Hikayeler

Ayhan, gecenin zifiri karanlığında, yatağının tavanına sabitlenmiş avizenin kristallerindeki yansımasına bakarken, yirmi yılın ağır yükü omuzlarına çökmüştü. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayattı onunki: İstanbul’un en prestijli semtlerinden birinde, boğaza nazır, kendi tasarladığı villada yaşıyor, ülkenin en başarılı mimarlık ofislerinden birinin başında duruyordu. Esra, hayatının aşkı, iki pırıl pırıl çocuğu… Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta

Yıllar sonra, bir trenin penceresinden akıp giden İstanbul siluetine bakarken, vicdanının kördüğümü tekrar sıkıştı boğazını. Ayşe, kırklı yaşlarının sonlarına doğru, aynaya baktığında yorgun gözlerinin ardındaki o karanlık gölgeyi görmekten bıkmıştı. Oysa dışarıdan bakıldığında hayatı kusursuzdu. Sevecen bir eş, pırıl pırıl bir kız, kendi ayakları üzerinde durduğu saygın bir öğretmenlik mesleği… Ama tüm bu mükemmelliğin altında,

Elif’in hayatı, Boğaz’ın gümüş rengi suları gibi parıldıyordu; her dalgası hesaplı, her yüzeyi kusursuzdu, ta ki o çatlak belirene kadar. Kırklarını henüz aşmış, Türkiye’nin önde gelen mimarlık ofislerinden birinin kurucu ortağıydı. Eşi Cem, finans sektöründe başarılı bir yönetici, on altı yaşındaki kızları Ayşe ise pırıl pırıl bir lise öğrencisiydi. Sabahları Boğaz manzaralı dairelerinin geniş balkonunda

Elif, yıllardır sandığı dibine gömdüğü bir ismin, tozlu bir anıdan ibaret olduğunu düşünüyordu. Ta ki o e-posta gelene kadar. “Konu: Balat Kültür Merkezi Projesi – Tasarım Desteği.” Gönderen: Ayşe, üniversiteden yakın arkadaşı. Elif, bilgisayar ekranına takılan gözleriyle gülümsedi. Ayşe’nin enerjisi, her zaman hayatına taze bir rüzgar getirmişti. Ancak e-postayı okumaya devam ettikçe, gülümsemesi yavaşça silindi.

Başarı, çoğu zaman geçmişin tozlu sayfalarını aydınlatmaz, aksine onları daha da derin kuyulara iterdi. Selim, hayatının bu en parlak anında bile, içindeki o karanlık kuyuyu hissediyordu. Elleri, ülkenin en prestijli mimarlık ödülünün heykelciğini kavramak üzereyken, zihni yirmi yıl öncesinin o kasvetli şantiyesine savruluyordu. Onu bu noktaya getiren her tuğla, her çizgi, her yükselen bina, o

Ayhan, masasının başında oturmuş, on altıncı katın geniş camından Ankara’nın sisli siluetine bakıyordu. Yirmi beş yıllık emeğin, uykusuz gecelerin ve bitmek bilmeyen azmin mimarı olduğu bu şehir, şimdi onun ayaklarının altındaydı. Her detayı özenle tasarlanmış ofisi, ödülleriyle dolu duvarlar, telefonunun ucundaki uluslararası projeler… Her şey, kusursuz bir başarının göstergesiydi. Ama bu mükemmel tabloda, yıllardır kimseye

Elif, bir fincan sade kahve eşliğinde, pencereden İstanbul’un sisli sabahına bakarken, hayatının kusursuz bir denklemin tüm değişkenlerini içerdiğini düşünüyordu. Mert’le altı yıllık evlilikleri, yıllar süren sağlam bir temel üzerine inşa edilmişti: karşılıklı sevgi, anlayış, ve her şeyden önemlisi, sarsılmaz bir güven. Hayatları birbiriyle örülü iki ayrı yol değil, ortak bir akışta ilerleyen tek bir nehir

Ayşe, mutfak tezgahının üzerindeki soluk fotoğrafa baktı. Kırklı yaşlarının başında, gençliğin ve yaşamın tazeliğiyle parlayan bir Ayşe ve hemen yanında, dünyalar yakışıklısı Kemal. O an, ellerinde küçük bir bebek tutuyorlardı; minicik, tombul yanaklı, uykulu gözleri hafif aralık bir mucize. Fotoğrafın çekildiği günü hatırladı, parmak uçlarına kadar işleyen o tarifsiz mutluluğu, yıllarca beklediği annelik duygusunun nihayet

Elif, gelinlik provasında aynadaki yansımasına bakarken, pamuk ipliğine bağlı bir sırrın az sonra çözüleceğinden habersizdi. Üzerindeki bembeyaz kumaş, hayatının her parçası gibi kusursuzdu. Otuz iki yaşındaydı, başarılı bir mimardı, hayatının aşkı Levent’le evlenmek üzereydi ve ailesi – annesi Ayşe, babası Mustafa ve erkek kardeşi Cem – her zaman sarsılmaz bir kale gibi arkasında durmuştu. Aile

O eski yazlık evin, rutubet kokan, zamana direnen kapısı yıllar sonra zihnimde tıkırdadığında, Elif nefesinin kesildiğini hissetti. İstanbul’un boğucu trafiğinde, Kornaya basan bir taksicinin sesi bile o anki ruhsal çöküşünü durduramadı. Her şey o kadar rutin, o kadar olağandı ki, bu ani hatıra, beynine saplanan buz gibi bir iğne gibiydi. O kapı, yıllardır sımsıkı kilitlediği