Hikayeler

Ayşe, ellerinin kireçlenmiş parmak boğumlarına baktı. Kırk sekiz yaş, tüm ağırlığını ellerine, omuzlarına, ruhuna yüklemişti sanki. Günler, birbirini kovalayan endişeler ve bitmek bilmeyen sorumluluklarla geçiyordu. Babası Orhan Amca, yatağa düşeli bir buçuk yıl olmuştu; ilaçları, bezleri, özel mamaları, hepsi Ayşe’nin tek başına sırtlandığı birer dağdı. Kardeşi Murat’a gelince… O da kendi dağlarıyla boğuşuyordu; bitmek bilmeyen

Deniz, lüks otomobilinden indiğinde, keskin bir koku çarptı burnuna. Yakılmış lastik mi, kömür dumanı mı, yoksa kanalizasyon mu, tam ayırt edemiyordu. Tek bildiği, bu kokunun Bebek sahilindeki esintiden veya Nişantaşı’nın parfüm kokan caddelerinden çok uzak olduğuydu. Gözlerini daracık, çukurlu sokaklarda gezdirdi. Sıvası dökülmüş, balkonlarından çamaşır sarkan, uyumsuz renklerde boyalı derme çatma evler… Burası, babasının, Levent

Emre’nin avuçları terliyor, boğazı kurumuştu. Elinde tuttuğu kalem, masanın üzerindeki mimari maketin kusursuz çizgilerini takip ediyordu. Karşısında oturan Harun Yılmaz, İzmir’in en büyük inşaat şirketinin CEO’su, hafifçe gülümsediğinde Emre’nin kalbi göğüs kafesinde bir kuş gibi çırpındı. Hayatının projesiydi bu; Körfez’in en ihtişamlı siluetini çizecek, 40 katlı bir gökdelen. Bu projeyle Emre, sadece kendi şirketini değil,

Yıllardır ilk defa, kalbinin sadece bir ritim tutan bir kas yığını olmadığını hissetti Elif. Lüks bir otelin balo salonunda, kocası Cem’in iş ortaklarıyla çevrili, cilalı gülücükler ve anlamsız sohbetler arasında sıkışıp kalmışken, o gözler Elif’in ruhuna dokunmuştu. Cem’in yanındaki koltukta oturuyordu, Elif’in karşısında, masanın öbür ucunda. Yeni müdür yardımcısıydı, Cem’in söylediğine göre genç, parlak ve

“Anne, inanamayacaksın! Kazandım! Resmim sergilenmeye hak kazandı, bir de derece verdiler!” Can’ın sesi, telefonun diğer ucundan Elif’in derme çatma dükkanına, “İplik Hayaller”e bir bahar güneşi gibi dolmuştu. Elif, makinesinin pedallarına basmaktan yorgun düşmüş bacaklarını dinlendirirken, elindeki bezi bıraktı ve titreyen elleriyle telefonu kulağına daha sıkı bastırdı. Yüzündeki yorgun çizgiler bir anda silinmiş, yerine pırıl pırıl

Elif’in hayatı, boğazın soğuk rüzgârları gibi keskin ve belirgin çizgilerle çizilmişti; çizgiler ki, kendisinin değil, ailesinin, geleneklerinin ve “el âlem ne der”in mürekkebiyle atılmıştı. Her sabah, uyanır uyanmaz penceresinden gördüğü İstanbul siluetine kısa bir bakış atar, sonra bu devasa, modern şehrin kendisine rağmen nasıl da küçük bir kasaba gibi yaşadığını düşünürdü. Henüz yirmi altı yaşındaydı

Elif, pazar sabahlarının o huzur veren sükunetini severdi. O sükunetin, özenle inşa ettiği hayatının kırılgan bir örtüsü olduğunu bilmese, belki de daha az korkardı. Kahvesini yudumlarken, kızı Lara’nın balkonda çiçekleri sulayan babası Demir’e neşeyle bir şeyler anlattığını izledi. Demir, başarılı bir mimar, Lara, hayatının anlamı, evleri ise dergilerden fırlamış gibiydi. Mükemmel bir tablo. Ama Elif’in

Kadehindeki şarabın rengine dalmışken, salonun karşı köşesinden gelen tanıdık bir bakış Aslı’nın omurgasında buz gibi bir ürperti dolaştırdı. O bakış, kadehini tutan elinin titremesine, gülümsemesinin donmasına neden oldu. Deniz, onun yanındaki koltukta neşeyle arkadaşlarıyla sohbet ediyor, dünyanın en mutlu adamı gibi görünüyordu. Aslı da öyle görünmek zorundaydı; mükemmel bir evliliğe, başarılı bir kariyere ve imrenilen

Elif, İstanbul’un kalabalık sabahında, o anki huzurunun ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğundan habersizdi. Kahvesini yudumlarken, karşısındaki sandalyede gazetesini karıştıran Mert’e gülümsedi. Sekiz yıllık evlilikleri, çoğu kişinin imrenerek baktığı, sağlam bir kale gibiydi. Elif, başarılı bir peyzaj mimarı, Mert ise uluslararası bir inşaat şirketinde üst düzey yöneticiydi. Her şey tıkırında, her şey olması gerektiği gibiydi.

Elif, ressamın son tablosundaki puslu İstanbul silüetine dalmıştı. Boğaz’ın griliği, yağmur sonrası yıkanmış havaya inat, Elif’in ruhundaki yorgunluğun bir yansıması gibiydi. Sanat galerisi loş ışıklarıyla doluydu; fısıltılar, hafif müzik ve ayak sesleri arasında, Elif’in kalbi garip bir sıkışmayla atıyordu. Bu sıkışma, yıllardır süregelen, adını koyamadığı bir boşluğun habercisiydi sanki. Tam o anda, yanındaki tabloya yönelen