Camdan Duvarlar

Elif, o an, elindeki kupanın sıcaklığının bile içindeki buz dağını eritmeyeceğini biliyordu. Pencereden, karın savrulduğu Boğaz’ın hırçın sularına baktı. Her damla, yüreğine damlayan zehir gibiydi. Yıllarca ilmek ilmek ördüğü güven ağı, paramparça olmuş, ayaklarının altındaki zemini kaybetmişti. Bir zamanlar “evim” dediği, anılarıyla dolu bu dairenin duvarları bile şimdi camdan örülmüş birer perdeden farksızdı, arkasındaki çirkin gerçekliği gizleyemiyordu.

Elif, kırklı yaşlarının başında, hayata hep omuzlarında ağır bir yükle devam etmiş bir ilkokul öğretmeniydi. Annesinin “Evlatlarım, birbirinize sahip çıkın, dünya fani!” sözleri kulaklarında yankılanırdı hep. Özellikle de kendinden beş yaş küçük, gözü pek ama bir o kadar da dalgalı denizde yolunu bulmaya çalışan kardeşi Mert için. Mert, ailenin haylaz ama sevimli çocuğuydu. Girişimcilik hevesiyle yanıp tutuşur, bir gün batar bir gün çıkardı. Elif ise onun ardını hep toplar, arkasını toparlardı. Bu, onların sessiz anlaşmasıydı; Elif’in sağlamlığı, Mert’in rüzgar gibi savruluşlarını dengelerdi.

İki yıl önce, annelerini kaybettikten sonra bu küçük ama Boğaz manzaralı daire Elif’e kalmıştı. Babaları yıllar önce vefat etmiş, anneleri de bu daireden başka pek bir şey bırakmamıştı. Elif’in bu daireyle ilgili büyük hayalleri vardı. Emekli olduğunda, alt katını küçük bir kitapçı-kafe yapacaktı. Çocukluk hayaliydi bu; kahve kokusu eşliğinde sayfaların arasında kaybolmak. Bunun için yıllarca dişinden tırnağından artırmış, maaşının büyük bir kısmını biriktirme hesabına yatırmıştı. Hakan, kocası, her zaman destekçisi olmuştu ama bazen de Elif’in bu “fazla merhametli” hallerinden rahatsızlık duyardı.

“Mert, iyi bir çocuk ama biraz da kendini düşünmeli Elif,” derdi Hakan, Elif’in kardeşine tekrar yardım ettiğini duyduğunda. Elif ise her seferinde omuz silkip, “O benim kardeşim Hakan. Başka kimsesi yok ki,” diye yanıtlardı.

Her şey altı ay önce başlamıştı. Soğuk bir Kasım akşamıydı. Mert, kapı zilini çaldığında yüzü bembeyazdı. Gözleri kan çanağına dönmüş, sanki uzun zamandır uyumamıştı. Her zamanki neşeli tavrından eser yoktu. Elif, onu içeri alır almaz endişeyle sormuştu. Mert, titreyen elleriyle yüzünü kapatmış, “Abla, bittim ben. Bütün hayatım bitti,” diye fısıldamıştı.

Hikayesi acı vericiydi. Yeni bir iş ortaklığına girmiş, büyük paralar yatırmış, ancak ortağının onu dolandırdığını ve tüm parayı alıp kaçtığını iddia etmişti. Borçları boyunu aşmış, tefecilerin eline düşmüştü. “Abla, hapse gireceğim. İtibarımız beş paralık olacak. Ayşe annemin yüzüne nasıl bakarım ben?” demişti, annelerinin adını kullanmaktan çekinmeden. İhtiyaç duyduğu miktar, Elif’in tüm birikimini ve hatta daireyi ipotek ettirmesini gerektiriyordu. Karşılığında, Mert, altı ay içinde parayı iki katıyla geri ödeyeceğine dair yeminler etmişti. İşleri düzelttiğinde, yeni ve daha sağlam bir iş kurduğunda Elif’in de ortağı olacağını vaat etmişti.

Hakan, “Elif, yapma! Bu daire senin geleceğin, o kitapçı hayalin. Mert’e güven olmaz. Yine batırır,” diye karşı çıkmıştı. Ama Elif, Mert’in gözlerindeki çaresizliği görmüş, annesinin vasiyetini hatırlamıştı. Kardeşini bataktan kurtarmak, aile şerefini korumak, onun için kendi hayallerinden daha önemliydi. “O benim kardeşim Hakan. İnanıyorum ona,” demişti.

Bankadaki birikimini çekmiş, daireyi ipotek ettirmişti. Kolay olmamıştı. O imzaları atarken elleri titrememişti belki ama ruhu sanki bir cam gibi çatlamıştı. Mert, parayı alır almaz bir nebze rahatlamış gibi görünse de üzerindeki gölge bir türlü dağılmamıştı. Söz verdiği gibi belgeleri getirmiş, paranın nasıl kullanılacağını, hangi borçların kapatılacağını tek tek anlatmış, Elif’i inandırmıştı.

İlk bir ay, Mert haftada birkaç kez aradı, “İşler yolunda abla, yavaş yavaş toparlıyorum,” dedi. Sonra aramaları azaldı. İki ay sonra, mesajlarına bile geç yanıt vermeye başladı. Üç ay sonra, ulaşmak zorlaştı. Elif’in içi kemiriliyordu. Hakan’ın sessiz, “Ben sana söylemiştim,” bakışları onu daha da kahrediyordu. Kitapçı-kafe hayali her geçen gün biraz daha sisler içinde kayboluyordu. O ipotek belgesi, boynuna takılmış görünmez bir zincir gibiydi.

“Nerede bu çocuk?” diye sormuştu bir akşam Hakan. “Telefonlarını açmıyor, evine gidiyorum, yok. Bu kadar kısa sürede nasıl bataktan çıktı da görünmez oldu?”

Elif, kardeşine inanmak istiyordu ama içindeki şüphe kurt gibi kemiriyordu. Bir gün, komşusu Ayşe teyze, çay içerken laf arasında, “Aaa, Mert’in yeni arabasını gördünüz mü Elif kızım? Bordo renk, jantları falan şahane. Demek işleri bayağı yoluna koymuş,” demişti. Elif’in boğazı düğümlenmişti. Mert mi? Yeni araba mı? Batmaktan kurtulduğunu söyleyen birinin bu kadar kısa sürede lüks bir araba alması olacak şey değildi. Ayşe teyzeye fazla belli etmeden konuyu değiştirdi.

O günden sonra Elif, gizli bir dedektif gibi Mert’in izini sürmeye başladı. Kardeşine karşı böyle bir şey yapmak canını yakıyordu ama içinde büyüyen şüphe, onu rahat bırakmıyordu. Mert’in sıkça gittiğini bildiği bir semtteki kafede onu beklemeye başladı. Saatler sonra Mert, gerçekten de o bordo arabayla geldi. Yanında şık giyimli, afili bir adam vardı. İkisi gülerek kafeye girdiler. Konuştukları konuştukları Elif’in oturduğu yerden duyulmuyordu ama Mert’in yüzündeki rahatlık, sanki hiç batakta olmamış, hiç kimseden yardım dilenmemiş gibiydi.

Ertesi gün, Elif’in eski bir öğrencisinin babası, bir inşaat firmasında çalışıyordu. Elif, onu ziyaret etti. Konu döndü dolaştı, kentsel dönüşümden, yeni projelere geldi. Adam, “Elif öğretmenim, bu yeni jenerasyon çok akıllı. Düşünsenize, geçenlerde bir genç geldi, ‘akıllı ev’ projesi varmış. Daha yirmili yaşlarının sonlarında, iyi bir aileden gelmiyor ama parayı kırıyor. Adı Mert’ti sanırım, gözü pek bir çocuk,” dedi. Elif’in beyninde şimşekler çaktı. “Mert mi?” diye sordu, sesi titreyerek. Adam başını salladı. “Evet, sanırım o. Çok hızlı işler yapıyor, yatırımcıları da iyiymiş. Ortakları falan da var sanırım.”

Elif, eve döndüğünde beyni yanıyordu. Mert, onu dolandıran bir ortağı olduğunu söylemişti. Şimdi ise yeni bir “akıllı ev” projesinde başkalarıyla ortaklık yapıyordu. Elif’in aklına korkunç bir düşünce düştü: Ya Mert’in hiç ortağı falan olmamıştı? Ya her şey bir yalandan ibaretti?

Bir akşam yemeğinde, Hakan’ın telefonu çaldı. Arayan, Hakan’ın uzaktan bir akrabası olan emlakçıydı. “Hakan abi, senin baldızın Elif’in kardeşi Mert’i tebrik etmemiz lazım. Bomonti’de yeni bir ofis kiralamış, harika bir yere benziyor. İç dekorasyonu da muhteşemmiş. Bizim eski ofislerden birini görmüş, çok beğenmiş,” diye bilgi verdi. Elif’in midesi kasıldı. Bomonti’de yeni ofis mi?

Elif, ertesi gün soluğu Bomonti’de aldı. Emlakçının tarif ettiği binayı buldu. Girişteki panoda “MERT YAPI” yazıyordu, altın rengi harflerle parlıyordu. Ofis katına çıktı. Kapı aralıktı. İçeriden kahkahalar geliyordu. Göz ucuyla içeri baktığında Mert’i gördü. Şık bir takımla, etrafında gülen yüzler, kadeh kaldıran insanlar vardı. Bir kutlama olmalıydı. Elif, içlerinden birinin elindeki broşürü gördü: “Mert Yapı Lansman Partisi.” Gözleri fal taşı gibi açıldı. Broşürde, Mert’in kendi fotoğrafı ve “Genç Vizyoner Girişimci” başlığı altında bir yazı vardı. Yazıda, Mert’in “sıfırdan başlayarak kısa sürede büyük başarılar elde ettiği, yenilikçi projeleriyle gayrimenkul sektörüne damga vurduğu” anlatılıyordu.

Elif’in ruhu dondu. Buradaki Mert, altı ay önce ona “bittim” diyen adam değildi. Bu, her zaman hayalini kurduğu, ulaşamadığı o başarılı, parıltılı iş adamı Mert’ti. Ve bu başarı, Elif’in sırtından, onun hayallerinden çalınmıştı. Mert, onu dolandıran bir ortak falan yoktu. Mert, o parayı kendi hayallerini gerçekleştirmek, yeni bir “sıfır başlangıç” yapmak için kullanmıştı. Elif’in daireye yatırdığı her kuruş, Mert’in bu lüks ofisinin, pahalı takım elbiselerinin, bordo arabasının bir parçası olmuştu.

Kapıyı açtı ve içeri girdi. Kahkahalar kesildi. Tüm gözler ona çevrildi. Mert’in yüzündeki gülümseme dondu. Gözleri şaşkınlık ve korkuyla büyüdü. Elif, nefes bile almadan Mert’e yaklaştı. Herkes fısıldaşıyordu.

“Mert,” dedi Elif, sesi buz gibiydi. “Ne kutluyoruz bugün?”

Mert, toparlanmaya çalıştı. “Abla… Sen… Sen nereden çıktın? Bugün şey… Yeni bir anlaşma kutluyoruz.”

Elif’in gözleri etraftaki parıltılı ofis mobilyalarında, şık ikramlarda gezindi. “Çok güzel bir ofismiş. Bordo araban da öyle. Ne kadar da kısa sürede sıfırdan zirveye çıktın, tebrik ederim seni,” dedi alayla.

Mert’in yüzü kıpkırmızı oldu. “Abla, yanlış anlıyorsun. İşler yeni yeni toparlandı. Seni arayacaktım…”

“Arayacaktın, öyle mi? Altı aydır arayamadığın gibi mi?” Elif’in sesi yükseliyordu. Misafirler rahatsızca kıpırdanmaya başlamışlardı. “Sen bana ne demiştin Mert? Dolandırıldığını, hapse gireceğini, annemin mirasını lekeleyeceğini… Ve ben, o zaman, kendi hayallerimi, evimi, geleceğimi hiçe sayarak sana güvendim. Güvendim Mert!”

Mert’in gözleri dolmaya başladı. “Abla, öyle değildi. Çok sıkışıktım. Başka çarem yoktu. Senin paranla bir şans daha denemek istedim. Ve bak, başardım. Seni de ortak edecektim. Borcunu fazlasıyla ödeyecektim…”

“Hayır Mert,” dedi Elif, başını iki yana sallayarak. Gözlerinde yaş yoktu ama ruhu kan ağlıyordu. “Sen benim güvenimi çaldın. Benim kardeşime olan inancımı çaldın. Sen sadece para çalmadın, sen benim geçmişimi çaldın. Annemin ‘Birbirinize sahip çıkın’ vasiyetini yerle bir ettin. Bu başarı senin değil, bu başarı benim yıkıntımdan yükseldi!”

Mert bir adım attı, Elif’in elini tutmaya çalıştı. “Abla, lütfen…”

Elif elini hızla çekti. “Dokunma bana! Sen benim için öldün Mert. O parayı geri istemiyorum. O para senin olsun, başarıların da. Ama bil ki, benim için sadece bir hiçsin artık. Hiç!”

Arkasını dönüp hızla ofisten çıktı. Arkasından Mert’in çaresizce bağırdığını duydu ama durmadı. Gözleri kararıyor, midesi bulanıyordu. Yere düşmemek için duvara tutundu. Merdivenlerden inerken her adımda, yıllarca omuzlarında taşıdığı kardeşiyle ilgili anıları beyninde teker teker yanıp kül oluyordu. Onu savunduğu her an, ona güvendiği her sefer, şimdi birer aptallık nişanesi gibi duruyordu zihninde.

Dışarı çıktığında, şehrin soğuk havası yüzüne çarptı. Boğazından aşağı inen buz gibi bir acı hissetti. Kitapçı-kafe hayali, bir daha asla gerçekleşmeyecek bir masal gibi geliyordu şimdi. Ama en kötüsü bu değildi. En kötüsü, Mert’in sadece parasını değil, ona olan inancını, ailesine olan bağlılığını da çalmasıydı. Güven, bir daha asla eskisi gibi kurulmayacak bir camdan duvar gibi, Mert’in ellerinde paramparça olmuştu. Elif, bu cam kırıklarının üzerinde yalınayak yürüyecek, her adımda acıyı hissedecek ama bir daha asla aynı yerden yara almayacaktı. Kardeşlik, aile, güven… Tüm bu kelimeler, o gün Elif için anlamını yitirmişti. Artık camdan duvarlar arkasından bakacaktı dünyaya. Ve bu, onun en büyük acısıydı.