Hikayeler

Elif, parmaklarının ucunda hissettiği mermerin soğukluğunu iliklerine kadar yaşarken, Mert’in adının kazılı olduğu mezar taşına bakıyordu. Bir yıl olmuştu. Tam bir yıl. Zaman, insanların “yaraları sarar” dediği o sihirli değneği sanki sadece başkalarının üzerinde gezdirmişti. Onun içinse her gün, dün gibi taze bir acının farklı bir tonuydu sadece. Gözleri, toprağın üzerine titrekçe bıraktığı papatyalara takıldı.

Emre’nin hayatı, o gri, kasvetli Ankara sabahlarından birinde, çocukluk arkadaşı Murat’tan gelen telefonla aniden değişmişti. Yıllardır süregelen sessiz bir mücadele, küçük, zorlu bir mimarlık ofisinin dört duvarı arasında sıkışıp kalmış hayaller ve ödenmeyi bekleyen faturalar… Umut Mimarlık adını verdikleri bu küçük yer, adının aksine Emre’ye pek de umut vermiyordu son zamanlarda. Ta ki Murat’ın “Buldum

Ela’nın elleri, her gece eve döndüğünde, sanki gün boyu tırnaklarını toprağa sürtmüş gibi yanardı; oysa o, sadece başkalarının parıldayan geçmişlerini hayata döndürmeye çalışıyordu. Yirmi iki yaşındaydı, Mimar Sinan’da konservasyon ve restorasyon son sınıf öğrencisiydi ve Nişantaşı’nın arka sokaklarından birindeki o küçük, tozlu atölyede, üniversite harcını ve ev kirasını çıkarmak için antikacıların getirdiği yıpranmış objeleri onarıyordu.

Yirmi yıl geçmişti ama Ayşe, kızının o gün kayboluşunu dünkü bir rüya gibi taze tutuyordu zihninde. Sanki az önce olmuş, kalbindeki yara hâlâ kanıyordu. Akşamüstüydü. İskilip’in taşlı sokakları, güneşin batışıyla kızıl bir renge bürünürken, Ayşe yaşlı ve yorgun gözlerini pencereden dışarı dikmiş, evlerin damlarına konan kuşları izliyordu. Her kanat çırpışta, içinde bir umut titreşiyor, sonra

Elif, yıllanmış mimari projelerin yıpranmış sayfalarına dalmışken bile, zihninin bir köşesinde hep aynı görüntü dönerdi: Kuzguncuk’taki o virane ahşap ev. Grileşmiş, zamanın yorgunluğunu sırtına yüklenmiş, balkon demirleri paslanmış, ama her bir köşesi hikaye anlatan o ev. Elif için bir evden çok ötesiydi; Kaan’la paylaştıkları geleceğin, sabırla, aşkla ve ortak bir vizyonla yeniden inşa edecekleri hayatlarının

Ayşe, elleri tebeşir tozundan bembeyaz, gözleri ise pencereden süzülen soluk güneşte, uzaktaki bir ekrana kilitlenmişti. Karşısındaki tabletin camından yansıyan görüntü, parlak kahvelerle dolu bir masada oturan, gür kahkahalarla gülen, modern ve zarif bir kadına aitti. Elif. Kardeşi. İstanbul’un kalbinde, başarıyla kurduğu bir mimarlık ofisinin parlayan yıldızı. Ayşe’nin baktığı ekran, Elif’in son projesi için verdiği röportajın

Can, elindeki “Yılın Mimarı” ödülünü buz tutmuş bir heykel gibi tutarken, salondaki alkış sesleri kulaklarında uğultuya dönüşmüştü. Yüzünde yapmacık bir gülümseme, gözleri kalabalıkta rastgele dolaşıyordu, ta ki projeksiyon perdesindeki slaytta, inşa ettiği Şehir Kütüphanesi’nin ilk eskizlerinin arasında, yirmi beş yıl öncesine ait bulanık bir çizime takılana dek. O çizim… Bir an için nefesi kesildi. Kütüphane’nin

Ayşe Hanım’ın yatağının başında toplanmışlardı, her biri annelerinin solan nefesini kendi kayıp hayallerinin sesi sanıyordu. Salonun loş ışığı, duvardaki eski aile fotoğraflarını daha da soluk gösteriyor, yıllanmış ahşap mobilyalar bile bu hüznü içine çekmiş gibiydi. Elif, en büyükleri, her zamanki gibi yüzünde endişe ve yorgunluğun derin çizgileriyle, annesinin titreyen elini tutuyordu. Otuzlarının ortasındaki Cem, koltukta

O eskimiş deri çantayı karıştırırken bulduğu, zarfı açılmamış o kredi kartı ekstresi, Elif’in on yıllık kusursuz evliliğine atılan ilk, küçücük, ama ölümcül kancaydı. Çanta Volkan’ın, uzun zaman önce kullanmayı bıraktığı, köşe dolabın en alt rafına tıkılmış, unutulmuş bir anıttı adeta. Eski evrakları ayıklamak için eline almıştı, yeni taşındıkları evde her şeyin düzenli olmasını istiyordu. Zarfın

Elif, babası Metin’in toprağa verildiği o soğuk nisan gününü, zihninin en kuytu köşesine kazımak isterdi. Ne var ki, anılar bir kez yerleşince söküp atmak imkansızdı. Cenaze kalabalık değildi; Metin Bey hayatı boyunca ne sıcak dostluklar kurmuş, ne de ailesiyle derin bağlar geliştirebilmişti. Elif için babası, hep uzakta duran, varlığıyla odanın havasını ağırlaştıran, yokluğuyla ise tuhaf