Yarım Kalan Bir Hesaplaşma

Alkışlar kulaklarını sağır etse de, Ayşe’nin içindeki o dipsiz boşluk, zafer kadehini bile zehirliyordu. “Yılın Mimarı” ödülünü yeni almıştı. Sahneden indikten sonra, elinde parlayan kristal plaketle etrafını saran tebrikleri, samimiyetsiz gülümsemeleri ve kameraların flaşlarını otomatik bir reflekse karşıladı. İçinde bir şeylerin eksik olduğunu, bu zirvenin boş bir zafer olduğunu fısıldayan sesi susturmaya çalıştı.

Bunca yıl, bu an için yaşamıştı. Yıllar süren uykusuz geceler, bitmek bilmeyen projeler, gözünden uyku akan toplantılar… Hepsi bu an içindi. Ama şimdi, istediği her şeyi elde etmişken, o başarıyla dolması gereken yer, korkunç bir ağırlıkla doluydu. Bir gölge gibi peşini bırakmayan geçmişin gölgesi.

Eve geldiğinde, lüks dairesinin geniş penceresinden Boğaz’a bakarken, elindeki plaketi sehpanın üzerine sertçe bıraktı. Kristalin soğukluğu parmak uçlarından ruhuna işledi. Ne kadar tırmanırsa tırmansın, ne kadar yükselirse yükselsin, o karanlık anı geride bırakamıyordu. Yedi yıl önce yaşanmış bir anı. Yedi yıldır her nefes alışında ciğerlerine işleyen bir zehir gibi.

Telefonu titredi. Selin’di, eski üniversite arkadaşı. Normalde bu saatte aramazdı. “Ayşecim, nasılsın? Duyduk, tebrik ederim! Gurur duyduk seninle!” Sesindeki coşku, Ayşe’nin yorgunluğunu daha da artırdı.

“İyiyim Selin, teşekkür ederim. Sen nasılsın?”

“İyiyim canım. Şey… Seni boşuna rahatsız etmiyorumdur umarım. Bir haber duydum, sana da iletmek istedim. Belki haberin vardır diye…” Selin’in sesi birden alçaldı, tereddüt etti.

Ayşe’nin kalbi aniden hızlandı. “Ne haberi?”

“Cem… Cem Karaca’yı hatırlıyor musun?”

Selin’in ağzından çıkan bu isimle birlikte Ayşe’nin tüm kanı çekildi. Cem. O ismin ağırlığı, her zaman olduğu gibi, tüm benliğini sarstı. “Hatırlıyorum elbette,” dedi sesi titreyerek. “Ne olmuş Cem’e?”

“Çok kötü durumdaymış Ayşe. Böbrek yetmezliği teşhisi konulmuş. Tedavi masrafları için ailesi perişan. Can’ı da biliyorsun, küçücük çocuk. Zor durumdalar.”

Ayşe’nin nefesi kesildi. Zihni bir anda yedi yıl öncesine, üniversite son sınıfa ışınlandı. İkisi de parlak zekalarıyla bilinen, girişimci ruhlu iki öğrenciydi. Birlikte bir dijital pazarlama şirketi kurmuşlardı. Gelecek vaat eden bir projeye imza atacaklardı ki, her şey tersine döndü. Büyük bir müşteriden aldıkları işi yetiştirmek için acele ederken, Ayşe’nin rekabetçi ruhu ve biraz da pervasızlığı, onları riskli bir karara sürüklemişti: rakip bir firmanın telif hakkı olan materyallerini, küçük değişikliklerle kullanmak. Ayşe, bunun fark edilmeyeceğini düşünmüştü. Ama edildi.

Sonuç, büyük bir telif hakkı davası ve şirketin iflası oldu. Suçlu aranırken, Ayşe paniğe kapıldı. Kariyeri, hayalleri, her şeyi gözünün önünden geçti. Cem ise daha içine kapanık, daha az girişkendi. Teknik detaylarla o ilgileniyordu. Ayşe, ustaca bir manipülasyonla, tüm suçu Cem’in üzerine yıkmayı başardı. Ona, “Seni asla yalnız bırakmayacağım, bu sadece geçici bir durum, ben seni her zaman destekleyeceğim,” diye yeminler etmişti. Cem, ona duyduğu sarsılmaz güvenle, tüm suçu üstlenmişti.

Ayşe ise o enkazdan sıyrılıp, hiçbir leke almadan, mimarlık kariyerine hızla devam etmişti. Yedi yıl boyunca, Cem’in adını anmamış, anmaya cesaret edememişti. Oysa Cem’in hayatı o günden sonra kararmıştı. Davalar, itibar kaybı, ekonomik sıkıntılar… Tüm kapılar yüzüne kapanmış, o parlak zeka bir köşede çürümüştü.

“Ayşe? Orada mısın?” Selin’in sesi Ayşe’yi bugüne çekti.

“Buradayım Selin. Şey… Çok üzüldüm. Hiç haberim yoktu.”

“Biliyorum canım. Zaten Cem pek dışarıyla konuşan biri değil. Eşi Elif, çok zor durumdalar. Acaba biz eski arkadaşlar olarak bir şeyler yapsak mı diye düşündüm. Bir kampanya falan…”

Ayşe’nin zihni hızla çalışmaya başladı. Bir kampanya. Yani tüm eski arkadaşlar, Cem’in durumundan haberdar olacak. Ve ister istemez o eski dava, o eski iflas da gündeme gelecek. Ayşe’nin mükemmel kariyerindeki tek kara leke… Hayır, bu olamazdı.

“Selin, bence bu tür şeyler çok görünür olur ve Cem’i daha da rahatsız edebilir. Biliyorsun, o pek böyle şeyleri sevmez. Belki… belki ben doğrudan bir şeyler yapabilirim.” Ayşe’nin sesi, kendi kulağına bile ikiyüzlü geliyordu.

Selin heyecanlandı. “Ayşe, gerçekten mi? Harika olur! Senin imkanların başkadır şimdi. Belki gizlice… Kimsenin haberi olmadan?”

“Evet, evet aynen öyle. Ben bir düşüneyim, organize edeyim. Sen sakın şimdi bir şey başlatma, olur mu? Cem’in gururu incinmesin.”

Telefonu kapattıktan sonra Ayşe, sanki ciğerleri sıkışıyormuş gibi hissetti. Titreyen elleriyle bir bardak su doldurdu. Ayna karşısına geçti. Gözlerinin altındaki morluklar, bir yorgunluktan çok, ruhunun derinliklerinden gelen bir karanlığın izleri gibiydi. Başarılı, alımlı Ayşe… Ve altında ezilen o vicdansız gölge.

O gece uyuyamadı. Cem’in sessiz, güven dolu yüzü gözlerinin önüne geldi. Onunla ilk tanıştığı günü hatırladı. Üniversitenin ilk haftasında, kantinde yalnız oturan, elinde bir bilgisayar dergisiyle kaybolmuş Cem. Ayşe, onun yanına gidip konuşmuştu. İlk başta ne kadar farklı olsalar da, kısa sürede ayrılmaz ikili olmuşlardı. Cem, Ayşe’nin parlak fikirlerini hayata geçiren, detayları mükemmeliyetçi bir titizlikle işleyen kişiydi. Ayşe ise enerjisiyle, ikna kabiliyetiyle Cem’i motive eden rüzgar. Onlar birbirini tamamlıyordu. Ta ki Ayşe’nin hırsı, her şeyi yıkana kadar.

O gün, avukatla konuşmaları… Avukat, birinin sorumluluğu üstlenmesi gerektiğini, aksi halde ikisinin de kariyerinin biteceğini söylemişti. Ayşe, Cem’in gözlerine bakmış, “Benim için gelecek çok önemli Cem, ben bunu kaybetmek istemiyorum. Sen… sen bir süre kenara çekilebilirsin, sonra ben sana her türlü yardımı yapacağım,” demişti. Cem’in o anki şaşkınlığı, hayal kırıklığı ve en sonunda boyun eğen çaresizliği, Ayşe’nin beynine kazınmıştı. Ama o gün, geleceğini kurtarma dürtüsü her şeyin önüne geçmişti.

Şimdi o gelecek buradaydı. Altın kaplamalı, ama içten içe çürüyen bir gelecek.

Birkaç gün sonra, Ayşe, Cem’in eşi Elif’e ulaşmak için Selin’den numarasını aldı. Elif’in sesi yorgun, umutsuzdu. Ayşe, kendini tanıttı. “Ben Ayşe, Cem’in üniversiteden arkadaşı. Selin’den duydum, çok üzüldüm. Size nasıl yardımcı olabilirim?”

Elif, önce çekingen davrandı. “Cem… pek eski arkadaşlarıyla görüşmüyor. Çok utandırdı bu durum onu.”

“Elif hanım, lütfen. Ben Cem’i çok iyi tanırım. Eminim o da benim gibi böyle bir durumda sizin yanınızda olurdu. Lütfen bana izin verin, elimden geleni yapmak istiyorum.” Ayşe’nin sesi, bu kez samimiyetle doluydu. Çünkü gerçekten de istiyordu. Bu vicdan azabından kurtulmak istiyordu.

Elif, sonunda pes etti. Ayşe, Cem’in tüm sağlık giderlerini karşılamak, Can’ın eğitim masraflarını üstlenmek için bir plan yaptı. Adının duyulmaması için özel bir hesap üzerinden ödemeleri ayarladı. Kendi avukatını görevlendirdi, sanki isimsiz bir bağışçıymış gibi hareket etmesini söyledi.

Parayı ödemek, Ayşe için zor değildi. Banka hesabında rahatlıkla karşılayabileceği meblağlardı bunlar. Ama bu, vicdanını rahatlatıyor muydu? Hayır. İçindeki boşluk hala oradaydı. Belki biraz daha az derindi, ama hala oradaydı.

Bir akşam, Elif’ten bir mesaj geldi. “Ayşe Hanım, Allah sizden razı olsun. Cem’in durumu stabil. Doktorlar iyileşme olacağını söylüyor. O kadar minnettarız ki. Cem bile sizin yardımınızı duyduğunda… ilk defa yüzünde bir tebessüm gördüm bunca zamandır.”

Mesaj, Ayşe’nin içini ısıttı. Ama aynı zamanda yeni bir sızı da ekledi. Cem’in yüzündeki tebessüm. O tebessümün ardında yatan çaresizliğin mimarı oydu.

Ayşe, Elif’le sık sık görüşmeye başladı. Uzaktan, Cem’in durumunu takip ediyordu. Elif, Ayşe’nin sayesinde hayata yeniden tutunuyordu. Ayşe, küçük Can’la bile telefonda konuştu birkaç kez. Çocuğun masum sesi, babasının hastalığına rağmen umut dolu sözleri, Ayşe’nin kalbindeki düğümü her seferinde biraz daha sıktı.

Bir gün, Elif, Ayşe’den bir ricada bulundu. “Ayşe Hanım, Cem’in doğum günü yaklaşıyor. Kendisi çok düşkün değildir ama Can, babasına kendi elleriyle bir şeyler hazırlamak istiyor. Küçük bir pasta… Belki kısa bir mektup. Çok mutlu olur. Cem’i biraz neşelendirmek istiyorum.”

Ayşe’nin kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu. Mektup. Cem’e mektup. Yedi yıl sonra. Ne yazacaktı? “Senin hayatını mahvettiğim için üzgünüm, şimdi borcumu ödüyorum”? Bu cümleyi yazmaya ne cüret edebilirdi ne de kaldırabilirdi.

Günlerce düşündü. Gece yatakta dönüp durdu. O plaket, “Yılın Mimarı” plaketi, sehpanın üzerinde, zaferin boşluğunu simgeler gibi duruyordu. Cem’in hayatı, onun hayatının bedeli olmuştu. Ve şimdi, o bedelin bir kısmını ödemişti, ama bu yeterli miydi?

Sonunda, bir karar verdi. Kalemi eline aldı. Kağıdın üzerine, yıllardır içinde biriktirdiği tüm o karmaşık duyguları, kelimelere dökmeye çalıştı.

“Sevgili Cem,” diye başladı. Elif’e ileteceği kısa bir not olacaktı güya. Ama Ayşe’nin kaleminden dökülenler, çok daha derindi.

“Yıllar sonra sana yazıyor olmak çok garip. Belki de sana asla yazmamalıydım, belki de bu, eski yaraları deşmekten başka bir işe yaramayacak. Ama bu zor günlerinde, aklımdan hiç çıkmıyorsun. Seninle birlikte yaşadığımız o üniversite günlerini, o ilk heyecanları hatırlıyorum. Hatta o hayalleri kurduğumuz zamanları bile.”

“Biliyorum, her şey çok farklı bitti. O günlerdeki tecrübesizliğimiz, belki de benim haddinden fazla hırsım, bizi yanlış kararlar almaya itti. Ve o yanlış kararların bedelini en çok sen ödedin. Bu gerçeği bunca yıldır içimde taşıyorum Cem. Hiçbir zaman unutmadım. Olanların sorumluluğundan kaçtım, kendi kariyerimi kurtarmak adına yaptığım seçimler, bana her zaman bir yük oldu.”

Ayşe’nin gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Kelimeler, içindeki düğümü biraz olsun çözüyor gibiydi.

“Senden özür dilemek için çok geç biliyorum. Senden af dilemek haddim değil. Ama bilmeni isterim ki, her zaman aklımdasın, vicdanımda taşıdığım en ağır yük sensin. Bu dönemde sana ve ailene bir nebze olsun destek olabildiğim için minnettarım. Keşke daha önce cesaret edebilseydim.”

“Hayatında bir daha ayağa kalkmak için elinden gelen her şeyi yapacağını biliyorum. Ve ben… Ben de sana bu yolda elimden gelen her türlü desteği vermeye hazırım, artık kaçmak yerine. Eski Ayşe olarak değil, derslerini almış, olgunlaşmış bir Ayşe olarak.”

Mektubu katladı. Gözyaşları kağıdın üzerine damlamış, bazı kelimeleri hafifçe dağıtmıştı. Bu, tam bir itiraf değildi. Manipülasyonunu açıkça yazmamıştı. Ama sorumluluğu kabullenmişti. Kaçmaktan vazgeçmişti. Bu, onun için bir milattı. Belki Cem, bu mektubu okuduğunda, ardındaki gerçek anlamı fark edecekti. Belki de sadece içten bir pişmanlık olarak görecekti. Ama her ne olursa olsun, Ayşe, yıllardır vicdanına fısıldayan o sesi, ilk defa bu kadar yüksek sesle dinlemişti.

Mektubu Elif’e uzatırken, kalbi atışını hızlandırmıştı. “Lütfen bunu Cem’e verin. Sadece okumasını rica ediyorum.”

Elif, mektubu aldı. Yüzünde hem bir merak hem de bir şefkat vardı. “Veririm Ayşe Hanım. Çok teşekkür ederim.”

Ayşe, Elif’in arkasından bakarken, boğazında bir yumru hissetti. Zafer kadehinin içindeki zehir, belki tamamen temizlenmemişti ama en azından şimdi, o zehrin panzehrini kendisi hazırlamaya başlamıştı. Yarım kalan bir hesaplaşmaydı bu. Ne her şey tamir edilmişti, ne de tüm günahlar affedilmişti. Ama ilk defa, başarıyla elde ettiği bu zirvede, gerçek bir adım atmış, vicdanıyla el sıkışmıştı. Bundan sonrası, geçmişin değil, yeni bir başlangıcın hikayesi olacaktı. Belki de bir gün, Cem ile gerçekten, yüz yüze, her şeyi konuşabileceklerdi. O gün, Ayşe’nin içindeki boşluk belki tamamen dolacaktı.