Hikayeler

Selim, ofisinin 27. katından İstanbul’a bakarken, camın yansımasında gördüğü yüzün kendisi olduğuna inanmakta zorlanıyordu. Kırklı yaşlarının ortasında, saçlarına düşen aklar ona karizmatik bir hava katmış, takım elbisesi omzuna tam oturmuştu. Türkiye’nin önde gelen mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı; adı, tasarladığı modern gökdelenler ve lüks konut projeleriyle anılıyordu. Herkes onu başarılı, azimli ve dürüst bir adam olarak

Gecenin en karanlık saatleri, Elif için günün en aydınlık zamanlarıydı. Yorgun bedenini sürükleyerek çıktığı üniversitenin koridorları, gündüz öğrencilerin kahkahalarıyla çınlarken, şimdi sadece temizlik malzemelerinin keskin kokusunu ve kendi adımlarını fısıldayan sessizliği taşıyordu. Önünde duran parlak mermer zemin, az önce biten bir etkinlikten kalma lekelere inat parıldıyordu. Elif, elindeki paspasın sapına yaslanıp derin bir nefes aldı.

Babamın cenazesinin üzerinden bir hafta geçmişti. Evin sessizliği, kulaklarımda yankılanan bir çığlık gibiydi. Annem çoktan gitmişti, şimdi babam da… Koca bir ömrün yorgunlukları, hatıraları, pişmanlıkları bu evde asılı kalmıştı sanki. Kendimi, çocukluğumun geçtiği, şimdi acı bir sessizliğe bürünen bu evi toplamaya adamıştım. Babamın çalışma odası. Onun mabedi. Köşedeki ceviz çalışma masasının üzerindeki her eşyanın ayrı

Elif’in hayatı, gökyüzünün sonsuz maviliğini andıran bir huzurla akıp gidiyordu. Yirmi yıllık evliliğinde Hakan, her zaman güvenebileceği bir liman, sarsılmaz bir kaya olmuştu. Sabahları kahve kokusuyla uyanır, kocasıyla kısa bir sohbetin ardından onu işe uğurlar, sonra da on dört yaşındaki oğlu Mert’in okul hazırlıklarına girişirdi. Çalışmayı bırakalı yıllar olmuştu ama evinin sıcaklığını korumak, Mert’in ve

“Ahmet… Ahmet’i gördün mü Elif? Hani o küçücük, benim oğlum…” Ayşe Hanım’ın çatallı sesi, mutfaktaki sessizliği bıçak gibi keserken, Elif’in elindeki bulaşık süngeri yavaşça tezgaha düştü. Annesinin gözleri, berrak bir anı yakalamaya çalışır gibi boşluğa takılı kalmıştı. Kimdi bu Ahmet? Elif, ömrü boyunca ne annesinden ne de babasından böyle bir isim duymamıştı. Zaten ailede sadece

İnsan, kalbinin en derin köşesine yerleştirdiği güvenin bir gün cam kırıkları gibi dağılacağını asla tahmin edemezdi, hele ki bu güvenin mimarı çocukluk arkadaşınsa. Elif için Ayşe, sadece bir arkadaş değil, aileden biriydi. Hayatın getirdiği tüm fırtınalarda sığındığı liman, kahkahalarına eşlik eden en yakın sırdaşıydı. Ta ki o ana kadar… Elif, İstanbul’un Çukurcuma semtinde, her köşesi

Kerem, babasından miras kalan atölyenin loş ışıkları altında, iplik yığınlarına vuran gölgeleri seyrederken, sırtında hissettiği yükün ağırlığıyla bir kez daha omuzları çöktü. Yıllar geçmişti babası vefat edeli, o günden beri bu köhne fabrikayı ayakta tutmak için çırpınıyordu. Çocukluğunun ve gençliğinin geçtiği bu tozlu koridorlar, şimdi ona umut yerine yorgunluk fısıldıyordu. Makine sesleri, sanki eski bir

Ayşe, kırklarını devirmiş, yorgun ruhlu bir kadındı. İstanbul’un kalabalık semtlerinden birinde, sokağa bakan küçük çiçekçi dükkanının camından şehrin gri siluetine takılı kalan bakışları, içindeki boşluğu yansıtırdı. Her sabah aynı rutini takip ederdi: kepenkleri açmak, çiçekleri sulamak, rafları düzenlemek. Sanki düzen, içindeki kaosu dizginlemenin tek yoluydu. Ama her yıl, Mayıs ayının on yedisi geldiğinde, o düzen

Elif, o gece yatağına uzandığında, yanı başında uyuyan Cenk’in düzenli, huzurlu nefes alış verişinden çok, salonda saatler önce biten sohbetin yankısını dinliyordu. Her şey, her zaman olduğu gibiydi. Cenk, günün yorgunluğunu birkaç dakika içinde derin bir uykuya teslim ederek atmış, Elif ise gözleri tavanda, zihni darmadağın, uykuyu bekliyordu. Hayatları, kimselerin yadırgamayacağı, dışarıdan bakıldığında kusursuz denebilecek

Elif, sabah kahvesini karıştırırken pencereden dışarı, griye çalan İstanbul sabahına bakıyordu. Oysaki aklı, o sabah aynada gördüğü yorgun kadının gözlerindeydi. Kırklı yaşların eşiğinde, başarılı bir kariyeri, yedi yaşında pırıl pırıl bir kızı, iyi bir eşi ve düzenli, konforlu bir hayatı vardı. Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi, Elif’in hissettiği o derin, isimsiz boşluk hariç. Eşi Can,