Hikayeler

Elif, annesi Ayşe Hanım’ın vefatından sonra geride kalan eşyalarını tasnif ederken, her bir parçanın aslında bir anı, bir hikaye taşıdığını bilirdi. Ancak bulduğu bir kutu, bildiği tüm hikayeleri altüst edecekti. Salonun ortasına yığılmış eski kitaplar, dantel örtüler, sararmış mektuplar arasında, ocağın hemen üzerindeki mermer rafa sıkışmış, ahşap, oymalı bir kutu fark etti. Çok eskimiş, üzeri

Elif, hayatının kusursuz bir tablo olduğunu düşünürdü. Şehrin kalabalığından biraz uzak, bahçeli, üç katlı küçük evleri, her sabah bahçedeki kuş sesleriyle uyanmak, atölyesinde yeni tasarımlara hayat vermek… Ve tabii ki, her şeyin merkezinde duran Cem. Yıllardır süren, sevgi ve anlayışla örülü evlilikleri, etraflarındaki herkesin gıpta ettiği bir tablo gibiydi. Cem, mimar olarak kendi işini kurmuş,

Elif, otuzlu yaşlarının sonundaydı ama hayatının en güzel yıllarını bir müzik kutusunun melodisinde kaybolmuş hissediyordu. Kitaplarla dolu kütüphane odası, yalnızlığının en yakın tanığıydı. O gün, tozlu bir eski eşya dükkanından tesadüfen aldığı, cilası dökülmüş ahşap kutuyu açtığında, kulaklarına çalınan melodi, onu yıllar öncesine, gençliğinin en masum, en tutkulu zamanlarına fırlattı. Kutu, çocukluk aşkı Cem’in ona

Zeynep, elindeki kahvenin buğusuna bakarken, beyninin bir köşesinde hiç durmadan dönen muhasebe kayıtlarını susturmaya çalışıyordu. Camdan dışarıyı, gri bir İstanbul sabahını seyrediyordu. Yirmi yıl önce bu saatlerde, kütüphanede eskiz defterine hayallerini çizer, o hayallerin mürekkebinin kokusuyla uyurdu. Şimdi ise camda kendi yansımasını, yorgun gözlerini ve yüzündeki ince çizgileri görüyordu. Otuz yedi yaşındaydı ve hayatı, hiç

Yıllarca Ayşe Demirci’nin hayatı, özenle örülmüş, dışarıdan kusursuz görünen bir dantel gibiydi; ta ki o tek bir iplik çekilene kadar. Boğaziçi’ne nazır geniş salonunda, Elif’in üniversite mezuniyetini kutlayan kahkahalar yankılanırken, Ayşe her zamanki gibi zarif, her zamanki gibi kendinden emindi. Koyu renk saçları, pürüzsüz teni ve her daim dingin görünen bakışlarıyla yaşıtlarının imrenerek baktığı bir

Defne, gelinliğinin dantel işlemelerini incelerken aynadan yansıyan annesi Elif’in yüzüne takıldı gözleri. Her zamanki gibi kontrollü, her ayrıntıyı düşünen Elif, kızının düğününde bile o tarifsiz endişe bulutunu üzerinden atamıyordu. Gelinliğin provasıydı ve Elif, terzinin her ilmeğini, her dikişini dikkatle denetliyordu. Defne gülümsedi, “Anne, biraz rahatla. Alt tarafı bir düğün.” Elif, kızının sözlerine karşılık hafifçe tebessüm

Elif, otoyolun gri şeridinde hızla ilerlerken, aynadan yansıyan kendi yorgunluğunda, aslında yıllardır taşıdığı bir yabancılığın izlerini görüyordu. Annesinin 60. yaş günü için Bursa’ya, baba evine dönüyordu. Bu yolculuklar, her seferinde içini burkan, adı konulamaz bir sıkıntı yaratırdı. Çocukluğundan beri, ailesinin bir parçası olsa da, adeta farklı bir dokudan örülmüş gibi hissederdi kendini. Annesi Ayşe Hanım’ın

Ege’nin incisi bir sahil kasabasında, dar ve begonvillerle sarılı bir sokağın başında duran “Elif’in Kokulu Ekmekleri” tabelası, kasabanın en sevilen noktalarından biriydi. Sabahın erken saatlerinde fırından yayılan tarçın ve taze ekmek kokusu, uyanan kasabalıları nazikçe selamlar, Elif’in kendisi gibi sıcak ve samimi gülümsemesiyle harmanlanırdı. Elli yaşlarına merdiven dayamış Elif, saçlarına düşen akları, yanaklarındaki derin çizgileri

Derya’nın gelinliğini giydiği o an, Ayşe’nin kalbinde yirmi yıllık bir sırrın ilk çatlağı oluştu. Ayna karşısında ışıl ışıl parlayan kızı, bembeyaz tüller içinde peri kızı gibi duruyordu. Gözlerinde mutluluk, dudaklarında hayat dolu bir gülümseme vardı. Ama Ayşe, o gülümsemenin altında, kendi ördüğü kocaman bir yalanın ağırlığını taşıyordu. Bu gülümsemenin, tek bir anlık gerçeğin fısıltısıyla tuzla

Boğaz’a nazır lüks ofisinin camından İstanbul’un ışıklı siluetine bakarken, Emre’nin içinde tuhaf bir boşluk hissi büyüyordu. Otuzlu yaşlarının başında kendi mimarlık ofisini kurmuş, kırklı yaşlarına geldiğinde ise sektörün zirvesine tırmanmıştı. Yaptığı her proje, aldığı her ödül, dergi kapaklarını süsleyen her fotoğraf, kariyerinin parlak birer nişanıydı. Ama bu kusursuz dış görünüşün altında, yıllardır süregelen, sessiz bir