Hikayeler

Koridorun soğuk, antiseptik kokusu, Defne’nin ruhuna işlemiş bir kederle harmanlanıyordu. Beşinci kattaki bu bölüm, onun son altı ayda ikinci evi haline gelmişti. Her gün aynı saatte gelip, aynı sandalyeye oturur, aynı sessizliği dinlerdi. Murat, hayatının neşesi, kahkahası, dayanağı olan Murat, şimdi o beyaz çarşafların altında, derin ve anlamsız bir uykudaydı. Uyanacağı günü beklemek, kum saati

Elif’in hayatı, ustaca inşa ettiği bir yapıt gibiydi; dışarıdan kusursuz, içeride ise çatlakları ustaca gizlenmiş. Her sabah, yatak odasının Fransız balkonundan İstanbul’un boğucu ama büyüleyici siluetine bakarken, bu kusursuzluğun bedelini hissederdi. Başarılı bir mimar, Kerem gibi ilgili bir eş, Ada gibi pırıl pırıl bir kız çocuğu… Tüm bunlar, yıllar önce derin bir çukura gömdüğü karanlık

Her sabah güneş, Yeniyurt’un dar sokaklarına düşmeden, Elif’in yüzüne vururdu. Perdesi yırtık pencereden sızan o ilk ışık hüzmesi, uyandırma servisi gibiydi; yeni bir günün, bitmek bilmez mücadelelerin habercisi. Banyo aynasındaki yorgun ama kararlı yansımaya baktı. Yirmili yaşlarının başında, üniversite öğrencisiydi. Hukuk okuyordu, adalet arayışını hayatının merkezine koymuştu, ama şimdilik tek adaleti, babası Mehmet Usta’nın derme

Elif, annesinin salondaki o eski, ahşap sandığa her dokunuşunda, yıllardır süregelen o görünmez duvarın biraz daha yükseldiğini hissederdi. Ahşap soğuktu, tıpkı annesi Ayşe’nin ona karşı mesafeli duruşu gibi. Ne zaman annesinin yüzünde bir tebessüm görse, arkasından mutlaka bir gölge düşer, o anlık aydınlık kaybolurdu. Bu bayram tatili de farklı değildi; İstanbul’un boğucu trafiğinden kaçıp annesinin

Güneşin ilk ışıkları Balat’ın dar sokaklarına vurduğunda, Elif’in dükkânında her zaman bir telaş başlardı. Bakımsız pencerelerden süzülen soluk ışık, tozlu raflardaki antika eşyaların üzerindeki pırıltıları yakalar, eski ahşabın, paslı metalin, unutulmuş camın kokusu havaya karışırdı. Burası sadece Elif’in dükkânı değil, aynı zamanda merhum kocası Kemal’den kalan son hatıraydı. Dükkânın üst katındaki küçük evde, kızı Zeynep

Ahmet, Boğaz’ın esintisiyle dağılan kahkahasını dinlerken, hayatının bir daha asla bu kadar eksiksiz hissetmeyeceğini bilmiyordu. Eşi Elif’in sıcacık gülümsemesi, oğlu Can’ın masum şakaları, önlerinde uzanan parlak bir gelecek… “Deniz Feneri Rezidansları” projesini yeni kazanmışlardı. Bu, “Ufuk Mimarlık” için şimdiye kadarki en büyük işti; sektörde adlarını altın harflerle yazdıracak, yılların emeğinin taçlanması demekti. Masada oturan ortağı

Sol yüzük parmağındaki pırlanta, ağır bir pranga gibiydi. Elif, atölyesinin loş ışığında, kurumakta olan çamurdan bir vazoya şekil verirken gözü hep o parlak taşa takılıyordu. Parlaktı evet, ama ışığı içini ısıtmıyordu. Aksine, gittikçe daha da üşütüyordu. Sanki tüm geleceği, bu donuk ışıltının içine hapsolmuş gibiydi. Mert’le nişanlanalı altı ay olmuştu. Altı ay, uzun bir süreydi

Elif, sabah güneşinin yatak odasına süzülen altın rengi ışığına gözlerini araladığında, Can’ın yanındaki boşluğun soğukluğunu hissetti. Saat daha altı buçuktu ve Can, her zamanki gibi, çoktan uyanmış, sessizce evden çıkmıştı. Mimarlık firmasının yoğunluğu, son zamanlarda onu esir almıştı. Ya da Elif öyle sanıyordu. Boğaz’ın esintisi açık pencereden içeri süzülüyor, ince tülleri dalgalandırıyordu. Defne, dokuz yaşındaki

Elif’in hayatı, tozlu kitap kokusuyla yazılmış, sessiz bir romandı. On beş yıldır aynı kütüphanenin, aynı masasında oturur, ciltli geçmişleri geleceğe taşırdı. Evliliği de öyleydi; Hakan’la yedi yıllık beraberlikleri, okunması garanti, sıcak ama sürprizsiz bir kitaptı. Hakan iyi bir adamdı; mühendis, düzenli, nazik. Akşamları Elif’in elinden çayını içer, televizyonda belgesel seyreder, hafta sonları da annesine uğramadan

Ayşe’nin hayatı, özenle döşenmiş bir vitrin gibiydi. Her köşe parıl parıl, her detay yerli yerinde. Can’la evliliği, Boğaz’a nazır şık daireleri, kariyeri, sosyal çevresi… Dışarıdan bakan herkes için kıskanılası bir tabloydu bu. Ama o cumartesi sabahı, kocasının kahvaltıyı hazırlarken mırıldandığı neşeli şarkıya bile içten içe eşlik edemedi. Elinde duran eski, tozlu bir fotoğraf çerçevesi, vitrin