Hikayeler

Kadir, parıldayan bir podyumda, alkış tufanı arasında “Yılın Mimarı” ödülünü alırken, yüzünde gururlu bir gülümseme vardı. Hayatını adadığı binalar, şehrin siluetini şekillendiriyor, her biri onun azmini, zekasını ve kusursuziyet arayışını temsil ediyordu. Kalabalık, onu ayakta alkışlıyor, flaşlar durmaksızın patlıyordu. Eşi Elif, ilk sıradan, gözleri dolu dolu onu izliyordu. Her şey mükemmeldi. Ama o an, ödülü

Evin havası, Süleyman Bey’in vefatından bu yana buz kesmişti. Salonun geniş penceresinden sızan mart nisan güneşi bile Ayşe Hanım’ın içindeki o soğuk boşluğu ısıtmaya yetmiyordu. Kocası, kırk yıllık hayat arkadaşı, birkaç ay süren yorucu bir hastalıktan sonra nihayet huzura ermişti ama geride kalan boşluk, sanki tüm evi yutmaya hazır bir karadelikti. Ayşe Hanım, elindeki soğuk

Emine, Can’ın ceketinin yakasındaki o yabancı saç telini ilk gördüğünde, kalbinde buzdan bir damlanın düştüğünü hissetti. Kısa, kızıl bir teldi; onun ne uzun ve kahverengi saçlarına, ne de Can’ın gür, siyah saçlarına aitti. O an, tam da o an, salondaki pahalı tabloların, özenle seçilmiş mobilyaların, hatta duvardaki evlilik fotoğraflarının bile sahte bir dekor olduğunu düşündü.

Emre, henüz otuzlu yaşlarının ortasında olmasına rağmen, adını İstanbul’un silüetine altın harflerle yazdırmış, yükselen bir mimardı. Ofisinin geniş camından Boğaz’ın lacivertine her baktığında, içini tarif edilemez bir huzur kaplardı. Bu manzara sadece bir görsel şölen değil, aynı zamanda karısı Zeynep ve küçük kızı Ayşe ile kurduğu huzurlu hayatın da bir yansımasıydı. Her şey yolunda, her

Aylin, mutfak penceresinden sokağa düşen ilk sarı yaprağı gördüğünde, içinden hüzünlü bir “hoş geldin” fısıldadı sonbahara. Elindeki bezi tezgâhın üzerinde gezdirirken, sanki sadece kırıntıları değil, son ayların birikmiş yorgunluğunu da siliyordu. Kırklarına merdiven dayamış, saçlarında yeni yeni parlayan beyaz tellerle ışıldayan bu kadının yüzünde, yılların ve yaşanmışlıkların incelikle işlediği bir metanet vardı. Kocası Cem ve

Fırının sıcak nefesi yüzüne vurduğunda bile, Elif’in içindeki buz gibi endişe dağılmıyordu. Tezgahta dizili, her biri annesinin tarif defterinden fışkırmış gibi duran elmalı kurabiyeler, ballı çörekler ve vişneli tartlar, “Tatlı Rüyalar” tabelasının altında, acı bir gerçekle boğuşuyordu: Müşteri yoktu. Kapıda asılı ‘Kiralık’ ilanı, her sabah içini kemiren bir zehir gibiydi. Annesinden kalan bu fırın, sadece

Zeynep, pencereden sızan sabah güneşinin kollarında, Emre’nin sırtına sarılı uyandığında, dünyanın tüm karmaşasından azade, minik bir cennette yaşadığına inanırdı. Emre’nin düzenli nefes alışverişi, omuzlarından yayılan sıcaklık, ona hayatın tüm vaatlerini fısıldıyordu. Beş yıldır evliydiler. Beş yıldır, her sabah bu aynı huzurlu uyanış, her akşam şömine başında içilen bir fincan çay, hafta sonları Boğaz kenarında yaptıkları

Hava bugün de ağır, sanki üzerime bir yorgan gibi çökmüştü. Elif, Plaza Kuleleri’nin otuz ikinci katındaki ofisinde, muhasebe defterlerinin dijital sayfaları arasında sıkışıp kalmış ruhuyla pencereden dışarıya baktı. İstanbul, gri ve boğuk bir örtüyle sarılıydı; tıpkı onun iç dünyası gibi. Sayılarla boğuşurken parmak uçları istemsizce klavyenin üzerinde dans ediyor, sanki boş bir tuvalde fırça darbeleriyle

Elif, Esenler’deki dört katlı, gri apartmanın üçüncü kat penceresinden gri İstanbul’a bakarken, elindeki teklif mektubunun ağırlığını hissediyordu. Kağıt parçasında “Artemis Mimarlık” yazıyordu; Boğaz manzaralı, camdan bir kulede yer alan, şehrin en prestijli firmalarından biri. Babası Hasan Amca, yılların fabrika paydosu sesiyle yorgun düşmüş akciğerlerini hırıltıyla doldururken, annesi Ayşe’nin elleri, yirmi beş yıl boyunca silinen merdivenlerden

O gece, Ayşe’nin kariyerinin zirvesini simgeliyordu; oysa Cem, aynı zirveden aşağı doğru inen görünmez bir yokuşta, sessizce nefes nefese kalıyordu. Büyük mimarlık firması, Ayşe’nin imzasını taşıyan “Yeşil Vadi Konutları” projesiyle yılın en prestijli ödülünü almıştı. Ayşe, parıltılı elbisesiyle sahneden inerken, yüzünde zaferin ve yorgunluğun tatlı karışımı bir ifade vardı. Salonu dolduran konuklar arasında Cem’i arayan