Hikayeler

Elif, avucundaki yıpranmış CV’yi sıkıca tutarken, Varan Holding’in ışıklı tabelasına baktı. Tabelanın altındaki devasa cam bina, gökyüzüne uzanan bir anıt gibiydi; pırıltısı, Elif’in büyüdüğü Fatih’teki dar sokakların, her köşe başında çay içen esnafın, çocukların koşuşturduğu bozuk kaldırımların dünyasına fersah fersah uzaktı. Buraya gelene kadar iki otobüs değiştirmiş, en iyi takım elbisesini giymişti. Terzi annesinin ellerinden

Elif, kilden şekil verdiği hayatlara renk katarken, kendi ruhundaki boşluğa dokunmaktan hep kaçındı. İzmir’in kavurucu yazlarına inat, içindeki ayaz bir türlü dinmezdi. Atölyesinin penceresinden içeri süzülen Ege güneşi, toprağa can veren ellerini aydınlatırken, geçmişten kalma o tarifsiz acı, ince bir sızı gibi dolanırdı etrafında. Yirmi beş yıl önceydi. Henüz yirmi yaşında, taptaze bir fidan gibiydi.

Selim Arıkan, aynadaki yansımasına baktığında, takım elbisesinin kusursuz kesiminde ya da gürleşen şakaklarındaki zarif kırlaşmada kusur bulamıyordu. Elli iki yaşının tüm olgunluğu ve başarısının getirdiği kendine güvenle parlıyordu. Ama o yansımanın derinliklerinde, yıllardır ustaca gizlediği bir gölge, bu akşamki ödül töreni yaklaştıkça daha belirginleşiyordu. “Yılın Girişimcisi” ödülü… Türkiye’nin en prestijli iş insanı ödüllerinden biri. Sahneye

Mutfaktaki fayanslar, Elif’in kusursuz hayatının soğuk ve parlak bir özeti gibiydi. Pırıl pırıl, her zaman temiz. Tıpkı modern dekorasyon dergilerinden fırlamış gibi duran salonu, düzenli raflardaki kitapları, özenle seçilmiş objeleri… Ve tabii ki, her akşam aynı saatte eve gelen, sadık eşi Can. Hayatlarının biricik neşesi yedi yaşındaki kızları Defne, odasında uyurken, Elif gürültü yapmamaya özen

Zeynep’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari çizimdi; her çizgisi yerli yerinde, her köşesi hesaplanmış. İstanbul’un sayılı mimarlarından biriydi, lüks bir dairede tek başına yaşar, kariyer basamaklarını hızla tırmanırdı. Ancak bu özenle inşa edilmiş duvarların ardında, yıllardır kimsenin giremediği, buz gibi bir oda vardı. O odanın penceresinden bakıldığında görünen tek şey, yirmi yıl önce kilitlediği

Cem, mutfak tezgahına yaslanmış, elindeki kahve kupasıyla pencereden dışarıyı seyrederken gülümsüyordu. İstanbul’un sabah telaşı, onun içindeki huzura ulaşamıyordu bugün. Aylin’e evlilik teklif etmişti dün gece. Yıllardır süren aşkları, şimdi yeni bir aşamaya geçecekti. Cem, bir an önce ablası Elif’le bu haberi paylaşmak istiyordu. Elif, onun hayatındaki en sağlam limandı. Her zaman akıl hocası, sırdaşı, yeri

Yıllar, Elif’in ruhunda derin izler bırakmış olsa da, şehrin göbeğinde yükselen o yeni kentsel dönüşüm projesiyle birlikte, geçmişin gölgeleri de tuhaf bir şekilde canlanmaya başlamıştı. Elif Akıncı, otuzlu yaşlarının ortasında, işine tutkuyla bağlı, başarılı bir şehir plancısıydı. Duygusal duvarlarını örmeyi iyi öğrenmiş, profesyonel kimliğinin ardına saklanmayı seçmişti. “Narlıtepe Kentsel Yaşam Merkezi” projesi, kariyerinin dönüm noktası

Ayşe’nin bileklerindeki sızı, her sabah güneş doğmadan önce çalan çalar saatle birlikte uyanan eski bir tanıdıktı. Eli, titrek bir hareketle komodinin üzerindeki saate uzanırken, parmaklarındaki eklemlerin ince ince zonkladığını hissetti. Buruk bir tebessümle, “Günaydın,” diye fısıldadı kendi kendine, sanki ağrıya nazikçe selam veriyordu. Bugün, bir önceki ay gönderdiği üniversite harcının taksit tarihi yaklaşıyordu ve bu,

Burak’ın gidişinden sonra, hayatı durmuş bir saat gibiydi Elif’in; ta ki Demir, her sabah evin kapısını çalan, tuhaf bir yankı gibi yeniden ortaya çıkana dek. Altı ay olmuştu Burak’ı toprağa vereli. Kalp krizi denmişti, otuz altı yaşında, hiçbir belirti vermeden. Ardında yedi yaşında Can’ı ve yirmi dokuz yaşında, ne yapacağını bilemeyen bir eş bırakmıştı. Elif’in

Elif’in parmakları, yılların yorgunluğunu taşısa da, ipeğin üzerinde hâlâ bir kelebeğin kanatları gibi nazikti. Her bir ilmek, sadece kumaşa değil, ruhuna da işleniyordu adeta. İstanbul’un arka sokaklarından birinde, daracık bir pasajın loş köşesinde gizlenmiş “Nakışhane” isimli atölyesi, Elif’in hem sığınağı hem de tek kişilik hapishanesiydi. Burada, unutulmuş motiflere yeniden hayat verirken, kendisi de hayatın kıyısında,