Hikayeler

Elif, pencerenin önündeki o eski ahşap sandalyede otururken, şehrin griliğine inat direnen tek tük ağaçların dallarına takılıp kalmış martıları izledi. Soğuk bir Kasım sabahıydı ve İstanbul, her zamanki gibi kalabalık, telaşlı ama bir o kadar da acımasız görünüyordu. Dışarıdaki gürültü, Elif’in içindeki o hiç dinmeyen sessizliği boğamıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatının büyük bir kısmı,

Elif, Kadıköy’deki mimarlık ofisinin penceresinden yağmurun İstanbul’a serdiği ince örtüyü seyrederken, hayatının öngörülebilir sakinliği içinde kayboluyordu. Otuz dört yaşındaydı, başarılıydı, kendi ayakları üzerinde duruyordu ve dışarıdan bakıldığında her şeye sahipti. Ama içten içe, ruhunun derinliklerinde, tanımlayamadığı bir boşluk hissediyordu. Bir melodi eksikti sanki, bir tamamlanmamışlık. Hafta sonları, özellikle hava böyle kapalı olduğunda, Beyoğlu’ndaki “Kitap Zamanı”

Elif, duvara asılmış, sararmış kâğıda bir kez daha baktı. “Kentsel Dönüşüm ve Gelişim Alanı İlanı.” Yazıların soğuk, resmi tonu, içerdiği yıkımın ağırlığını hafifletmiyordu. Elindeki çay bardağının ısısı avuçlarını yakıyor, ama içindeki ateş sönmek bilmiyordu. Çınaraltı Mahallesi, sadece eski binalardan ibaret değildi; Elif’in çocukluğu, komşuların gürültülü sohbetleri, Ramazan davulcusunun sesi, bayram sabahları kokan pişi kokusu, hepsi

Elif, nişan yüzüğünün ışıltısını seyrettiği eliyle beyaz porselen bardağı dudaklarına götürürken, İstanbul’un erken bahar güneşi salonunu altın tozlarıyla dolduruyordu. Murat, haftanın yorgunluğunu üzerinden atmak istercesine uzandığı koltuktan, gazetesinin hışırtısı eşliğinde mırıldandı: “Şu evi bir türlü kendime ait hissedemiyorum Elif. Sanki misafirlikteyiz.” Elif gülümsedi. “Yakında evimiz olacak Murat. Kendi evimiz. O zaman her şey değişir.” Ama

Duvarın nemli yüzeyinde usulca süzülen su damlası, Elif’in içindeki tarifsiz boşluğu daha da derinleştiriyor gibiydi. Annesi Ayşe, iki hafta önce, son nefesini verirken elini sıkıca tutmuş ve dudaklarından neredeyse duyulmayan bir fısıltı dökülmüştü: “Kardeşin… Biri var… O da seni arıyor.” Bu son sözler, Elif’in ruhuna bir mıh gibi çakılmış, yıllardır içini kemiren açıklanamaz huzursuzluğa bir

Elif’in her sabah uyandığı boşluk, yirmi beş yıl önce bıraktığı bir beşik kadar soğuktu. Zaman acıları törpüler derlerdi, ama Elif’in ruhundaki o derin çizik, her geçen yıl daha da derinleşiyordu. Bir demirci ateşi gibi yanıyordu içinde, ne külleniyor ne de sönüyordu. İstanbul’un tarihi Balat semtindeki küçük, salaş dükkânında el yapımı takılar tasarlayıp satıyordu. Parmakları, soğuk

Elif, hayatını titizlikle ördüğü, her bir ilmeği özenle seçilmiş kadife bir battaniye gibi sarıyordu. İstanbul’un kalbinde, yükselen gökdelenler arasında kendine ait, prestijli bir mimarlık ofisi vardı. Adı, son yıllarda tamamladığı çevre dostu projelerle anılıyor, dergilerin kapaklarını süslüyordu. Evde ise, kendisini taparcasına seven bir eş, Mert ve henüz okula yeni başlayan, enerjik oğlu Can. Her şey,

Boğaz’ın gri sularına dalıp gitmişti Elif’in bakışları, tıpkı yirmi yıl önce kaybolan kızı Defne gibi. Haliç’in kıyısında, küçük bir antika dükkânı işletiyordu. Dükkân, yılların yorgunluğunu taşıyan mobilyalar, tozlu biblolar ve geçmişten fısıltılar taşıyan eşyalarla doluydu. Her bir objede, Defne’nin hayali belirir gibi olur, sonra sisler içinde kaybolurdu. Elif için zaman, Defne’nin altı yaşındayken kalabalık bir

Zeynep, pencerenin kenarına ilişmiş, İstanbul’un bitmek bilmez gürültüsünü dinliyordu. Akşamüstü ışıkları, daracık sokağa zorlukla sızarken, genç kadının yüzünde umut ve yorgunluk birbirine karışıyordu. Önündeki boş deftere, kurşun kalemin ucuyla anlamsız desenler çiziyordu. Bugün maaş günüydü. Yıllardır yaptığı gibi, kazancının büyük bir kısmını özenle bir kenara ayıracaktı. Mert ile küçük bir daire hayalleri vardı. Boğaz’ı görmese

Elif, mutfak penceresinden dışarı bakarken, camın buğusuna parmağıyla Ayşe’nin adını yazdı. Hemen siler gibi oldu, sonra vazgeçti. Yazıya bakarken içinde bir şeyler ezildi. Altı ay geçmişti Ayşe’nin ölümünün üzerinden, altı koca ay. Ama sanki dün gibiydi her şey. Ağabey dediği eniştesi Kenan’ın, yorgun omuzları çökmüş bir şekilde, gözlerinde dinmeyen bir acıyla duvarlara baktığı o akşam.