Hikayeler

Elif, mutfak masasına düşen akşam güneşinin son soluk ışıklarını izlerken, parmakları arasında dönen boş çay bardağının soğukluğunu hissediyordu. Dışarıda İstanbul’un bitmek bilmeyen uğultusu, içeriye sızan tek canlı sesti. Serkan, diğer odada, televizyondan yükselen haber bülteninin ciddiyetine gömülmüş, onun varlığını çoktan unutmuştu. Evliliklerinin onuncu yılıydı ve Elif, kendini hiç olmadığı kadar silik, hiç olmadığı kadar görünmez

Elif, evlilik yıldönümlerine özel hazırladığı balkabağı çorbasının son baharatlarını eklerken, mutfakta yankılanan müziğe Demir’in neşeli mırıldanışları karışıyordu. Sekiz yıldır birlikte, beş yıldır evliydiler. Hayatları düzenli, konforlu ve aşk doluydu. Son zamanlarda tek eksikleri, çorba kaselerini üçüncü bir sandalyeye taşıyacak küçük bir ayak sesiydi. Bebek denemeleri, randevular, umutlar ve hayal kırıklıklarıyla geçen son bir yıldı. Ama

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan, fırından yayılan tatlı maya kokusunu ezbere bilen bir kadındı. Babasından yadigâr “Elif’in Tatlıları” adını taşıyan dükkânında, hamur yoğurmak, şerbet kaynatmak, tepsi tepsi baklava dizmek, onun hem işi hem de sessiz sığınağıydı. Kırklarına merdiven dayamış, saçlarına düşen aklar, alnındaki ince çizgiler hayatın yükünü fısıldıyordu ama gözlerindeki parıltı, hâlâ sönmemiş bir umudu

Kenan’ın hayatı, mimari çizimlerindeki keskin hatlar gibi düzenli ve pürüzsüzdü. Sabahları boğazın griye çalan maviliğine açılan penceresinden yayılan ışıkla uyanır, karısı Elif’in özenle hazırladığı kahvaltıyı yapar, sonra da şehrin curcunasına karışmadan, sanki bir film sahnesinden fırlamış gibi görünen ofisine giderdi. Yılların emeğiyle kurduğu bu kusursuz dünya, Elif’in hayatına girişiyle taçlanmış, her köşe taşını sevgiyle, güvenle

Parmakları, dokunmaması gereken bir yere, Demir’in eski çekmecesine uzandığında, hayatının altüst olacağını bilmiyordu Ayşe. Sadece eski bir fatura arıyordu, geçen haftaki elektrik kesintisi yüzünden okuyucuların kaçırdığı bir ödeme makbuzu. Ama çekmecenin dibinde, unutulmuş gibi duran, kenarı yıpranmış bir zarf buldu. Üzerinde sadece Demir’in el yazısıyla “Elif” yazıyordu. Kalbi, anlamsız bir endişeyle teklemişti. Demir’in hayatında Elif

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin aksine, kendi içindeki karanlık bir sessizliğe uyanırdı. Pencereden süzülen soluk ışık, masasının üzerindeki tozlu fotoğraf makinesinin silüetini ortaya çıkarırken, içinde biriken keder, paslı bir anahtar gibi kalbinin kilidini çevirmeye çalışırdı. Otuz yedi yaşındaydı. Yıllardır bir muhasebe ofisinde, rakamların soğuk dünyasında kaybolmuştu. Her gün aynı saatte uyanır, aynı caddeyi yürür,

Zeynep, bembeyaz masa örtüsünün üzerinde parıldayan mum ışıklarının romantik dansını izlerken gülümsedi. Karşısında oturan Emre’nin gözlerinde aynı ışıltıyı, aynı aşkı görüyordu. On yıllık evlilik yıldönümlerini kutluyorlardı, tıpkı ilk tanıştıkları günkü gibi heyecanlı, aynı zamanda huzurlu. Emre’nin eli, Zeynep’inkinin üzerine kapandı. “İyi ki varsın, sevgilim,” dedi Emre’nin kadife sesi. Zeynep’in kalbi her zamanki gibi yerinden fırlayacak

Boğaz’a nazır dairesinin salonunda, Zeynep’in kahkahalarıyla yankılanan o modern mekânda, Ayşe’nin içi tuhaf bir burkuntuyla sıkışıyordu. Camdan dışarı süzülen martı sesleri, genç çiftin neşeli sohbetlerine karışıyor, Ayşe ise elindeki çay bardağının sıcaklığına sığınarak bu parıltılı tabloya uzaktan bakıyordu. Kızı Zeynep, otuzlarının başlarında, gözleri pırıl pırıl, enerjik ve başarılı bir avukattı. Yanında oturan zarif eşi Cem,

Yıllar, Emre’nin yüzüne çizgiler, ruhuna ise derin, görünmez oyuklar kazımıştı. Tam da o oyuklardan birinde yankılanıyordu o ses: “Deniz iyi değil, Emre.” Telefonun ahizesi elinde, şehrin silüetine bakan Emre’nin şık ofisinin devasa penceresinden içeri vuran güneş, odadaki tozu ve kendi içindeki boşluğu daha da belirgin kılıyordu. Sesi titreyen, yıllardır doğru düzgün görüşmediği eski dostu Murat’tı.

Selim, Boğaz’ın serin rüzgarıyla havalanan takım elbisesinin eteklerini düzeltirken, cebindeki gizli bir ağırlığın ruhunu çoktan aşağı çektiğini biliyordu. Lüks bir holding binasının en üst katındaki ofisinden görünen İstanbul manzarası, onun elde ettiği başarıyı haykırıyor gibiydi: Pırıl pırıl parlayan gökdelenler, akıp giden trafik, her birinde bir hikaye gizli milyonlarca insan… Ama bu görkemli tablo, Selim’in içindeki