Hikayeler

Elif, hayatının bu en ağır yükünü omuzlarında taşıyan kadının adımlarıyla, her gün aynı sokakları arşınlıyordu. Annesinin, Ayşe Hanım’ın, hastalığı her geçen gün daha da derinleşen bir gölge gibi sarmıştı evlerini. Eskiden kahkahaların yankılandığı, taze nane kokulu o iki katlı eski İstanbul evi şimdi hastane kokuyordu; ilaç, dezenfektan ve çaresiz bekleyişin o ağır, metalik kokusu. Elif,

Musalla taşındaki annesinin cansız bedenine bakarken, Elif’in zihninde on sekiz yıl öncesine ait bir an canlandı. O gün de hava böyle ağırdı, toprak kokusu genizlerini yakıyordu. Cenaze namazı biterken gözleri, kalabalığın ucundaki solgun siluete takıldı. Ayşe. Ablası. Yıllar süren sessizliğin ardından, onları bir araya getiren yine ölüm olmuştu. Ayşe’nin yüzünde ne keder ne de bir

Kırk dört yaşındaydı, şehrin en gösterişli binalarına imza atmış, lakin ruhunun en ıssız köşesinde hep aynı boşluğun yankısını taşıyordu Selim. Sabahları lüks rezidansının 30. katından Boğaz’ı seyrederken, kalbindeki o tarif edilemez ağırlık, tüm kariyer başarısının, tüm maddi zenginliğinin üzerine bir gölge gibi düşüyordu. Başarı, onun için bir tür maskeydi; ardında geçmişin, özellikle de yirmi iki

Cem, mutfak tezgahına yaslanmış, pencereden dışarıya, griye dönmüş İstanbul semasına bakıyordu. Elinde soğumuş bir çay bardağı, içinde acı bir sessizlik. Üç ay geçmişti Elif gideli. Üç ay, her sabah bu uyanış, bu boşluk, bu nefes alamama hissi. Ev, Elif’in kahkahalarıyla, anlattığı absürt gün hikayeleriyle doluyken şimdi sadece Elif’in yokluğuyla doluydu. Kızı Defne’nin odasından gelen hafif

Elif’in kalbi, Maslak plazalarının camdan kuleleri arasında, küçük bir kuş gibi çırpınıyordu. Giydiği en iyi, ütülü kumaş pantolonu bile, mermer zeminin kaygan parıltısında kendini eğreti hissediyordu. Demirkan Mimarlık’ın 30. katındaki bekleme salonu, bir sanat galerisini andırıyordu; her parça, her tablo, her heykel, Elif’in bir yıllık maaşından daha değerliydi. Oysa o, Fatih’teki daracık evlerinin küçük odasında,

Elif, elindeki eskiz defterini usulca kapatırken, duvar saatine ilişen gözleri gece yarısını çoktan geçtiğini gösteriyordu. Lambanın soluk ışığı altında çizdiği çizgiler, yoksul mahallelerinde bir gün yükselecek, her bir tuğlasında umut taşıyacak binaların taslaklarıydı. Yorgunluk omuzlarına çökmüş, göz kapakları titreşiyordu ama zihnindeki mimari, onu ayakta tutan yegane direkti. Dışarıda, Esenler’in gürültüsü sabaha karşı bile tamamen dinmemiş,

Elif, o sabah penceresinden dışarı bakarken, yıllardır kurduğu o kusursuz hayatın camdan bir fanus olduğunu henüz bilmiyordu. Mutfaktan yayılan kahve kokusu, evin her köşesine sinmiş huzur kokusuyla karışıyor, bahçedeki çiçek tarhları narin başlarını güneşe uzatıyordu. Her şey yerli yerindeydi; kocası Hakan, işinde başarılı, ilgili bir baba, şefkatli bir eşti. On yaşındaki oğulları Can, okulda parlak,

Ahmet, mermer zeminde yankılanan ayak seslerinin sesini dinlerken, yaşadığı bu görkemli evin, aslında ne kadar boş ve soğuk olduğunu bir kez daha hissetti. Yüksek tavanlı salonunda, İtalyan mobilyalarının arasında kaybolmuş gibiydi. Pencerelerden giren sonbahar güneşi, toz bulutlarını dans ettiriyor, ancak kalbindeki o gri bulutu dağıtmaya yetmiyordu. Elindeki raporu sıktı. Doktorun sesi, metalik ve keskin, kulaklarında

Elif, hayatını, sanki dergilerin parlak sayfalarından fırlamış gibi kusursuz bir kompozisyon olarak yaşıyordu. Bebek’teki deniz manzaralı dairesi, titizlikle seçilmiş sanat eserleriyle dolu duvarları, haftalık pilates dersleri ve eşi Mert’in, İstanbul’un prestijli iş dünyasındaki sarsılmaz konumu… Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha da iyiydi. Ancak bu kusursuz tabloda, bir fırça darbesi eksikti; yıllar önce unuttuğu,

Ayşe, yıllardır kimsenin dokunmasına izin vermediği o eski ahşap kutuyu açarken, parmak uçlarına değen toz değil, yirmi yedi yıllık bir sırrın ağırlığıydı. Kutunun içi, unutulmuş anıların mezarlığı gibiydi. Kurumuş bir çiçek, yıpranmış bir fotoğraf, soluk bir kurdele… Ve bir mektup. Kenarları sararmış, mürekkebi yer yer dağılmış, hiç açılmamış gibi duran bir mektup. Gözleri satırların üzerinde