Hikayeler

Buzdolabının kapısını açıp içindeki düzenli raflara, özenle dizilmiş organik sebzelere bakarken Defne, içindeki boşluğun buzdolabının dışındaki pürüzsüz yüzeyden çok daha soğuk ve derin olduğunu hissetti. Yedi yıllık evliliğinin her bir köşesini kusursuz bir mimari eser gibi inşa etmişti. Cem, başarılı bir mimardı. İstanbul’un yükselen siluetine imzasını atan projeleri vardı. Defne ise, bir zamanlar parlak bir

Levent, alkış tufanının ortasında, avuç içlerinin terlediğini fark ettiğinde, göğsünde buzdan bir yumru hissetti. Bu, aldığı ödülün ağırlığından değildi; yıllardır toprağın altına gömdüğünü sandığı o gecenin, ruhunun dehlizlerinden sızan soğuk eliydi. Kalabalık, “Yılın İş Adamı” plaketini gururla tutan Levent Demir’i ayakta alkışlıyordu. Gülümsemesi, aynalara sığdırdığı özenle örülmüş bir maskedeydi. İçinde ise fırtınalar kopuyordu, dudaklarının kenarına

Güneşin bile girmeye çekindiği, buz gibi bir gerçek, Elif’in yıllardır itinayla ördüğü o kusursuz hayatın duvarlarında ilk çatlağı açtığında, aslında hiçbir şeyin o kadar sağlam olmadığını anladı. O sabah, her zamanki gibi kahvesini yudumlarken Boğaz’ın pırıltısına dalmıştı. Kızı Defne, lise son sınıfın telaşıyla mutfakta aceleyle kahvaltı yapıyor, eşi Mert ise günlük gazetesini okurken siyaset üzerine

Can, annesinin her gün biraz daha solan yüzüne bakarken, içini kemiren o tanıdık acıyı hissetti. Ayşe Hanım, bir zamanlar evin neşe kaynağı, mahallenin en kıvrak zekâlı kadını, şimdi kendi anılarının labirentinde kaybolmuş, bakışları boşluğa takılı kalmış bir gölgeydi. Alzheimer’ın acımasız pençesi, onu her geçen gün biraz daha alıp götürüyor, Can’ın çocukluğundan kalma o güçlü, şefkatli

İstanbul, boğazın pırıltılı sularına nazır, cam ve çelikten bir kulede yükselen ofisinin penceresinden bakarken, Selim’in hayatı parlayan bir mücevher gibi görünüyordu. Kırk sekiz yaşında, ülkenin önde gelen mimarlık firmalarından birinin ortağı, güzel bir eşi, pırıl pırıl bir kızı ve banka hesabında sayılarla ifade edilemeyecek bir serveti vardı. Her sabah uyandığında, kahve kokusuyla ve eşi Demet’in

Elif, pırıl pırıl ofisinin camından şehrin ışıklarına bakarken, zihninde her zaman aynı gölge dans ediyordu: sattığı evin gölgesi. Onu bugünkü Elif yapan, bu prestijli mimarlık firmasının kurucusu, şehir planlamanın saygın sesi haline getiren de oydu belki de, o yıkılan ev. Ama her tuğlasıyla birlikte, içinden bir parçanın da sökülüp alındığını, boşluğunun asla dolmayacağını biliyordu. Dışarıdan

Elif, toplantı odasının cam duvarından İstanbul’un grileşen siluetine bakarken, mülakatın sonuna geldiğini ve nefesinin kesildiğini hissetti. Karaman Mimarlık, şehrin en prestijli firmalarından biriydi ve buraya kabul edilmek, İzmir’deki mütevazı hayatlarından sonra annesi ve kız kardeşi Ayşe için bir umut demekti. Karşısında oturan Cem Karaman, otuzlu yaşlarının başlarında, koyu takım elbisesi ve kendinden emin duruşuyla, Elif’in

Yılların biriktirdiği sessizlik, Zeynep’in ruhunda bir kuyuya dönüşmüştü; dibinde ne olduğu belli olmayan, karanlık bir kuyuya. Her sabah Boğaz’a nazır dairesinin geniş camından İstanbul’un uyanışını izlerken, şehrin hareketliliği kendi içindeki durağanlığı daha da belirginleştiriyordu. Kırk sekiz yaşındaydı. Başarılı bir mimar, sektörün aranan isimlerinden. Ödüllü projeleri vardı, saygın bir çevresi. Dışarıdan bakıldığında eksiksiz bir hayat. Ama

Elif, hayatını, her bir taşını özenle yerleştirdiği bir mozaik gibi yaşıyordu. Her şeyin bir yeri, bir düzeni, bir anlamı vardı onun dünyasında. Sabah uyandığında güneşe ilk selamı veren menekşelerinden, kahve fincanının kenarına iliştirdiği minik nota kadar… İlkokul öğretmenliği yapıyordu. Çocukların saf ve dürüst dünyası, onun adeta sığınağıydı. Akşamları eve döndüğünde, mimar kocası Murat’ın ona sarılışı,

Elif, ailesinin Bodrum’daki yazlık evini hiçbir zaman tam olarak sevememişti. Denize nazır bembeyaz boyalı, panjurları turkuaz renkli bu ev, çoğu insana cennet gibi görünse de, Elif için hep biraz sıkıcı, biraz da kasvetli bir anıt gibiydi. Yazları burada geçirmek, İstanbul’un hareketli kalabalığından sonra zoraki bir inzivaya çekilmek demekti. Bu yıl ise annesi Zeynep Hanım’ın “eski