Hikayeler

Rüzgar, Ege’nin taze bahar kokularını taşıyıp getirirken, Emre’nin alnındaki ter damlalarını usulca serinletiyordu. Toprakla bu denli bütünleştiği nadir anlardan biriydi. Yüz yıllık zeytin ağaçlarının gölgesinde, babasından kalan bu yadigâr araziyi yeniden canlandırmak, onun için sadece bir iş değil, bir ahitti. Her fidanı diktiğinde, her taşı kaldırdığında, her budama yaptığında sanki babasının fısıltısını duyuyordu: “Bu toprak

Yirmi beş yıl, sadece bir fotoğrafa sığan bir ömrün değil, kanayan bir yaranın da adresiydi. Elif, eli titreyerek otuz yıl öncesinden kalma, köşeleri kıvrılmış, rengi solmuş o fotoğrafı tuttu. Minik bir el, buruşuk bir battaniyeden dışarı uzanmış, avucunda belli belirsiz bir doğum lekesi. Ayşe’si… Kızı Ayşe. Henüz üç günlükken, o lanet olası hastanenin loş koridorlarında,

Elif için hayat, on beş yıl önce, küçük Atlas’ın elini bıraktığı o an durmuştu. Gözlerini kapattığında, hâlâ o parlak bahar gününü, Moda Sahili’ndeki çocuk parkının neşeli seslerini, Atlas’ın salıncakta kahkahalar atan, rüzgârda uçuşan kumral saçlarını görüyordu. Bir anlık dalgınlık, bir telefon çağrısı, bir “Evet, hemen geliyorum!” cevabı… Ve sonra dönüp baktığında boş kalan salıncak, havada

Elif’in elleri, hayatının bir özeti gibiydi; nasırlı, yorgun ve her zaman bir şeyleri tutmaya, taşımaya hazır. Kış güneşi Üsküdar’ın dar sokaklarına düşerken, simit tepsisiyle merdivenleri çıkıyordu. Sabah vardiyası bitmiş, akşama kadar bir parça huzur, belki de unutulmuş bir umut kırıntısı arayacaktı bu kısa arada. Ama hayat, genellikle unuttuklarımızı hatırlatmak için her an tetikte beklerdi. Otuz

Elif aynadaki yansımasına bakarken, parmak uçları bembeyaz duvağın narin dantelini okşadı. Beyaz gelinlik, üzerindeki her bir inci ve kristalle sanki boğucu bir ağırlık taşıyordu. Omuzlarına düşen lüks kumaş, ona ait olmayan bir hayata hapsolmuş gibi hissettiriyordu. Düğüne sadece iki hafta kalmıştı ama Elif’in içinde ne coşku ne de heves vardı. Sadece derin, soğuk bir boşluk.

Elif’in hayatı, İstanbul’un göz kamaştırıcı ışıkları altında kusursuz bir mimari esere benziyordu, ta ki o mesaj gelene kadar. Boğaz’a nazır, kendi tasarladığı villada, başarılı mimar Demir’le evli, Ayşe adında pırıl pırıl bir kız çocuğu annesiydi. Şehrin en prestijli projelerine imza atan, uluslararası ödüller kazanan bir ofisin ortağıydı. Her sabah erkenden uyanır, kahvesini yudumlarken Boğaz’ın gri

Güneş, Taksim Meydanı’nın acımasız kalabalığını ısıtırken, Emine’nin içini donduran bir çığlık koptu. Kızıl ötesi bir alarm gibi beyninde yankılanan o ses, kendi boğazından fırlayan, adı konmamış bir vahşetin müjdecisiydi: “Elif!” Az önce elini tuttuğu, hayatının anlamı, dört yaşındaki kızı Elif yoktu. Kırmızı balonunun ipi, avuçlarından kayıp giden bir rüya gibi boşlukta sallanıyordu. O an, zaman

Elif, yedi yaşındaki kızı Defne’nin doğum günü pastasındaki yanan mumlara bakarken, dudaklarına kondurduğu sahte gülümsemenin titrediğini hissetti. Mumların cılız ışığı, salondaki kalabalık kahkahaları aydınlatırken, Elif’in içindeki karanlık bir boşluğu saklamaya yetmiyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi: bol kahkahalı çocuk sesleri, anne babaların sıcak sohbetleri, özenle hazırlanmış bir pasta. Ama Kaan, her zamanki gibi, bir telefon

Annem Zeynep’in eşyaları arasında kaybolmuş bir kutunun, tüm hayatımı baştan yazacağını o an nereden bilebilirdim ki? Kırkı yeni çıkmıştı. Evin her köşesinde onun izleri, kokusu, anıları; dokunduğum her eşyada, içime işleyen o tarifsiz hüzün vardı. Babam Halil, koltuğun bir köşesine sinmiş, sessizce televizyon izleme numarası yaparken, ben annemin yatak odasındaki eski şifonyeri düzenlemeye çalışıyordum. Bu,

Yılların buza kestiği vicdanı, buzdağına çarpmış bir gemi gibi çatırdıyordu Elif’in, tam da o sahneye çıktığı an. Ankara’nın en prestijli otellerinden birinin balo salonu, sektörün önde gelen isimleriyle doluydu. Alkışlar kulaklarını sağır ederken, parlayan spot ışıkları gözlerini kamaştırıyordu. Kürsüye doğru emin adımlarla ilerlerken, kendisini bir kraliçe gibi hissetmeliydi. Oysa buz gibi bir rüzgar esiyordu ruhunda,