Hikayeler

Yıllar, Elif’in ruhunda derin izler bırakmış olsa da, şehrin göbeğinde yükselen o yeni kentsel dönüşüm projesiyle birlikte, geçmişin gölgeleri de tuhaf bir şekilde canlanmaya başlamıştı. Elif Akıncı, otuzlu yaşlarının ortasında, işine tutkuyla bağlı, başarılı bir şehir plancısıydı. Duygusal duvarlarını örmeyi iyi öğrenmiş, profesyonel kimliğinin ardına saklanmayı seçmişti. “Narlıtepe Kentsel Yaşam Merkezi” projesi, kariyerinin dönüm noktası

Ayşe’nin bileklerindeki sızı, her sabah güneş doğmadan önce çalan çalar saatle birlikte uyanan eski bir tanıdıktı. Eli, titrek bir hareketle komodinin üzerindeki saate uzanırken, parmaklarındaki eklemlerin ince ince zonkladığını hissetti. Buruk bir tebessümle, “Günaydın,” diye fısıldadı kendi kendine, sanki ağrıya nazikçe selam veriyordu. Bugün, bir önceki ay gönderdiği üniversite harcının taksit tarihi yaklaşıyordu ve bu,

Burak’ın gidişinden sonra, hayatı durmuş bir saat gibiydi Elif’in; ta ki Demir, her sabah evin kapısını çalan, tuhaf bir yankı gibi yeniden ortaya çıkana dek. Altı ay olmuştu Burak’ı toprağa vereli. Kalp krizi denmişti, otuz altı yaşında, hiçbir belirti vermeden. Ardında yedi yaşında Can’ı ve yirmi dokuz yaşında, ne yapacağını bilemeyen bir eş bırakmıştı. Elif’in

Elif’in parmakları, yılların yorgunluğunu taşısa da, ipeğin üzerinde hâlâ bir kelebeğin kanatları gibi nazikti. Her bir ilmek, sadece kumaşa değil, ruhuna da işleniyordu adeta. İstanbul’un arka sokaklarından birinde, daracık bir pasajın loş köşesinde gizlenmiş “Nakışhane” isimli atölyesi, Elif’in hem sığınağı hem de tek kişilik hapishanesiydi. Burada, unutulmuş motiflere yeniden hayat verirken, kendisi de hayatın kıyısında,

Selim, ofisinin 27. katından İstanbul’a bakarken, camın yansımasında gördüğü yüzün kendisi olduğuna inanmakta zorlanıyordu. Kırklı yaşlarının ortasında, saçlarına düşen aklar ona karizmatik bir hava katmış, takım elbisesi omzuna tam oturmuştu. Türkiye’nin önde gelen mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı; adı, tasarladığı modern gökdelenler ve lüks konut projeleriyle anılıyordu. Herkes onu başarılı, azimli ve dürüst bir adam olarak

Gecenin en karanlık saatleri, Elif için günün en aydınlık zamanlarıydı. Yorgun bedenini sürükleyerek çıktığı üniversitenin koridorları, gündüz öğrencilerin kahkahalarıyla çınlarken, şimdi sadece temizlik malzemelerinin keskin kokusunu ve kendi adımlarını fısıldayan sessizliği taşıyordu. Önünde duran parlak mermer zemin, az önce biten bir etkinlikten kalma lekelere inat parıldıyordu. Elif, elindeki paspasın sapına yaslanıp derin bir nefes aldı.

Babamın cenazesinin üzerinden bir hafta geçmişti. Evin sessizliği, kulaklarımda yankılanan bir çığlık gibiydi. Annem çoktan gitmişti, şimdi babam da… Koca bir ömrün yorgunlukları, hatıraları, pişmanlıkları bu evde asılı kalmıştı sanki. Kendimi, çocukluğumun geçtiği, şimdi acı bir sessizliğe bürünen bu evi toplamaya adamıştım. Babamın çalışma odası. Onun mabedi. Köşedeki ceviz çalışma masasının üzerindeki her eşyanın ayrı

Elif’in hayatı, gökyüzünün sonsuz maviliğini andıran bir huzurla akıp gidiyordu. Yirmi yıllık evliliğinde Hakan, her zaman güvenebileceği bir liman, sarsılmaz bir kaya olmuştu. Sabahları kahve kokusuyla uyanır, kocasıyla kısa bir sohbetin ardından onu işe uğurlar, sonra da on dört yaşındaki oğlu Mert’in okul hazırlıklarına girişirdi. Çalışmayı bırakalı yıllar olmuştu ama evinin sıcaklığını korumak, Mert’in ve

“Ahmet… Ahmet’i gördün mü Elif? Hani o küçücük, benim oğlum…” Ayşe Hanım’ın çatallı sesi, mutfaktaki sessizliği bıçak gibi keserken, Elif’in elindeki bulaşık süngeri yavaşça tezgaha düştü. Annesinin gözleri, berrak bir anı yakalamaya çalışır gibi boşluğa takılı kalmıştı. Kimdi bu Ahmet? Elif, ömrü boyunca ne annesinden ne de babasından böyle bir isim duymamıştı. Zaten ailede sadece

İnsan, kalbinin en derin köşesine yerleştirdiği güvenin bir gün cam kırıkları gibi dağılacağını asla tahmin edemezdi, hele ki bu güvenin mimarı çocukluk arkadaşınsa. Elif için Ayşe, sadece bir arkadaş değil, aileden biriydi. Hayatın getirdiği tüm fırtınalarda sığındığı liman, kahkahalarına eşlik eden en yakın sırdaşıydı. Ta ki o ana kadar… Elif, İstanbul’un Çukurcuma semtinde, her köşesi