Hikayeler

İstanbul’un griliğine inatla tutunan bir bahar sabahıydı. Emre, Galata’daki küçük, ferah ofisinin penceresinden Haliç’e bakarken, kahvesinin acı tadı genzini yakıyordu. Yıllardır bu acıya alışmıştı; hayatın ve pişmanlıkların acısına. Mimarlık kariyerinde kendine yeni bir yol çizmiş, eski ihtişamlı günlerini geride bırakmıştı. Artık büyük projelerin peşinden koşmuyor, daha çok tarihi dokuyu koruma, eskiyi ihya etme üzerine çalışıyordu.

Ayşe, mutfak penceresinden içeri sızan ilk güneş ışıklarıyla uyandığında, Murat’ın yanının boş olduğunu fark etti. Henüz şafak sökmemişti, sokak lambalarının solgun ışığı perde aralığından ince bir çizgi halinde içeri düşüyordu. “Yine mi?” diye mırıldandı kendi kendine. Son zamanlarda bu çok sık oluyordu. Murat, gecenin bir yarısı uyanıp balkonda, telefonunda konuşuyor, bazen sadece gökyüzüne bakıyordu. Ayşe

Elif, kırk iki yaşının getirdiği o tuhaf olgunlukla, holdingin en üst katındaki ofisinden İstanbul’a bakıyordu. Şehrin altında ezilen ışıklar, milyonlarca hayatın sessiz çığlıkları gibiydi. Kendi hayatı da bu kaotik bütünün içinde parlayan, ama bir o kadar da boşlukta salınan bir yıldızdı sanki. Başarı, her zaman düşlediği gibi tatmin edici olmamıştı. O çok arzuladığı zirve, tırmanması

İzmir’in ışıltılı akşam güneşi, Bornova’daki apartman dairesinin mutfak penceresinden içeri süzülüyor, Ayşe’nin yeni demlenmiş çayın buharına karışıyordu. Haftanın yorgunluğunu üzerinden atmak için basit ama huzurlu bir ritüeldi bu. Can, eşi, ise her zamanki gibi koltukta, bilgisayarının başında mimari çizimlerine gömülmüştü. Sekiz yıllık evlilikleri, çoğu zaman bu küçük sessizlikler, bu yan yana akan ama birbirine değen

Elif’in elleri titriyordu. Telefonunun ekranında beliren banka bildirimi, tanıdık bir kabusun kapısını aralıyordu. “Hesabınızdan 75.000 TL transfer yapılmıştır.” Yazısı, sadece bir sayıdan ibaret değildi; Demir’le birlikte, titizlikle, ilmek ilmek ördükleri geleceğin kumaşından çekilmiş kocaman bir ilmekti. Boşluktu. İçini kemiren o tanıdık his, yıllar önce ailesinin yaşadığı maddi buhranın soğuk eli gibi ensesindeydi. Demir’le tanıştığında, onun

Can’ın parmakları, yüzlerce yıllık bir tarihin izlerini taşıyan oymalı ceviz sandığın pürüzlü yüzeyinde usulca geziniyordu. Her bir çizik, her bir aşınma, geçmişe fısıldayan birer hikâyeydi onun için. Atölyenin rutubet kokusu, taze talaşın ve verniğin keskin kokusuyla harmanlanmış, Can’ın çocukluğundan beri aşina olduğu bir melodi gibiydi. Fatih’in arka sokaklarından birinde, zamana meydan okuyan ahşap bir binanın

Bir ömrün pişmanlığı, yırtık bir sayfa gibi duruyordu Metin’in önünde. Parmakları, nemden hafifçe kıvrılmış gazete kupürünün kenarlarında gezindi. Sayfadaki Elif’ti. Kızı. Başarılı bir mimar olarak şehrin en saygın ödüllerinden birini almıştı. Fotoğraftaki Elif, gülümseyen, kendinden emin bir kadındı. Tanıdığı son Elif, dizlerinde uyuyan, gözlerinde masum bir merakla hikâyeler dinleyen küçük bir kız çocuğuydu. O zamanlar,

Elif’in hayatı, herkesin imrendiği o kartpostal kadar kusursuz görünüyordu. İstanbul’un gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı şık bir dairede oturuyor, eşi Can ile uyumlu bir yaşam sürüyordu. Kırklı yaşlarına yaklaşırken, kariyerinde zirve yapmış, adını duyurmuş bir mimardı. Çevresindekiler, onun dinginliğini, zarafetini ve her zaman sakin kalan tavrını örnek gösterirdi. Oysa Elif’in içinde, yıllardır derin

Elif, çeyrek asrı deviren kariyerinde, şehrin siluetini değiştiren binalara imza atmış bir mimardı, ama kalbi, annesinin yatağının başucunda, asla tamir edemeyeceği bir çatlağı taşıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeyi yerli yerinde bir hayatı vardı: prestijli bir ofis, Boğaz manzaralı bir daire, özenle seçilmiş arkadaşlıklar. Ancak annesi Ayşe Hanım’ın hastalığı, bu kusursuz görünen yapının temellerini sarsmaya başlamıştı.

Rüzgar, Bodrum Kalesi’nin surlarında yankılanan anıların fısıltısını taşıyordu. Elif için her yaz, sadece güneşin ve denizin değil, aynı zamanda yüreğinde hiç dinmeyen bir acının da mevsimiydi. Tam on beş yıl önce, bu kalabalık sahil kasabasında, hayatının en değerli parçasını, dört yaşındaki kızı Deniz’i kaybetmişti. Festivalin renkli cümbüşü, müzik sesleri, insanların neşeli kahkahaları, o gün onun