Tuvaldeki Gölge

Hava bugün de ağır, sanki üzerime bir yorgan gibi çökmüştü. Elif, Plaza Kuleleri’nin otuz ikinci katındaki ofisinde, muhasebe defterlerinin dijital sayfaları arasında sıkışıp kalmış ruhuyla pencereden dışarıya baktı. İstanbul, gri ve boğuk bir örtüyle sarılıydı; tıpkı onun iç dünyası gibi. Sayılarla boğuşurken parmak uçları istemsizce klavyenin üzerinde dans ediyor, sanki boş bir tuvalde fırça darbeleriyle bir şeyler yaratmaya çalışıyordu. Oysa biliyordu, bu kulelerin arasında geçen hayatı, ne bir tuval, ne de özgür bir ruha yer bırakacak kadar genişti.

Tam o sırada telefonu titredi. Ekranda “Annem” yazısını görünce, Elif’in göğsüne bir sıkıntı oturdu. Annesi, Fatma Hanım, iyi haberlerle aramazdı. “Elif’im,” dedi yorgun bir sesle, “Can yine kötüleşti kızım. Dizleri şişmiş, ateşi de var. Doktor, yeni bir ilaç denemek lazım dedi, pahalıymış bayağı…” Elif’in kalbi hızla çarpmaya başladı. Can. Kendisinden beş yaş küçük, hayat dolu, pırıl pırıl bir gençti eskiden. Şimdi ise otoimmün bir hastalık, onu bir gölgeye çevirmiş, hayallerini elinden almıştı. Özellikle de fotoğraf tutkusunu.

Telefonu kapattığında, Elif’in zihni birbiriyle yarışan sayılara döndü. Maaşı, Can’ın tedavisi, annesinin emekli maaşı, evin kirası… Ve sonra, o küçücük birikim. İtalya. Floransa’daki o sanat atölyesi. Yıllardır hayalini kurduğu, her gece yatağında gözlerini kapattığında gözünde canlanan o atölye. Orada, renklerin ve dokuların arasında kaybolup gitme hayali. O birikimin her kuruşu, bu hayalin bir parçasıydı. Şimdi ise Can’ın yeni ilacının fiyatını düşündükçe, o atölyenin pencereleri bir bir kapanıyor, gölgelere bürünüyordu.

O akşam, Elif, evde kimseye belli etmeden bilgisayarını açtı. İnternetten Floransa’daki atölyenin sayfasını, sonra Can’ın hastalığıyla ilgili forumları ve son çıkan ilaçların fiyatlarını araştırdı. Rakamlar birbirine karıştı, acı bir tokat gibi yüzüne çarptı. Birikimi, Can’ın birkaç aylık ilaç masrafını bile karşılamıyordu. Derin bir nefes aldı. Başka yolu yoktu.

Ertesi günden itibaren Elif’in hayatı yeni bir ritme girdi. Gündüzleri şirketteki rutin işler, akşamları ise evden aldığı ek muhasebe işleri. Hafta sonları bir bankanın çağrı merkezinde part-time çalışmaya başladı. Uykusu azaldı, gözlerinin altı morardı. Aynadaki yansımasına baktığında, yorgun ve solgun bir yüz görüyordu. Eskiden boyadığı, odasının duvarına astığı renkli tablolar bile ona bakarken hüzünlü geliyordu. Birikimi erimeye başlamıştı. Önce o çok sevdiği, babaannesinden kalma gümüş kolyesini sattı. Sonra, koleksiyonundaki ilk baskı sanat kitaplarını… Her giden parça, Floransa hayalinden kopan bir yaprak gibiydi.

Can’ın durumu, Elif’in bu çabalarının karşılığı olarak yavaş yavaş iyileşmeye başladı. Yeni ilaçlar etki ediyordu. Dizlerindeki şişlik azaldı, ateşi düştü. Ama bu iyileşme süreci de, Elif’in yükünü hafifletmedi. Can’ın morali hala düşüktü. Fotoğraf makinesi, tozlu bir kutunun içinde bekliyordu. Bir akşam, Elif, tüm yorgunluğuna rağmen Can’ın odasına girdi. Eski albümlere bakarken Can’ın hüzünlü gözleri Elif’i kahretti. “Keşke,” dedi Can, sesi kısıktı, “eskisi gibi çekim yapabilsem.” Elif, ertesi gün öğle arasında, zar zor biriktirdiği parayla, Can’ın uzun zamandır hayalini kurduğu o yeni, pahalı lensi aldı. Kendi hayallerini bir kenara bırakırken, kardeşinin yüzündeki minik bir gülümseme için her şeyi yapardı.

Ofiste, Elif’in mesai arkadaşı Deniz, onun bu değişimini fark eden tek kişiydi. Deniz, güleryüzlü, yaratıcı bir grafik tasarımcıydı. Elif’in sanata olan gizli tutkusunu fark etmiş, onunla sohbet etmeyi severdi. “Elif, ne oldu sana?” diye sordu bir gün, Elif’in boş bakışlarını yakalayınca. “Çok yorgun görünüyorsun. Haftaya bir fotoğraf sergisi var, gitmek ister misin? Belki sana iyi gelir.” Elif başını salladı, nazikçe reddetti. “Çok işim var Deniz, yetişmesi gereken bir sürü dosya…” Deniz, Elif’in telefonunun eskimiş, çatlak ekranına, her zaman taktığı o gümüş kolyenin yokluğuna ve her zamankinden daha sade giyinişine dikkat etti. Elif’in bu kadar sıkı çalışan, yükselişe açık bir insan için bu kadar kendini sıkmasının bir sebebi olmalıydı. Ama Elif’in yüzündeki kilitli ifade, daha fazla soru sormasına engel oldu.

Bir akşam, Elif, tüm günün yorgunluğuyla oturduğu koltukta uyuyakalmıştı. Elinde yarım kalmış bir eskiz vardı, İtalya’daki o atölyenin hayaliyle çizmeye çalıştığı bir taslak. Bir an, gözleri doldu. Ne kadar çok istemişti o atölyeye gitmeyi, renklerin büyülü dünyasına dalmayı… Bir damla gözyaşı, eskiz kağıdına düşmeden kendini topladı. Hayır. Şimdi bunları düşünecek zamanı yoktu. Can’ın iyi olması her şeyden önemliydi.

Aylar böyle geçti. Can’ın sağlığı gözle görülür bir şekilde düzelmişti. Artık daha az ağrı çekiyor, bazen evde annesiyle gülüşüyor, hatta yeni aldığı lensle evin içinde küçük çekimler yapıyordu. Fatma Hanım’ın yüzü de gülmeye başlamıştı. “Şükürler olsun kızım,” diyordu Elif’e, “o ilaçlar iyi geldi Can’ıma. Eskisi gibi olmasa da, en azından bir umut var şimdi.” Elif de annesiyle birlikte seviniyordu. Can’ın iyileşmesi, onun için en büyük ödüldü. Kendi içindeki sızıyı kimseye belli etmiyordu.

Tam da bu dönemde, Elif’e şirketten bir teklif geldi. Bir terfi. Ve bu terfinin yanında, kariyerinde büyük bir sıçrama yapmasını sağlayacak, Floransa’da bir haftalık bir eğitim semineri! Kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu. Gözleri parladı, dudaklarında uzun zamandır unuttuğu bir gülümseme belirdi. Hayat ona ikinci bir şans mı sunuyordu? Ancak Can’ın tedavi süreci, tam da bu seminere denk geliyordu. Enjeksiyonları, düzenli kontrolleri… Elif’in yokluğunda bunları kim takip edecekti? Annesi yaşlıydı, Can’ın kendisi ise henüz tam olarak iyileşmemişti. İç çekerek patronuna reddetti. “Ailevi nedenlerden dolayı maalesef kabul edemeyeceğim,” dedi, sesindeki kırılmayı gizlemeye çalışarak. Patronu şaşırdı, Deniz ise bu haberi duyduğunda Elif’e anlamayan gözlerle baktı. Elif, kendisi için bir kez daha vazgeçmişti.

Bir akşam, Can, odasını toplarken eski bir kutuya rastladı. İçinde çocukluk fotoğrafları, eski ders notları ve Elif’in gençlik yıllarından kalma eskiz defterleri vardı. Defterleri karıştırırken, aralarına sıkışmış, katlanmış bir broşür buldu. Floransa’daki Sanat Atölyesi broşürü. Üzerinde Elif’in kendi el yazısıyla aldığı notlar, hatta çizdiği küçük bir İtalya haritası vardı. Broşürün hemen yanında ise bir banka dekontu. Tarihler Can’ın hastalığının en yoğun olduğu döneme, yeni ilaçlara başlandığı zamana denk geliyordu. Dekonttaki bakiyeyi görünce Can’ın gözleri fal taşı gibi açıldı. Elif’in yıllardır biriktirdiği o para, neredeyse tamamen çekilmişti. Tüm parçalar zihninde birleşti. O pahalı ilaçlar, annesinin sürekli “Elif çok yardımcı oluyor” demesi, ablasının son zamanlardaki yorgunluğu, Deniz’in anlattığı Floransa semineri teklifini geri çevirmesi… Ablası, kendi hayallerini onun için feda etmişti. Sessizce, kimseye belli etmeden.

Can’ın gözleri doldu. O kutuyu tekrar yerine koydu, broşürü ve dekontu dikkatlice eskiz defterinin arasına geri sakladı. Sanki hiç görmemiş gibi. Ama içindeki fırtına dinmek bilmiyordu. Fatma Hanım’ın yanına gitti. “Anne,” dedi, sesi oldukça sakin çıkmaya çalışarak, “Ablamın bir zamanlar İtalya’da bir sanat atölyesine gitme hayali vardı değil mi?” Fatma Hanım gülümsedi. “Ah evet yavrum, ne çok isterdi. Küçüklüğünden beri resme meraklıdır Elif. Ama nasip olmadı işte.” Fatma Hanım, Elif’in fedakarlığının büyüklüğünden habersizdi.

Akşam, Elif eve geldiğinde, Can onu odasında bekliyordu. Elif’in elinde yine market poşetleri, yüzünde tanıdık bir yorgunluk vardı. Can, elindeki küçük, özenle sarılmış paketi Elif’e uzattı. “Abla,” dedi, sesi her zamankinden daha derindi, “Senindir bu.” Elif, şaşkınlıkla paketi açtı. İçinden, uzun zamandır hayalini kurduğu, çok pahalı olduğu için bir türlü alamadığı, profesyonel bir suluboya seti çıktı. Gözleri doldu. “Can… Bu ne?” Can, Elif’in gözlerinin içine baktı. Gözlerinde ne bir teşekkür, ne de bir açıklama vardı. Sadece derin bir anlama, bir kabulleniş ve bir sevgi. “Ben de yavaş yavaş toparlanıyorum abla,” dedi, sesi titriyordu, “ilk işim sana bunu almak oldu. Belki biraz da olsa…” Cümlesini tamamlamadı. Göz göze geldiler. Elif, kardeşinin bakışlarında, kendi sessiz fedakârlığının yankısını gördü. O broşürü bulduğunu, dekontu gördüğünü, her şeyi anladığını biliyordu. Sadece kelimelere dökmemeyi seçmişti. Tıpkı Elif’in tüm bu süreçte sessiz kalmayı seçtiği gibi.

Elif, titreyen elleriyle suluboya setini kucakladı. Can’a sıkıca sarıldı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu, ama bu sefer bunlar hüzün değil, bir rahatlama ve derin bir sevginin gözyaşlarıydı. Sırtındaki o ağır yorgan, bir nebze olsun kalkmış gibiydi. Floransa’daki atölye belki hala uzaktaydı, ama artık yalnız değildi. Tuvaldeki gölgelerin yerini, yavaş yavaş yeni renkler almaya başlayacaktı.