Hikayeler

Emre, elindeki zarfı sıkarken, kağıdın kenarları avucuna batıyordu. Boşanmalarından on iki yıl sonra, Zeynep’in adının yazılı olduğu bir hastane kağıdı gelmesi, oturduğu apartmanın dokuzuncu katındaki dairede, her zamanki o sessizliği buz gibi bir çığlığa dönüştürmüştü. Kızları Elif’ten gelen kısacık mesaj, “Annem hasta, ciddi,” demesine gerek kalmadan, zarfın içindeki raporun ciddiyetini anlatıyordu. Pankreas kanseri. Yutkundu, boğazı

Elif, İstanbul’un gri göğüne inat, tüm parlaklığıyla parlayan cam kulelerin arasına sıkışmış o lüks ofisin kapısından içeri adım attığında, adeta nefesi kesilmişti. Nova Tasarım. Mimarlık fakültesinden birincilikle mezun olduğunda bile hayal etmeye cesaret edemediği bir isimdi bu. Şimdiden boynunda asılı duran personel kartı, yirmi beş yıllık hayatında kazandığı en değerli nişandı. Gözleri, cilalı parkelerden yansıyan

Elif’in kahkahası, salonun avize ışıkları altında parıldayan sofraya yayıldığında, Ayşe’nin kalbi yıllardır hissetmediği bir sevinçle doldu. Küçük, sıcak bir el gibiydi o kahkaha, yılların yorgunluğunu silip süpüren. On yıl önce annesi Gülsüm’ü kaybettikten sonra kendine ait hissettiği en değerli miraslardan biriydi Elif’in neşesi. Masanın ucunda oturan Mustafa, karısına ve kızına gururla bakıyordu. Can ise, ablası

Yıllar süren sessizliğin ardından, o geceki karabasan yeniden kanatlandı, Selim’in üzerine çöktü. Başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş, örnek bir baba… Dışarıdan bakıldığında hayatı kusursuzdu. Elif, zarif karısı; Defne, gözlerinin içi gülen kızı; modern çizgilerle döşenmiş ferah evleri, Boğaz’a nazır ofisi… Her şey, yıllar önce işlenmiş bir hatanın kanlı izlerini örtmek için örülmüş ince

Ela, Alaçatı’nın rüzgarlı sokaklarında, kumsala vuran dalgaların sesini duymayan tek kişiydi belki de. Seramik atölyesinin kapısını açarken, içeri süzülen ılık Ege rüzgarı, tozlu havayı hafifçe dağıttı. Yedi yıldır buradaydı; her sabah bu kapıyı açıp, kili elleriyle yoğurup, çarkın başında ruhunu şekillendiriyordu. Hayatında her şey belli bir düzene oturmuştu. Nişanlısı Yiğit, başarılı bir mimardı. Sakin, güven

Elif, pencereden İstanbul’un sisli sabahına bakarken, içindeki huzursuzluğun o günkü havayla birleştiğini hissetti. Yirmi yıllık evliliğinde nadiren yaşadığı bu tedirginlik, son birkaç aydır ruhunun derinliklerine kök salmıştı. Mert, her zamanki gibi kahvaltı masasında gazetesini okuyor, ara sıra Ayşe’ye okul için geç kalmaması gerektiğini hatırlatıyordu. Dışarıdan bakıldığında, üç kişilik çekirdek aile tablosu kusursuz görünüyordu: başarılı bir

Emre, Boğaz’ın ışıltılı sularına vuran akşam güneşinin yorgun, ama umut dolu ışınlarını izlerken derin bir nefes aldı. Karşısındaki tarihi yalıların silüeti, her bir tuğlasında geçmişin ve geleceğin fısıltılarını taşıyordu sanki. Hayatının dönüm noktalarından birindeydi. Mimarhane, çocukluk arkadaşı Can ile birlikte sıfırdan kurdukları mimarlık ofisi, İstanbul’un en prestijli projelerinden birini almak üzereydi: Tarihi yarımadada, Haliç kıyısında

Elif, evlerinin salonunda, akşamın alacakaranlığında koltuğa gömülmüş, elindeki kitabın sayfalarına değil, odanın boğucu sessizliğine bakıyordu. Yirmi yıldır aynı duvara asılı duran, kocası Volkan’ın ailesinden kalma manzara tablosundaki solgun renkler, kendi hayatının bir metaforu gibiydi. Her şey olması gerektiği gibiydi; düzenli, temiz, yerli yerinde. Ama aynı zamanda öyle cansızdı ki, Elif nefes aldığını bile zor anımsıyordu.

Ege, elindeki mimari maketi hafifçe çevirirken odanın cam duvarından İstanbul’un gece siluetine vuran ışıklara dalmıştı. Ayasofya’nın silueti, Boğaz’ın parıltısı, her şey şimdi eskisinden daha anlamlıydı. Yarın, tam da bu manzaraya karşı yükselmesini hayal ettikleri o gökdelenin projesinin nihai imzasını atacaklardı. “Yarı Yüzyıl Kulesi”. Sadece bir bina değil, Ege ve Kerem’in, üniversite sıralarında başlayan dostluklarının, yıllara

İstanbul’un pırıltılı gökdelenleri, Emre’nin çocukluğunun geçtiği çamurlu sokaklara düşen bir yıldırım gibiydi; aynı şehrin parçası olsalar da, aralarında aşılmaz, görünmez bir duvar vardı. O duvarın ötesine geçmek, Emre için sadece bir kariyer hedefi değil, aynı zamanda ailesine ve büyüdüğü mahalleye borcunu ödeme biçimiydi. İşte bu yüzden, Altınay Mimarlık’ın o gösterişli, camdan, çelikten binasına ilk adımını