Hikayeler

Ayşe, mutfak penceresinden sokağa boş gözlerle bakarken, şehrin uğultusu kulaklarında anlamsız bir gürültüye dönüşmüştü. Soğuk, mart rüzgarı perdeleri hafifçe havalandırıyor, içeriye taşınan bahar kokusu bile içindeki o derin, kış soğuğunu dindiremiyordu. Otuz yıl. Tam otuz yıl geçmişti o günden beri. Zaman, bir nehrin suyu gibi akıp gitmiş, geçtiği yerlerde izler bırakmıştı ama Ayşe’nin kalbindeki yara

Kumaş kokusu Ayşe’nin hayatının özetiydi; her ipliğinde babasının alın teri, annesinin duası saklıydı. Duvarları dökülen, makineleri gürültülü çalışan bu eski konfeksiyon atölyesi, sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda annesinden ve babasından miras kalan tek hatıraydı. Yirmi yıldır, üniversite hayallerini, evlilik tekliflerini, kişisel heveslerini bir kenara bırakıp bu atölyenin çarklarını döndürmek için canla başla çalışmıştı

Yirmi yıl önce bir yaz akşamı, o imzanın mürekkebi Emre’nin hayatını sonsuza dek değiştirdi; oysa bugün, sıradan bir kahve kokusu bile onu aynı akşamın boğucu karanlığına geri çekiyordu. Kendi şirketinin, “Gelişim Mimarlık”ın teras katındaki ofisinde, şehrin ışıklarına karşı oturmuş, cam kupa elinde, karamel notalı kahvesinden bir yudum alırken, sanki boğazına kaçan o acımasız sır, nefes

Mutfak penceresinden görünen Kütahya’nın donuk silueti, Ayşe’nin hayatının sessiz bir fotoğrafı gibiydi. Her sabah aynı saatte kalkan, aynı rutini takip eden, aynı sorulara aynı cevapları veren bir hayat. Otuz sekiz yaşındaydı ve yüksek lisede tarih öğretmeniydi. Eşi Cem, düzgün bir memurdu, iyi bir babaydı, ama aşkları bir zamanlar kıpır kıpır akan bir nehirken, şimdi kurumuş

Elif’in kusursuz sandığı hayatının duvarları, bir e-postanın konusuyla çatırdayacaktı. Gecenin sessizliğini bozan tek şey, bilgisayar ekranından yansıyan soluk ışık ve parmaklarının klavyede gezinirken çıkardığı hafif sesti. “Merhaba Elif,” yazıyordu konu satırında, “beni hatırladın mı?” Gönderen kısmında gördüğü isim, ruhunun en karanlık dehlizlerine kilitlediği, varlığını bile unutmaya çalıştığı bir hayaletti: Murat. Kalbi aniden hızla atmaya başladı,

Ceyda, camdan dışarı baktığında, bahçedeki gül ağacının tomurcuklandığını gördü. Oysa içindeki bahçe kurumuş, çatlamıştı. Yıllardır süregelen monoton bir dinginlik, hayatına sinmiş, onu yavaşça uyuşturmuştu. Her şey yolundaydı; iyi bir eş, Can, zeki ve pırıl pırıl bir kız çocuğu, Elif, ferah bir ev, düzenli bir yaşam… Ama eksik olan bir şey vardı; Ceyda’nın ta kendisiydi bu

Her sabah, o tek bir anın soğuk yankısıyla uyanıyordu Elif. On yıl önce, Şeker Bayramı’nın coşkun kalabalığında, Mısır Çarşısı’nın baharat kokulu koridorlarında, elinden kayıp giden o minik elin anısıyla… Can’ı, beş yaşındaki tek evladı, bir anda buhar olup uçmuştu. O günden sonra dünya Elif için yedi kat karardı. Güneş, yalnızca onu unutturmamak için doğuyor, her

Ayna, Elif’in yorgun ama kusursuz suretini yansıtıyordu; oysa çatlak, çoktan ruhunun derinliklerine işlemişti. Sabahın erken saatleriydi. İstanbul’un henüz uyanmakta olan gürültüsü, Elif’in lüks dairesinin yalıtımlı camlarından süzülüyor, ince bir uğultu gibi kulaklarına ulaşıyordu. Demir, yanında mışıl mışıl uyuyordu. Başarılı bir mimardı, Elif’in hayatındaki denge ve huzurun mimarı. Onunla evlenmek, Elif için fırtınalı bir denizden güvenli

Elif, kızı Ayşe’nin anaokulu gösterisini izlerken, kalbinde tarif edilemez bir gurur ve huzur taşıyordu. Küçük Ayşe, pırıl pırıl gözleriyle sahneden annesine el salladığında, Elif’in gözleri doldu. Bu, onun için her şey demekti: Mükemmel bir evlilik, sevgi dolu bir eş, harika bir çocuk ve dört başı mamur, düzenli bir hayat. Can, eşi, yanında oturmuş, Ayşe’nin her

Can, boğazdaki yalısının terasında, elinde buz gibi bir kadeh viskiyle İstanbul’un ışıklarına bakarken bile, o karanlık gölge ruhunu terk etmiyordu. Karşısında pırıl pırıl parlayan şehrin ışıltısı, kendi içindeki zifiri karanlığı bastırmaya yetmiyordu. Yaklaşık on beş yıl önce inşa ettiği bu imparatorluk, her tuğlasının harcına sinen acı bir gerçeğin kokusunu taşıyordu. O gerçeğin adı Mert’ti. Elif,