki örgüyü usulca tığlarken, bir yandan da haftalık alışveriş listesini gözden geçiriyordu. Elif, kocası Murat’la olan yedi yıllık evliliğinde huzuru, işinde başarıyı, annesiyle olan ilişkisinde ise derin bir