Kördüğüm

Yıllar süren sessizliğin ardından, o geceki karabasan yeniden kanatlandı, Selim’in üzerine çöktü. Başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş, örnek bir baba… Dışarıdan bakıldığında hayatı kusursuzdu. Elif, zarif karısı; Defne, gözlerinin içi gülen kızı; modern çizgilerle döşenmiş ferah evleri, Boğaz’a nazır ofisi… Her şey, yıllar önce işlenmiş bir hatanın kanlı izlerini örtmek için örülmüş ince bir ağ gibiydi. Ama ağ inceliyordu, yırtılmaya hazırdı.

Bu kez kabus, olağanüstü bir projeyle gelmişti. İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin “Kent Yeniden Nefes Alıyor” projesi kapsamında, şehrin eski, unutulmuş semtlerinden birinde devasa bir yaşam merkezi inşa edilecekti. Projenin ana mimarı olarak Selim’in şirketi seçilmişti. Bu, kariyerinin zirvesiydi. İmza töreninde kameralara gülümsedi, başarı hikayesi basında manşet oldu. Ancak dosyadaki semt adını okuduğunda, yüzündeki gülümse dondu. “Kadıköy, Yeldeğirmeni Mahallesi.” Yirmi yıl önce hayatının akışını değiştiren, masum bir cana mal olan kazanın yaşandığı mahalle…

Akşam yemeğinde Elif, Selim’in dalgınlığını fark etti. “Her şey yolunda mı, hayatım? Çok düşünceli görünüyorsun.” Selim, çatalıyla tabağındaki yemeği kurcalarken mırıldandı. “Yolunda Elif. Sadece yeni projenin detaylarına dalmışım.” Defne, çizdiği resmi uzattı babasına. “Baba, bak! Okulda bahar resmi çizdik. Benimki en güzel, değil mi?” Selim, kızının saçlarını okşadı. “Elbette tatlım, senin resmin hep en güzel.” Ama Defne’nin bahar resmi bile, zihnindeki gri ve puslu geceyi dağıtamadı.

İlk saha ziyareti bir işkenceydi. Yeldeğirmeni, Selim’in hafızasında karanlık bir boşluktu. Ama sokaklara adım attıkça, yirmi yıl önceki o anlar birer birer canlanıyordu. Dar sokaklar, cumbalı evler, köşedeki bakkal… Her şey aynıydı, sadece zamanın yorgunluğunu taşıyordu. Proje ekibiyle birlikte mahalle sakinleriyle ilk toplantıya girdiklerinde, Selim’in kalbi göğüs kafesini zorluyordu. Toplantının amacı, mahallelinin ihtiyaçlarını ve beklentilerini dinlemekti. Konuşmacılar sırayla söz alıyor, heyecanlarını dile getiriyorlardı. Ve sonra, orta yaşlarında, dimdik duran, gözlerinde hem acı hem de inanılmaz bir güç taşıyan bir kadın ayağa kalktı. Ayşe Hanım.

Ayşe Hanım, mahallenin en eski sakinlerinden, gönüllü bir derneğin başkanıydı. Sesinde titreme yoktu, kelimeleri tane taneydi. “Bu mahalle çok şey yaşadı. Eskidi, unutuldu. Ama ruhunu kaybetmedi. Benim oğlum Hasan da bu mahallenin ruhuydu. On yaşındaydı… yirmi yıl önce, bu sokaklardan birinde, bir sürücü kurbanı oldu. Faili meçhul kaldı. Biz onu unuttuk mu sandınız? Hayır. Bu yaşam merkezi, Hasan gibi geleceği çalınan tüm çocukların umudu olsun. Adalet gecikebilir, ama umut asla ölmez.”

Selim’in nefesi kesildi. Hasan. On yaşındaydı. Yirmi yıl önce. Faili meçhul. Ayşe Hanım’ın gözleri, bir an Selim’in gözleriyle buluştu. Selim, o anı hiç unutmamıştı. Arkadaşlarıyla bir doğum günü kutlamasından dönüyorlardı. Gençliğin verdiği pervasızlıkla biraz fazla içmişti. Arabanın direksiyonundaydı. Bir anlık dalgınlık, yola fırlayan küçük bir siluet. Çarpma sesi, frenlerin ciyaklaması. Sonra panik. Geri dönüp bakmaya cesaret edememişti. Arkadaşı Murat, “Durma Selim, sarhoşuz, hayatımız biter!” diye bağırmıştı. Ve Selim, gaza basıp kaçmıştı. Sabah olduğunda, haberlerde Yeldeğirmeni’nde on yaşındaki Hasan’ın bir trafik kazasında hayatını kaybettiğini okumuşlardı. Kaza yerinde sürücüye ait hiçbir iz bulunamamıştı. Selim’in hayatını değiştiren o an, Ayşe Hanım’ın hayatını paramparça etmişti.

Toplantı bittikten sonra Selim, odasına kapanıp derin bir nefes aldı. Geceleri uyuyamıyor, her an Ayşe Hanım’ın o gözlerinin kendisini takip ettiğini hissediyordu. Bir süre sonra Murat’ı aradı. Yıllardır görüşmemişlerdi. Murat, Selim’in aksine pek başarılı olamamış, basit işlerde çalışarak geçimini sağlıyordu. Sesini duyunca şaşırdı. “Selim? Vay be, ne oldu, dağlar mı sallandı?” Selim, dolambaçlı yollardan konuya girdi. “Murat, o geceyi hatırlıyor musun?” Murat’ın sesi anında ciddileşti. “Hangi geceyi? Senin doğum gününden sonraki mi?” “Evet.” “Unuttum gitti sanmıştım. Niye sordun şimdi? Bir sorun mu var?” Selim, her şeyi anlatmaktan çekindi. “Yok, sadece bir an aklıma geldi.” Murat güldü, ama sesi sahteydi. “Boş ver Selim, geçmiş geçmiştir. Şimdi keyfine bak. Hayatını mahvetme şimdi durduk yere.”

Murat’ın sözleri, Selim’in vicdanının üzerindeki örtüyü daha da kalınlaştırmaya çalışıyordu. Ama nafileydi. Ayşe Hanım, her proje toplantısında Selim’in karşısına oturuyor, oğlu Hasan’ın hatırasını her fırsatta canlı tutuyordu. Bir keresinde, yeni yaşam merkezinin çocuk parkı tasarımı üzerine konuşurlarken, Ayşe Hanım bir fotoğraf uzattı. “Bu Hasan. Top oynamayı çok severdi. Bu parkta çocukların onun gibi koşup oynamasını isterim. Ama güvenli olsun, olur mu? Bizim zamanımızda sokaklar… çok tehlikeliydi.” Selim, fotoğrafı titreyen ellerle aldı. Hasan, pırıl pırıl gözleriyle gülümsüyordu. Aynı yaşta bir kızı vardı şimdi. Defne. O an, Selim’in içindeki duvarlar çökmeye başladı. Hasan’ın masumiyeti, kendi kızının yüzünde yankılanıyordu. Kendi vicdanının sesi, artık sağır edici bir gürültüye dönüşmüştü.

Gizlice, yirmi yıl önceki gazete arşivlerini taradı. Kazanın detaylarını yeniden okudu. Polis raporlarında “faili meçhul” ibaresiyle biten satırlar. Kaza yerinde kırık bir far parçası bulunmuştu ama yeterli olmamıştı. Selim, o gece arabayı tamir ettirmiş, farını değiştirmiş, her türlü izi yok etmişti. Murat da yardım etmişti. İki genç adam, hayatlarının en büyük sırrını toprağa gömdüklerini sanmışlardı.

Proje ilerledikçe, Selim ve Ayşe Hanım daha sık bir araya geliyordu. Ayşe Hanım, Selim’in hassasiyetini, mahalleliye gösterdiği özeni takdir ediyordu. “Selim Bey, siz farklısınız,” demişti bir gün. “Diğer mimarlar gibi sadece para gözüyle bakmıyorsunuz. Bu mahalle için samimiyetle uğraştığınızı görüyorum.” Bu sözler, Selim’in yaralı ruhuna bir hançer gibi saplanıyordu. Kadın, oğlunun katiline karşı böyle bir sıcaklık gösterirken, Selim kendinden iğreniyordu.

Bir akşam, Selim ofiste tek başınaydı. Elif, Defne ile bir arkadaşının doğum gününe gitmişti. Masasında Hasan’ın fotoğrafı vardı. Bir karalama defterine, o geceyi çizmeye başladı. Hızla gelen araba, küçük bir çocuk silueti, çarpma anı… Sonra çizdiği şeyden tiksindi, buruşturup çöpe attı. Ama vicdanı, çöpe atılan o kağıt parçası gibiydi, içindeki tortuyu bırakmıyordu.

Elif, Selim’in değiştiğini fark etmeye başlamıştı. Geceleri uykusuzdu, yemek yemiyor, sürekli dalgındı. “Selim, bir sorun mu var? Bana anlatabilirsin. Sana ne oldu böyle?” diye sordu bir gece. Selim, karısının gözlerinin içine bakmakta zorlanıyordu. Nasıl anlatacaktı? Yirmi yıllık kusursuz evlilikleri, üzerine kurulu olduğu koca bir yalanla nasıl başa çıkacaktı? “İşler, Elif. Proje çok yoğun, beni yoruyor sadece.” Ama Elif inanmamıştı. Selim, kendi yalanlarına bile inanmayı bırakmıştı.

Yeni yaşam merkezinin temel atma töreni yaklaşmıştı. Büyük bir kalabalık, basının ilgisi, siyasetçiler… Ayşe Hanım, mahalle adına bir konuşma yapacaktı. Selim, onun konuşmasını provasını dinlerken, her kelime beynine bir çekiç gibi iniyordu. “Yirmi yıl önce, bu topraklarda masum bir çocuk can verdi. Adı Hasan’dı. Adaleti hiçbir zaman tecelli etmedi. Ama biz, onun anısını yaşatmak için burada toplandık. Bu merkez, adaletin sadece mahkeme salonlarında değil, aynı zamanda toplumun vicdanında da tecelli ettiğinin bir kanıtıdır. Suçlular belki cezasını çekmez, ama vicdanlarında asla rahat edemezler.”

O an, Selim için bir dönüm noktası oldu. Ne Murat’ın uyarıları, ne geleceğinin riske girmesi, ne de Elif’i ve Defne’yi kaybetme korkusu, vicdanının bu acımasız baskısına dayanabilirdi. Bu hayat, bir yalan üzerine kuruluydu ve her şeyin bir bedeli vardı. Ayşe Hanım’ın konuşması bittiğinde, herkes onu ayakta alkışladı. Selim, alkışlayanların arasından sıyrıldı, gözleri sadece Ayşe Hanım’ı arıyordu. Ayşe Hanım, sahneden inerken Selim’i gördü. Gülümsedi, gururla. “Başardık Selim Bey. Hasan’ın hayali gerçek oluyor.”

Selim, gözlerinde yaşlarla Ayşe Hanım’a yaklaştı. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, sanki göğsünden fırlayacaktı. Nefesi kesikti, kelimeler boğazına düğümlenmişti. “Ayşe Hanım… sizinle konuşmam gereken çok önemli bir şey var.” Ayşe Hanım’ın yüzündeki gülümseme, Selim’in ciddiyetini görünce yavaşça soldu. “Ne oldu Selim Bey? Bir sorun mu var?” Selim, derin bir nefes aldı. Gözlerini kaçırmadan Ayşe Hanım’ın gözlerinin içine baktı. Gözlerinde yirmi yıllık acı, pişmanlık, korku ve nihayetinde bir teslimiyet vardı. “Hasan… onun ölümünden ben sorumluyum Ayşe Hanım. O gece… arabayı ben kullanıyordum.”

Sokak gürültüsü, törenin coşkusu, insanların fısıltıları… Hepsi aniden sustu Selim’in kulaklarında. Dünya, Ayşe Hanım’ın donup kalan yüzü ve gözlerinde beliren şok, öfke ve tarifsiz acıyla sınırlanmıştı. Zaman durmuş, Kördüğüm nihayet çözülmeye başlamıştı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.