Hikayeler

Zeynep, pencereden dışarıyı seyrederken, aslında kendi hayatının bulanık yansımalarını görüyordu. Kadıköy’deki bu eski, ama bakımlı apartman dairesi, babasından yadigardı. Her köşesinde onun anıları, çocukluğunun sıcaklığı vardı. Ama son zamanlarda, bu sıcaklık yerini garip bir serinliğe, anlamsız bir kaygıya bırakmıştı. Oysa dışarıda güneş parlıyor, martılar sesleniyor, hayat olağan akışında devam ediyordu. Zeynep’in hayatındaki olağanüstülük, Emre’nin son

Pencereden dışarı bakarken, İstanbul’un tanıdık gürültüsü, koronun devasa bir orkestra gibi yükselen uğultusu bile Elif’in ruhundaki sessizliği bozmuyordu. Yıllar süren bir başarı, saygın bir kariyer ve şehrin kalbinde, boğaza nazır, kendine ait bir daire… Dışarıdan bakıldığında her şeye sahip, her şeyi başarmış bir kadındı Elif Yılmaz. Ama aynadaki yansıması, gözlerinin derinliklerindeki o değişmeyen hüznü, o

Zeynep’in dükkânı, İstanbul’un eski bir sokağında, zamanın yıpratamadığı, unutulmuşlukla cilalanmış bir mücevher gibiydi. Her bir raf, her bir köşe, tozlu camların ardında parlayan antika objelerle doluydu. Bir zamanlar sarayların ihtişamını yansıtan gümüş işlemeli kutular, denizaşırı topraklardan gelmiş porselen bebekler, okunmaktan kenarları yıpranmış ciltli kitaplar… Hepsi, Zeynep’in ellerinde, yeni bir hikâyenin başkahramanı olmayı beklerdi. Zeynep, kırklarının

Elif, tavanı delip geçecek gibi duran avizedeki tozları değil, ruhunu saran görünmez ağırdanlığı süzüyordu. Her şey, babasının en küçük cam biblosunu bile yerinden oynatmadan temizlediği bu evde, toz kadar sessiz ve derine çökmüş bir kederle kaplıydı. Otuzuna merdiven dayamış, evlenmemiş, ailesinden ayrılmamış Elif’in hayatı, annesinin özenle seçtiği dantel örtülerle kaplı bir masa gibiydi; güzel ama

Emre, otuz dokuzuncu yaşının son demlerinde, hayatının bir dönemecinde durduğunu hissediyordu. Üstelik bu dönemeç, ne kariyerindeki yeni bir projeyle ne de Selin’le olan evliliğindeki olası bir pürüzle ilgiliydi. Daha derindi, daha eskiydi. Her sabah şehrin gürültüsüyle uyanıp Boğaz’a nazır ofisine giderken, elindeki kahvesinin buharında geçmişten silik bir silüet görüyordu sanki. Başarılı bir mimardı. Adı projelerle,

İstanbul’un akşamüstü ışıkları, Deniz’in ofisinin camlarından süzülüp devasa mimari maketin üzerine vururken, genç kadının zihninde tek bir kelime yankılanıyordu: “Açık Kent”. Bu, sadece bir proje değil, yıllardır süregelen emeğinin, uykusuz gecelerinin ve sarsılmaz inancının somutlaşmış haliydi. Büyük bir yerel yönetim ihalesiydi ve firması için bir dönüm noktası olacaktı. Deniz, kariyerinin zirvesine doğru tırmanırken, parmak uçlarında

Metin, her sabah gün doğmadan önce uyanır, soğuk suyla yüzünü yıkar ve penceresinden kule gibi yükselen inşaat halindeki gökdeleni izlerdi. O gökdelen, sadece tuğla ve çimentodan ibaret değildi; Metin’in umutları, hayalleri ve memleketindeki anasının, babasının gözlerindeki bekleyişti. Bu şehrin betondan kalbine doğru attığı her adım, hem kendisi hem de geride bıraktıkları içindi. Şantiyede, kaskını takar

Kentin soğuk ışıkları, Can’ın cam kuledeki ofisinden içeri sızarken, kazandığı her şeyin aslında hiçbir şey olduğunu fısıldıyordu kulağına. Yirmi beşinci kattan İstanbul’a bakarken, binaların keskin hatları, onun hayatının da ne denli keskin ve ayrık çizgilerle örüldüğünü hatırlatıyordu. Başarılı bir mimardı, adı sektörde saygıyla anılırdı. Genç yaşta kurduğu şirket, şimdi milyonlarca liralık projelere imza atıyordu. Ama

Emin Arslan, ödülü kabul etmek için sahneye çıktığında, spot ışıkları tüm ihtişamıyla üzerine yığıldı. Yüzünde kusursuz bir tebessüm, bakışlarında ise İstanbul silüetine yönelttiği o meşhur, kendinden emin ifade vardı. “Yılın İnşaat Müteahhidi” plaketini alırken, salonu dolduran yüzlerce iş insanı, siyasetçi ve medya mensubu ayakta alkışlıyordu. Konuşması, ülkenin geleceği, kentsel dönüşüm ve “Arslan Holding”in şehre kattığı

Elif, yıllardır biriktirdiği umutlarını ve üniversiteden kalma yirmi yıllık arkadaşlığını, henüz kurumamış taze boya kokan duvarlara asılı o kahve dükkanının tabelasına mıhlamıştı: “Hayalperestler Kahvesi”. Tabelayı astıran Demir’di. Elif her zaman pratik ve ayakları yere basan taraf olmuş, Demir ise adı gibi demir kadar güçlü bir iradeye sahip, insanları ikna etme konusunda doğuştan yetenekli, gözleri parıldayan