Hikayeler

Elif’in parmakları, yılların yorgunluğunu taşıyan dikiş makinesinin soğuk metalinde gezinirken, burnuna sinen kumaş kokusu ona hep huzur vermişti. Bu koku, babasından kalan, annesinin el emeği göz nuru olan “Elifce Atölye”nin kokusuydu. Yirmi yıldır, anne babasının ani vefatından sonra, bu atölye onun evi, sığınağı ve omuzlarına yüklenen ağır sorumluluğun da ta kendisi olmuştu. O zamanlar on

Kocasıyla çıktığı her yemeğin sonunda, Elif’in hissettiği tek şey, yanaklarına yayılan sahte bir gülümsemeydi. Mert, çevresindekilere göre ideal bir eşti. İyi bir işi, karizmatik bir duruşu vardı. Restorandan çıkarken yine Elif’in beline kolunu dolamış, onu kalabalık arasında kendine doğru çekmişti. Elif, Mert’in elinin sıkılığında bile bir sahiplenicilik hissederdi. Her şey yerli yerinde gibiydi, mükemmel bir

Elif, çocukluk hayali olan butik kafesi ‘Lila’nın anahtarlarını avucunda hissederken, kalbinin attığı tempoyu sadece taze demlenmiş kahve kokusuna bağladı; oysa bu, yakında paramparça olacak bir güvenin son demlerinde atılan bir adımdı. Lila, sadece bir mekân değildi onun için; her bir pastel tonu, her bir antika fincanı, üniversite yıllarından beri dostu olan Zeynep ile kurdukları hayallerin

Selim Demirtaş’ın hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari eseriydi. İstanbul’un en prestijli semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı villada yaşıyor, ülkenin en büyük inşaat firmalarından birinin direksiyonunda, parmaklarının ucunda devasa projelerle oynuyordu. Elli yaşını devirmişti ama enerjisi, karizması ve keskin zekasıyla hala otuzlu yaşlarının zirvesindeymiş gibiydi. Karısı Ayşe, cemiyetin zarif yüzüydü; çocukları Can ve Deniz,

Elif’in takviminde yıllar, sadece rakamları değil, ruhundaki boşluğu da derinleştiren acımasız cetveller gibiydi. Her yeni sabah, uykusunda bile peşini bırakmayan o boğucu duman kokusuyla başlıyor, her gece, bir zamanlar nefes aldığı o küçük, ahşap evin alevler içindeki suretiyle bitiyordu. Yirmi yıl önceydi. Yirmi yıl… Dile kolay. Ama o yirmi yıl, Elif için tek bir anın,

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan Adana’nın boğucu sıcağında, aslında ne kadar buz gibi bir kararın eşiğinde olduğunu biliyordu. Gün batımında kızıl bir kora dönüşen şehrin aksine, onun içi ayaz kesmişti. Kardeşi Can’ın kahkahasını duyduğunda, içindeki ayazın titremesi duruldu, yerini sıcak bir acıya bıraktı. Can, oturdukları mütevazı evin küçük avlusunda, annesi Ayşe Hanım’a hararetle bir şeyler

Elif, doktorun buz gibi kelimelerinin koridorda yankılanışını duyarken, etrafındaki her şeyin sisli bir rüyaya dönüştüğünü hissetti. “Böbrek nakli gerekli, Elif Hanım. Durumu hızla kötüleşiyor.” Dr. Aslı’nın şefkatli bakışları bile bu acı gerçeği yumuşatmaya yetmiyordu. On yaşındaki oğlu Can’ın ufacık bedeni, bir kez daha hayatla pençeleşmek zorundaydı. Elif’in zihni, onlara bu haberi Can’ın üç yaşındayken konulan

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir bahçıvan edasıyla yatak odasının perdesini araladı. Güneş, henüz tam olarak uyanmamış şehrin siluetine nazikçe dokunurken, Ayşe’nin kalbinde, her zaman olduğu gibi, hafif bir huzur kıpırdanıyordu. On sekiz yıldır süren evliliği, iki pırıl pırıl evladı, Murat’ın başarılı iş hayatı ve bahçesindeki her biri özenle seçilmiş rengarenk çiçekleri… Her şey, sanki

Elif, Demlik Cafe’nin camından sızan güneş ışıklarıyla aydınlanan tezgaha yaslanmış, elindeki fincanın sıcak buğusunu içine çekiyordu. Burası, sadece bir kafe değil, Mert’le aşklarının ve hayallerinin somutlaşmış haliydi. Üç yıl önce, sıfırdan, elleriyle kurmuşlardı her şeyi. Elif’in sıcakkanlılığı, Mert’in iş zekası birleşmiş, Kadıköy’ün kalabalık ara sokaklarından birinde, sıcak bir yuva gibi bir yer yaratmışlardı. Sabahları mis

Aylin, yıllar önce yutmaya çalıştığı o acı lokmanın boğazında düğümlendiğini her nefeste hissederdi; tıpkı o gece, Elif’in kokusunun rüzgârla savrulup gitmesi gibi. Oysa şimdi, pencerelerinden Boğaz’ın pırıltısı görünen geniş salonunda, Hakan’ın elinden aldığı sıcak kahvesini yudumlarken, hayatının kusursuz bir tablo gibi görünmesi gerekiyordu. İki harika çocuk, başarılı bir mimarlık kariyeri, her detayına özenle dokunduğu bir