Hikayeler

Ayşe, elindeki bitki çayı fincanından yükselen buhara bakarken, şehrin sonsuz gürültüsünü penceresinin ardında bıraktı. İstanbul, dışarıda bir canavar gibi kükrerken, onun küçük dairesi her zaman sığınağı olmuştu. Otuz beşine merdiven dayamış, başarılı bir grafik tasarımcıydı ama iş hayatındaki parıltısı, özel hayatındaki boşluğu dolduramıyordu. Akşamları, bilgisayar ekranının parlak ışığında kaybolmuş ruhlar gibi, o da yalnızlıkta teselli

Elif Akın, İstiklal Caddesi’nin o bildik uğultusuna inat, ofisinin ses yalıtımlı penceresinden dışarı bakarken bile içinde bir boşluk hissediyordu. Beton ve camın soğuk dansı, yirmi yıl önce terk etmek zorunda kaldığı o küçük sahil kasabasının ılık rüzgârlarını ve tuz kokusunu bir an bile unutturamıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimar, kendi şirketinin başında, parmakla gösterilen

Ayşe, mutfak penceresinden, İstanbul’un bitmeyen koşturmacasını izlerken, elindeki eskimiş mimarlık dergisini sessizce kapattı. Derginin ortasındaki, modern çizgileriyle göz kamaştıran bir konut projesi fotoğrafı, boğazında düğümlenen acı bir hıçkırığa dönüştü. Mutfak, dört kişilik bu ailenin daracık dünyasının kalbi gibiydi; yemekler yenir, çaylar içilir, bütün sırlar – ve sır olmayan her şey – burada konuşulur, bazen de

Elif, yıllar sonra ilk kez bu kadar kalabalık bir galeride nefes almakta zorlanıyordu. Sanat eserlerinin renkli girdabı, duvarlara asılı her bir fırça darbesi, onu içine çekmesi gereken bir girdapken, o sadece boşluğa düşüyordu. En son Defne’yle geldiği bir sergiyi hatırladı. Kucağında mışıl mışıl uyuyan, minicik Defne. Yirmi üç yıl… Yirmi üç yıl önce her şey

Demir’in titreyen elleri, zarfın köşesini yırtarken, hayatının kalanının asla eskisi gibi olmayacağını henüz bilmiyordu. Ofisinin camından İstanbul’un grileşen siluetine bakmak yerine, şimdi elindeki kağıda kilitlenmişti. Avukat Nevin Hanım’ın sesi hala kulaklarında çınlıyordu: “Merhume Zeynep Ergün’ün vefatıyla ilgili sizi bilgilendirmek ve bıraktığı bir vasiyeti bildirmek için arıyorum, Sayın Demir Bey. Özellikle de kızı Elif hakkında…” Zeynep.

Elif’in hayatı, o günden sonra ikiye bölünmüştü: öncesi ve sonrası, ki sonrası hep bir gölgeydi. Yıllar, ruhundaki o dipsiz kuyuyu doldurmaya yetmemiş, her şafakta yeniden açılan bir yara gibi sızlamıştı bebeksizliği. Kızı, doğumu sırasında yaşadığı komplikasyonlar yüzünden sadece birkaç saat yaşayabilmiş, doktorların soğuk “Başınız sağ olsun” kelimeleriyle avuçlarından kayıp gitmişti. Oysa Elif, o kısacık anda

Ayşe, yıllardır ördüğü görünmez duvarın, bu akşam çatlayacağını hissediyordu. Masa baştan sona özenle dizilmişti; kristal kadehler, gümüş takımlar, porselen tabaklar… Her şey Ayşe’nin titizliğinin ve kusursuz düzen arayışının bir yansımasıydı. Bu nişan yemeği, büyük oğlu Cem’in müstakbel eşi Gül’ü aileye resmen tanıtma töreniydi adeta. Cem, başarılı bir iş adamıydı, parmakla gösterilen, annesinin gurur kaynağı. Gül

O gün, Emre’nin hayatının dönüm noktasıydı. Pırıl pırıl, camdan bir kule gibi yükselen Öztürk Mimarlık binasının kapısından içeri adım attığında, adeta farklı bir dünyanın eşiğini geçmişti. Terzinin elinden yeni çıkmış gibi duran lacivert takım elbisesi içinde, henüz mezun olmuş bir mimar olarak taşıdığı heyecan ve gurur, eski, yıpranmış kunduralarının altında ezilen tüm yokluk yıllarını silip

Elif, yılların yıprattığı, taş duvarları yosun tutmuş o eski evin bahçe kapısından içeri adım attığında, ayaklarının altında çıtırtılar çıkaran kuru yapraklar, yirmi yıl önce bıraktığı bir acının külleri gibi savruldu. Burası, yirmi yıl önce, on sekiz yaşının tüm saflığı ve tecrübesizliğiyle, hayatının en büyük mucizesini ve en büyük yıkımını yaşadığı köy evinin komşusunun bahçesiydi. Annesinin

O bahar, Elif’in penceresinden yalnızca İstanbul’un o meşhur boğucu lodosu değil, aynı zamanda umudun ve umutsuzluğun aynı anda esen rüzgârı da girmişti. Parmakları, nemden hafifçe kıvrılmış, üzerinde “Tebrikler!” yazan kalın zarfın kenarında gezindi. Dış kapının zil sesiyle irkildi. Can olmalıydı, o da kendi zarfının heyecanıyla yanıp tutuşuyordu. Elif, odasının köşesinde duran, üzeri karakalem eskizlerle dolu