Hikayeler

Elif, hayatı boyunca omuzlarında taşıdığı görünmez bir yükün altında ezildiğini hissederdi. Otuz sekizine gelmişti, işi gücü yerindeydi, arkadaşları vardı ama yüreğinin kuytularında hep bir boşluk uğuldardı. Sanki bir parçası eksikti, bir nefesi hep yarım kalıyordu. Annesi Ayşe, yıllardır bir hayalet gibi yaşardı evde; sessiz, soluk ve sürekli geçmişin derinliklerine dalmış gibiydi. Babası Mehmet’in vefatı, bu

Telefon çaldığında, Elif’in elindeki kahve fincanı istemsizce titredi ve parmakları buz kesti. Bilmediği, yabancı bir numara… Normalde açmazdı ama içindeki bir his, yıllar sonra ilk kez bu kadar yoğun bir endişeyle fısıldıyordu. Cevap verdiğinde, hattın diğer ucundaki ses, zamanın donuk bir anıtı gibi tanıdık ve acı vericiydi: Mert. “Elif… Deniz çok hasta. Böbrek yetmezliği. Acil

Ayhan Kara, o sabah kahvesini yudumlarken, Boğaz’ın griye çalan sularına vuran güneşin silik yansımalarını izliyordu. Oturduğu lüks teras katı dairesinden görünen bu manzara, yirmi yıldır tırnaklarıyla kazıyarak edindiği başarının, her sabah tadını çıkardığı zaferin bir nişanesiydi. İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birinin sahibi, sayısız ödülün ve uluslararası projenin mimarıydı. Ama bu sabah, her zamankinden farklı

Emre, elindeki kadehini eşi Elif’in kadehine usulca vurduğunda, camların çıkardığı o ince ses, adeta bugüne dek inşa ettiği her şeyin kusursuz bir yansımasıydı. Uzun, yoğun geçen bir iş haftasının ardından, Boğaz’a nazır lüks bir restoranda, fonda hafif bir caz müziği eşliğinde oturmuş, hayatının tüm parçalarının yerli yerine oturduğunu hissediyordu. Elif, zarif gülümsemesiyle karşısında parlıyor, yeni

Elif’in hayatı, porselen bir fincan gibiydi; dıştan kusursuz, içinde ise uzun zamandır soğumuş bir kahve. Her sabah aynı saatte uyanır, çocukları Can ve Zeynep’i okula hazırlar, kocası Ahmet’e kahvaltısını sunar ve günün koşturmacasına başlardı. Otuz yedi yaşındaydı ve bu düzen, yirmi yıldır ilmek ilmek ördüğü, güvenli ama ruhunu uyuşturan bir ağ gibi sarmıştı onu. Ahmet

Ela’nın elleri, soğuk çamuru uysal bir kile dönüştürmekte ustalaşmıştı. Her parmak izi, her hafif baskı, toprağın içindeki gizli bir şekli gün yüzüne çıkarırdı. Toprak ve Ruh Seramik Atölyesi’nin penceresinden süzülen sabah güneşi, tezgâhtaki yarı bitmiş vazolara, kupalara vuruyor, fırından yeni çıkmış seramiklerin dünyevi kokusu havayı dolduruyordu. Kadıköy’ün ara sokaklarından birinde, Arnavut kaldırımlı bir yokuşun tepesindeki

Defne, “Mimaride yılın kadını” ödülünü alırken, parlak spot ışıklarının altında parlayan ceketinin kumaşı kadar kusursuz hissetmeliydi. Otuzlu yaşlarının sonundaydı, adını taşıyan prestijli mimarlık ofisi İstanbul’un en gözde projelerine imza atıyordu. Yanında, onu gururla izleyen eşi Emre, elini sımsıkı tutuyordu. Emre, onun sadece hayat arkadaşı değil, aynı zamanda bu başarı yolculuğundaki en büyük destekçisi, sakin limanıydı.

Büyük bir sırrın gölgesi, en görkemli hayatları bile görünmez bir ağ gibi sarar; Elif bunun farkında bile değildi. Kendi hayatının, yıllardır özenle ördüğü o kusursuz dantelin, aslında temelleri çürük bir kumdan kale olduğunu keşfettiğinde dünya başına yıkılacaktı. Oysa şimdilik, her şey rüya gibiydi. İstanbul’un en prestijli semtlerinden birinde, boğaza nazır, modern mimarinin ve zevkli tasarımın

Telefon çaldığında, Elif’in elindeki porselen kupa yavaşça buz gibi olmuştu, o aramanın hayatının kapalı defterini bir daha açacağını bilmeden. Hediye Hala’nın vefat haberini duyduğunda kalbine ince bir sızı yayıldı. Hediye Hala, sadece Can’ın halası değildi; Elif’in de o küçük Ege kasabasındaki tek sığınağı, sırdaşı olmuştu. Ama yıllar önce, Elif her şeyi arkasında bırakıp kaçtığında, Hediye

Cem’in ölümüyle başlayan yas, Aras’ın kalbinde hiç beklemediği bir fırtınanın başlangıcıydı. Abisi Cem, her zaman onun güvendiği liman, yol göstericisi, hatta bazen rakibi olmuştu. Ama şimdi yoktu. Ani bir kalp krizi, otuz beş yıllık hayatını bir anda sonlandırmış, geride yıkılmış bir eş, Elif, ve yedi yaşındaki oğulları Can’ı bırakmıştı. Aras, o ilk şokun ardından kendini