Hikayeler

İsmail Bey’in mükemmel hayatı, o zarfın kapının önüne düşmesiyle çatırdayan bir sır perdesinin arkasına gizlenmişti. İzmir’in Karşıyaka semtindeki ferah dairesinde, eşi Ayşe Hanım’la geçirdiği elli yıla yakın evliliği, çocukları Cem ve Elif’in başarıları, komşularıyla samimi ilişkileri; her şey, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo çiziyordu. İsmail Bey, emekli bir edebiyat öğretmeni olarak, her zaman dürüstlüğü, mertliği

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir İstanbul apartmanının sessizliğinde, her zaman aynı saatte çalan çalar saatinden bile önce gözlerini aralardı. Bu, otuz sekiz yıldır devam eden, rutinin, güvenliğin ve görünüşte huzurun ta kendisiydi. Yatağın kenarına oturup, ayaklarını soğuk parkeye bastığında, günün yorgunluğunu daha başlamadan omzunda hissederdi. Pencereden, griye çalan gökyüzü ve henüz tenhalaşmamış olsa da

Elif, Barış’ın mezar taşına dokunduğunda parmak uçlarından yayılan soğukluk, ruhundaki buz kesen boşluğun elle tutulur bir kanıtıydı. Toprağın kokusu, yağmurla yıkanmış taze yeşilliklerin kokusuyla karışıyor, ama burnuna gelen tek koku kederdi. Bir ay olmuştu. Sadece bir ay. Otuz yedi yıllık hayatının yirmi yılı Barış’la geçmişti. İlk gençlik aşkı, üniversite arkadaşı, eşi, kızı Defne’nin babası… Şimdi

Elif, mutfak penceresinden sokağa vuran sonbahar güneşine bakarken, içindeki o tanıdık, hafif huzursuzluğun ne anlama geldiğini düşünüyordu. Kırkına merdiven dayamıştı, kocası Can’la mutlu bir evliliği, sekiz yaşında pırlanta gibi bir kızı, başarılı bir mimarlık kariyeri vardı. Her şey tamamdı, olması gerektiği gibiydi. Ama bazen, özellikle de böyle dingin anlarda, ruhunun derinliklerinden yükselen, adını koyamadığı bir

Elif, mutfak penceresinden süzülen sabah güneşiyle aydınlanan tezgaha yeni sıkılmış portakal suyunu koyarken, oğlu Can’ın uykudan mırıltılarını duydu. Onu pencerenin önündeki kuş seslerine hazırlanan bir yaban çiçeği gibi narin görüyordu. Bugün Can’ın beşinci yaş günüydü ve evin her köşesi rengarenk balonlar, pasta kokusu ve neşe fısıltılarıyla doluydu. Elif için Can, ikinci bir bahardı. İlk baharı,

Kadir’in telefonu, yıllardır unutulmuş bir geçmişin kapısını çalarcasına titredi. Ekranda Ayşe’nin adını görmek, kalbinde buz gibi bir boşluk hissetmesine neden oldu. Ayşe… Eski eşi. Yıllar önce terk ettiği hayatın ta kendisi. Arayan Ayşe değildi, ortak tanıdıkları Feride Hanım’dı. Feride Hanım’ın sesindeki acıyı henüz kelimelere dökemeden anladı. Ayşe yoktu artık. Ve bir daha asla olmayacaktı. Kadir’in

Ayşe, mutfaktaki loş ışıkta, her zamanki gibi erkenden uyanmış, sessizce ocağın başına geçmişti. Hava daha ağarmamıştı, dışarısı gri ve soğuktu ama içeride, tencereden yükselen mercimek çorbasının buharı, mutfağın camlarını hafifçe buğulandırıyordu. Yılların alışkanlığıyla, neredeyse ritüelistik bir özenle, oğulları Deniz ve Can için kahvaltı hazırlıyordu. Deniz, büyük olanı, şehirdeki prestijli üniversitelerden birinde hukuk okuyordu. Can ise

Ayşe’nin hayatı, o kusursuz fincanın pürüzsüz yüzeyi gibiydi; İstanbul’un göbeğindeki şık villasının özenle biçilmiş çimlerinden, her sabah giydiği tasarım takımlarına kadar her detay, yılların emeği ve zekice alınmış kararların ürünüydü. Kendisi, ülkenin önde gelen tekstil firmalarından birinin sahibiydi. Toplantılardaki kararlı duruşu, yardım gecelerindeki zarif gülümsemesi, cemiyetin hayranlık duyduğu bir profil çiziyordu. Ancak bu pürüzsüz yüzeyin

Can, sahnedeki kürsüye doğru ağır adımlarla yürürken, ayaklarının altındaki kırmızı halı bir anda kum gibi dağılıverdi sanki. Salon, alkış sesleriyle yankılanıyor, spot ışıkları her adımında gözlerini kamaştırıyordu. Türkiye’nin en prestijli “Yeşil Mimari Ödülü”nü almak üzereydi. Yılların emeği, zekası ve şüphesiz, kusursuz PR çalışmaları onu buraya taşımıştı. Karşısında oturan yüzlerce seçkin davetli, onun bu başarı hikayesine

Telefon ekranında beliren o mesaj, Elif’in yıllardır inşa ettiği dünyanın temellerini sarsan bir depremin ilk habercisiydi. O ana kadar hayatı, özenle döşenmiş, her detayı düşünülmüş, kusursuz bir ev gibiydi. Mert, başarılı bir mimardı, Defne ise on yaşında, neşeli, pırıl pırıl bir kız çocuğu. Elif, kendisi de küçük bir butiğin sahibi olarak işini severek yapıyor, ama