Hikayeler

Bir ömrün pişmanlığı, yırtık bir sayfa gibi duruyordu Metin’in önünde. Parmakları, nemden hafifçe kıvrılmış gazete kupürünün kenarlarında gezindi. Sayfadaki Elif’ti. Kızı. Başarılı bir mimar olarak şehrin en saygın ödüllerinden birini almıştı. Fotoğraftaki Elif, gülümseyen, kendinden emin bir kadındı. Tanıdığı son Elif, dizlerinde uyuyan, gözlerinde masum bir merakla hikâyeler dinleyen küçük bir kız çocuğuydu. O zamanlar,

Elif’in hayatı, herkesin imrendiği o kartpostal kadar kusursuz görünüyordu. İstanbul’un gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı şık bir dairede oturuyor, eşi Can ile uyumlu bir yaşam sürüyordu. Kırklı yaşlarına yaklaşırken, kariyerinde zirve yapmış, adını duyurmuş bir mimardı. Çevresindekiler, onun dinginliğini, zarafetini ve her zaman sakin kalan tavrını örnek gösterirdi. Oysa Elif’in içinde, yıllardır derin

Elif, çeyrek asrı deviren kariyerinde, şehrin siluetini değiştiren binalara imza atmış bir mimardı, ama kalbi, annesinin yatağının başucunda, asla tamir edemeyeceği bir çatlağı taşıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeyi yerli yerinde bir hayatı vardı: prestijli bir ofis, Boğaz manzaralı bir daire, özenle seçilmiş arkadaşlıklar. Ancak annesi Ayşe Hanım’ın hastalığı, bu kusursuz görünen yapının temellerini sarsmaya başlamıştı.

Rüzgar, Bodrum Kalesi’nin surlarında yankılanan anıların fısıltısını taşıyordu. Elif için her yaz, sadece güneşin ve denizin değil, aynı zamanda yüreğinde hiç dinmeyen bir acının da mevsimiydi. Tam on beş yıl önce, bu kalabalık sahil kasabasında, hayatının en değerli parçasını, dört yaşındaki kızı Deniz’i kaybetmişti. Festivalin renkli cümbüşü, müzik sesleri, insanların neşeli kahkahaları, o gün onun

Elif, avucundaki yıpranmış CV’yi sıkıca tutarken, Varan Holding’in ışıklı tabelasına baktı. Tabelanın altındaki devasa cam bina, gökyüzüne uzanan bir anıt gibiydi; pırıltısı, Elif’in büyüdüğü Fatih’teki dar sokakların, her köşe başında çay içen esnafın, çocukların koşuşturduğu bozuk kaldırımların dünyasına fersah fersah uzaktı. Buraya gelene kadar iki otobüs değiştirmiş, en iyi takım elbisesini giymişti. Terzi annesinin ellerinden

Elif, kilden şekil verdiği hayatlara renk katarken, kendi ruhundaki boşluğa dokunmaktan hep kaçındı. İzmir’in kavurucu yazlarına inat, içindeki ayaz bir türlü dinmezdi. Atölyesinin penceresinden içeri süzülen Ege güneşi, toprağa can veren ellerini aydınlatırken, geçmişten kalma o tarifsiz acı, ince bir sızı gibi dolanırdı etrafında. Yirmi beş yıl önceydi. Henüz yirmi yaşında, taptaze bir fidan gibiydi.

Selim Arıkan, aynadaki yansımasına baktığında, takım elbisesinin kusursuz kesiminde ya da gürleşen şakaklarındaki zarif kırlaşmada kusur bulamıyordu. Elli iki yaşının tüm olgunluğu ve başarısının getirdiği kendine güvenle parlıyordu. Ama o yansımanın derinliklerinde, yıllardır ustaca gizlediği bir gölge, bu akşamki ödül töreni yaklaştıkça daha belirginleşiyordu. “Yılın Girişimcisi” ödülü… Türkiye’nin en prestijli iş insanı ödüllerinden biri. Sahneye

Mutfaktaki fayanslar, Elif’in kusursuz hayatının soğuk ve parlak bir özeti gibiydi. Pırıl pırıl, her zaman temiz. Tıpkı modern dekorasyon dergilerinden fırlamış gibi duran salonu, düzenli raflardaki kitapları, özenle seçilmiş objeleri… Ve tabii ki, her akşam aynı saatte eve gelen, sadık eşi Can. Hayatlarının biricik neşesi yedi yaşındaki kızları Defne, odasında uyurken, Elif gürültü yapmamaya özen

Zeynep’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari çizimdi; her çizgisi yerli yerinde, her köşesi hesaplanmış. İstanbul’un sayılı mimarlarından biriydi, lüks bir dairede tek başına yaşar, kariyer basamaklarını hızla tırmanırdı. Ancak bu özenle inşa edilmiş duvarların ardında, yıllardır kimsenin giremediği, buz gibi bir oda vardı. O odanın penceresinden bakıldığında görünen tek şey, yirmi yıl önce kilitlediği

Cem, mutfak tezgahına yaslanmış, elindeki kahve kupasıyla pencereden dışarıyı seyrederken gülümsüyordu. İstanbul’un sabah telaşı, onun içindeki huzura ulaşamıyordu bugün. Aylin’e evlilik teklif etmişti dün gece. Yıllardır süren aşkları, şimdi yeni bir aşamaya geçecekti. Cem, bir an önce ablası Elif’le bu haberi paylaşmak istiyordu. Elif, onun hayatındaki en sağlam limandı. Her zaman akıl hocası, sırdaşı, yeri