Hikayeler

Elif, İstanbul’un gri gökyüzüne bakarken her zaman Ege’nin o eşsiz maviliğini düşlerdi. Okyanus mavisi bir hırka giymiş olsa da, ruhu o hırkanın renginden çok uzaktı. Masasındaki bitmek bilmeyen evrakları iteklerken, telefonu titreşti. Gelen mesaj, banka hesabı uyarıları ya da iş mailleri gibi sıradan değildi. Tanımadığı bir numaradan gelen tek kelimelik mesaj, tüm o sıradanlığı paramparça

Elif, yıllardır yüzlerce kez hayal ettiği anın tam ortasındaydı. Gözlerinin önünde canlanan o yüz, on yıl sonra ilk kez bir başkasına ait olmaktan çıktı ve bir anlığına nefesini kesti. Parktaki banklardan birine oturmuş, elindeki kâğıt bardağın soğukluğunu hissetmeden, uzaktan onu izliyordu. Genç kadın, saçlarını savurarak gülüyor, bir arkadaşıyla hararetli bir şeyler konuşuyordu. Saçları Derya’sınınkine benziyordu,

Emre, Londra’nın sonsuz gri gökyüzüne bakarken, elindeki zarfın ağırlığıyla ezildiğini hissetti. Yıllar sonra memleketten gelen bir haber, geçmişin paslı kapılarını zorluyordu. Yaşlı Osman Amca ölmüştü; o, Cunda’daki çocukluğunun her köşesinde izi olan, babasının en yakın dostu, Emre’nin hayatının sessizce rehberi olmuş kişi. Vasiyetinde Emre’ye özel bir not bırakmıştı: “Git, Elif’e o eski defteri ver. Belki

O kalabalığın içinde kaybolan sadece Elif’in minik bedeni değildi; Ayşe’nin nefesi, Selim’in umudu ve tüm bir ailenin geleceğiydi. İzmir Fuarı’nın coşkulu, gürültülü atmosferinde, yaz akşamının tatlı esintisiyle dağılan kahkahalar arasında, üç yaşındaki Elif bir anlık dalgınlıkla elini annesinin avucundan sıyırmış, kalabalığın arasına karışıp gitmişti. Ayşe’nin gözleri onu kaybettiği ilk anı, o boşluğu, avucunun içindeki buz

Elif Hanım’ın dükkânı, İstanbul’un eski bir sokağında zamanın durduğu bir köşe gibiydi. Vitrinindeki el işi nakışlar, danteller ve renk renk kumaşlar, her geçenin bakışlarını yakalardı. İçeri adım atan herkesi ise keskin terzi makası kokusu ve ütülerin buharı karşılardı. Ancak Elif Hanım’ın hayatının asıl özeti, dükkânının köşesindeki o küçük, işlemeli mendilin içinde saklıydı; rengi solmuş, kenarları

Elif, penceresinden Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, avucundaki ılık kahve kupasının buğusu camda ince bir tabaka oluşturuyordu. Sabahın ilk ışıkları, modern minimalist tasarımlı evini nazikçe aydınlatıyordu. Başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş, İstanbul’un en gözde semtlerinden birinde, parmakla gösterilen bir hayat… Dışarıdan bakıldığında, Elif Demir’in dünyası kusursuzdu. Ancak aynadaki yansımasına her baktığında, o derin, yorgun

Ayaz’ın elleri, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, henüz ısınmamış çeliğin soğuğunu hissediyordu. Anadolu Yakası’nda, sanayi sitelerinin arasından yükselen tek katlı bir atölyenin loş ışığında, paslı demir tozları ve keskin metal kokusu, onun için evin kokusuydu. Yirmi dört yaşındaydı ve hayatı, ustasından öğrendiği her kaynak dikişi, her taşlama sesiyle örülüydü. Pencereden dışarı baktığında, uzakta, sislerin ardında Avrupa

Elif, İstanbul’un gri gökyüzüne inat, ofisinin penceresinden içeri süzülen soluk gün ışığına aldırmadan, masasına eğilmişti. Mimarlık ofisi, onun yıllardır hem sığınağı hem de başarılarının mabedi olmuştu. Her bir çizgisinde, her bir projesinde, geçmişin üzerine örttüğü sessiz bir örtüyle geleceğe adım adım ilerlemişti. On yaşındaki oğlu Can, bu hayatın en parlak rengiydi ve Elif’in tüm varlığı,

Prof. Ahmet Yılmaz, hayatının en parlak dönemini yaşarken, her gece aynı karaltının gölgesinde uyuyordu: yirmi yıl öncesinin gölgesi. Masasında duran, “Yılın Bilim İnsanı” ödülünü müjdeleyen pırıl pırıl plaket, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen hayatının en büyük başarısını temsil ediyordu. Oysa Ahmet için o plaket, parlak yüzeyinde yirmi yıl önceki bir yüzü, Can’ın gözlerindeki kırgınlığı ve sönmüş

Ayşe Hanım’ın 70. yaş günü kutlaması, her zamanki gibi kalabalık, gürültülü ve görkemliydi. Salon, Elif’in özenle hazırladığı çiçeklerle, Murat’ın çocuklarının kahkahalarıyla ve Zeynep’in enerjisiyle dolup taşıyordu. Ancak Elif, annesinin o her zamanki vakur duruşunda, gözlerinin derinliklerinde bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordu. Koca pastayı keserken, “Allah uzun ömürler versin anneciğim,” diyen damadına “Sağ ol kızım,” diye