Hikayeler

Zeynep, İstanbul’un Çukurcuma sokaklarını saran eski ahşap kokusunu severdi. Restorasyon projesi üzerinde çalıştığı metruk bir konakta, tavan arasındaki tozlu pencereden dışarı süzülen akşam güneşine bakarken, geçmişin keskin, buruk kokusu burnuna çalınıyordu. Başarılı bir mimar olarak hayatı dışarıdan bakıldığında kusursuzdu. Lüks dairesi, prestijli projeleri, özenle seçilmiş dostlukları… Ancak içindeki o boşluk, yirmi beş yıldır her gece

Elif, çamaşır suyu kokan o merdivenleri her gün biraz daha yorgun adımlarla çıkardı. Katları çıktıkça genzine dolan temizlik malzemesi kokusu, boğazına oturan bir yumruya dönüşürdü zamanla. Gözleri, her bir basamağın yıpranmış mermer yüzeyine takılırdı. Bu merdivenler, onun hayatının ta kendisiydi; her basamak bir yük, her kat bir direniş. Yirmi sekiz yaşındaydı Elif, ama omuzlarında taşıdığı

Elif Gündüz, açılış konuşmasını yapmak üzere podyuma doğru ilerlerken, üzerinde taşıdığı zümrüt yeşili elbisenin etekleri her adımıyla hafifçe dalgalanıyordu. Alkış tufanı kulaklarını sağır ederken, gülümseyen dudaklarının ardında, yıllardır kimseye göstermediği bir boşluk taşıyordu. Gündüz Sanat Galerisi’nin en prestijli sergilerinden biriydi bu akşam, genç ve yetenekli bir ressamın ilk kişisel sergisi. Elif, sanat dünyasının zirvesindeydi, başarılı,

Elif, ipek tüllerin ve dantellerin arasında, hayatının en özel parçasını inceliyordu. Beyaz gelinliği, çocukluğundan beri kurduğu tüm hayallerin ete kemiğe bürünmüş haliydi. Her bir dikişinde, annesi Ayşe’nin sabrını, babası Metin’in gururunu ve nişanlısı Arda’nın ona duyduğu koşulsuz sevgiyi görüyordu. Düğünlerine sadece iki hafta kalmıştı. Her şey kusursuzdu, olması gerektiği gibiydi. Mükemmel bir aileye, sevgi dolu

Mimar Ahmet Eren, eli titremesine engel olmaya çalışarak salondaki kalabalığa baktı. Bu gece, hayatının doruk noktasıydı. Yıllardır süren emeklerinin, uykusuz gecelerinin, her bir çizdiği projenin taçlandığı an. Şehrin en prestijli mimarlık ödülünü alacaktı. Sahneye doğru ilerlerken, eşi Zeynep’in gurur dolu bakışlarını, kızı Elif’in gözlerindeki hayranlığı yakaladı. Onlar, bu başarının en büyük parçasıydı. Onlar için kurduğu

Elif, podyumun ışıkları altında parıldayan metal ve camın uyumuna bakarken, yüzünde profesyonel bir gülümseme taşıyordu. Tasarladığı gökdelen rezidansının örnek dairesinin açılış kokteyliydi. Etrafı tebrikler, alkışlar ve flaşlarla çevriliydi. Herkes onun genç yaşına rağmen elde ettiği bu başarıyı konuşuyordu: Birincilik ödülü almış, sektörde adından söz ettiren en genç mimar-iç mimar unvanını kazanmıştı. Ama Elif’in içinde, tüm

Elif’in hayatı, 12 Mayıs gününe takılı kalmış bir sarkaç gibiydi. Her yıl o gün geldiğinde, İstanbul’un kalabalık sokakları, boğazın pırıltısı, hatta yanında uyuyan kocası Can’ın sıcaklığı bile ruhundaki o donmuş boşluğu ısıtmaya yetmezdi. 12 Mayıs, yirmi üç yıl önce, dünyasına bir anlığına giren ve sonra aniden, acımasızca koparılan kızı Rüya’nın doğum ve ölüm günüydü. Ona

Herkes, Elif’in hayatını bir mimarın kusursuz çizimi gibi görüyordu; oysa içeride, çürümeye yüz tutmuş bir temel gizliydi. Pırıltılı ofisinde, İstanbul’un yeni sembollerinden biri olacak gökdelen projesinin maketi karşısında dururken, eli titredi. Yanından geçen genç stajyer Ege, “Her şey yolunda mı Elif Hanım? Oldukça yorgun görünüyorsunuz,” diye sordu. Elif, zoraki bir gülümsemeyle başını salladı. “Sadece biraz

Elif, porselen bir bebek gibiydi; dışı kusursuz, içi çatlaklarla dolu. Her sabah uyandığında, güneşin Kadıköy’deki dairesinin geniş pencerelerinden sızan ışığıyla yeni bir güne değil, özenle inşa ettiği, her tuğlasını kendi elleriyle yerleştirdiği bu hayata uyanıyordu. Eşi Can, başarılı bir mimar, kızı Defne, henüz yedi yaşında, hayat dolu ve gülüşüyle her şeyi unutturan bir melek. Elif’in

Aylin, pazar sabahlarının o boğucu sessizliğini hiç sevmezdi. Genellikle Demir’le birlikte kahvaltı edip günün planlarını konuşurlardı ama son aylarda, o planların yerini Demir’in iş gezileri, acil toplantıları ve hiç bitmeyen telefon görüşmeleri almıştı. Evleri, bir zamanlar sıcak sohbetlerin, kahkahaların yankılandığı bir yuvadan çok, Demir’in arada uğrayıp uyuduğu, Aylin’in ise duvarların sessizliğini dinlediği bir bekleme odasına