Hikayeler

Sıcak bir yaz akşamıydı, İstanbul Boğazı’nın hafif esintisi perdeden içeri süzülüyor, salonu çepeçevre saran kitaplıkların arasındaki mum ışıklarını usulca titretiyordu. Ayşe, elindeki sıcak nane çayından bir yudum alıp kocası Murat’a gülümsedi. Murat, yedi yaşındaki oğulları Deniz’in okuldan getirdiği resimli ödevine keyifle bakıyordu. “Baba, bak, benim hayalimdeki ev!” diye heyecanla anlatıyordu Deniz, devasa bir ağaç ev

Elif, mutfaktan gelen taze kek kokusuyla gözlerini araladı. Güneş, perdelerin arasından süzülüp yatak odasının duvarında küçük bir kare çiziyordu. Bugüne kadar hayatının her detayının, o güneşin duvarı aydınlattığı gibi net ve düzenli olduğuna inanırdı. Ancak birkaç hafta önce bulduğu o fotoğraf, o kusursuz tablonun üzerindeki ilk çiziği atmıştı. Şimdilerde ise o çizik, tüm yüzeyi saran

Barış, deniz manzaralı geniş ofisinden Boğaz’ın lacivert sularına bakarken, hayatının kusursuz bir mimari çizim gibi düzenli olduğunu düşünüyordu. Kırk dört yaşındaydı, şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı ve birkaç ay sonra, hayatının aşkı Ayşe ile evlenecekti. Her şey yerli yerindeydi, dengeli, estetik ve sağlam temeller üzerine kurulu. Ayşe’nin sıcak kahkahası, parmağındaki nişan yüzüğünün ışıltısı,

O mektup, Ayşe’nin nasırlı parmakları arasında titrerken, kağıttan sızan mutlulukla birlikte, kalbine kor bir ateş düştü. Can, onun canı, ciğeri, her şeyi… Boğaziçi Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği. Türkiye’nin en iyi bölümlerinden birine kabul edilmişti. Oysa Ayşe, bu mektubu okurken, Can’ın sevinç çığlıkları arasında, kendi sesini yutkunmuştu. Bu bir zaferdi, ama Ayşe için aynı zamanda sessiz bir

Kentin gri tonlarına alışmıştım, ta ki o öğleden sonra, kaldırımda bir yabancı siluetinin tanıdık bir anıya dönüşmesine kadar. Alışveriş poşetlerim parmaklarımı keserken, başımı kaldırıp gözlerimi kısarak baktığımda, zamanın kırılıp döküldüğünü hissettim. O oydu. Emre. Yılların, başka hayatların ve unutulmuş sözlerin arasına sakladığımız, kalbimin en derin dehlizlerinde hâlâ hafifçe parlayan bir fısıltı gibi. Kaldırımın gürültüsü, insanların

Her sabah saat beşte çalan alarm, Elif için yeni bir günün değil, yeni bir fedakarlığın başlangıcıydı. İstanbul’un henüz uyanmayan sokaklarına düşen ilk ışıklarla birlikte, uykusuz gözlerini aralar, sessizce yataktan sıyrılırdı. Yirmili yaşlarının sonlarındaki Elif, omuzlarında taşıdığı yükü kimseye hissettirmemeye özen gösteren, narin ama bir o kadar da güçlü bir kadındı. Babaları vefat ettikten sonra evin

Emre, elindeki sıcak çay bardağını sıkıca tutuyordu, parmak uçlarında gezinen buğunun bile Selin’in yanında hissettiği ateşi söndürmeye yetmediğini düşünerek. Karşıdaki koltukta oturan Selin, küçük Ayşe’nin uykuya dalmış bedenine bakarken hafifçe gülümsedi. O gülümseme, Emre’nin içindeki fırtınayı daha da şiddetlendiriyordu. Bir yıldır, abisi Can’ın anısının gölgesi üzerlerinde bir örtü gibi duruyordu. Can, bir yıl önce talihsiz

İzmir’in ılık rüzgarı yüzüne vurduğunda, Elif yılların küllerini değil, daha çok diri bir ateşi hissediyordu. Körfezin tuzlu kokusu genzini yakarken, o yıllar öncesine, gençliğinin cesur ama bir o kadar da bencil kararlarına doğru bir yolculuğa çıkıyordu. İstanbul’un beton yığınlarından, Londra’nın sisli gri sokaklarından kaçıp gelmişti buraya. Kaçmak değil, aslında yüzleşmek için. Yeni projesi, uzun yıllar

Alkışlar kulaklarını sağır etse de, Ayşe’nin içindeki o dipsiz boşluk, zafer kadehini bile zehirliyordu. “Yılın Mimarı” ödülünü yeni almıştı. Sahneden indikten sonra, elinde parlayan kristal plaketle etrafını saran tebrikleri, samimiyetsiz gülümsemeleri ve kameraların flaşlarını otomatik bir reflekse karşıladı. İçinde bir şeylerin eksik olduğunu, bu zirvenin boş bir zafer olduğunu fısıldayan sesi susturmaya çalıştı. Bunca yıl,

Ayşe, diktiği kumaşın ilmeğini atarken bile avucunun içindeki boşluğu hissediyordu. Tam yirmi yıl olmuştu. Yirmi yıl… Zaman, acının keskin kenarlarını törpülememiş, sadece üzerini ince bir tül perdeyle örtmüştü. Her sabah uyandığında, perdenin arkasından sızan o sızı, kalbindeki Elif büyüklüğünde oyuğu taze tutuyordu. O gün, hayatının en parlak günü, en karanlık gecesine dönüşmüştü. Ramazan Bayramı’nın ilk