Geciken Mevsim

Cem’in ölümüyle başlayan yas, Aras’ın kalbinde hiç beklemediği bir fırtınanın başlangıcıydı. Abisi Cem, her zaman onun güvendiği liman, yol göstericisi, hatta bazen rakibi olmuştu. Ama şimdi yoktu. Ani bir kalp krizi, otuz beş yıllık hayatını bir anda sonlandırmış, geride yıkılmış bir eş, Elif, ve yedi yaşındaki oğulları Can’ı bırakmıştı. Aras, o ilk şokun ardından kendini bir anda Elif ve Can’ın tek dayanağı olarak buldu. Kardeşlik göreviydi, en doğal sorumluluktu bu. Ama zaman geçtikçe, bu görev, yasak bir arzunun zehirli balıyla tatlanmaya başladı.

Cem’in vefatının üzerinden üç ay geçmişti. Evleri, önce taziye için dolup taşan insanlarla bir panayır yeri, sonra ise kesif bir boşlukla soğuk bir mabede dönmüştü. Aras, mimarlık ofisinden çıkıp neredeyse her akşam Elif ve Can’ın evine uğruyordu. Can’la oyunlar oynuyor, Elif’in bir türlü halledemediği ev işlerini düzeltiyor, onların dünyasında Cem’in boşluğunu doldurmaya çalışıyordu. Ya da en azından kendine böyle söylüyordu. Elif, ilk başlarda gözleri şiş, sesi kısık, hayata küsmüş bir gölgeydi. Aras, onun kederli siluetine baktıkça içinde anlamlandıramadığı bir acı ve şefkat karışımı büyüyordu.

Bir akşam, Can uyuduktan sonra mutfakta sessizce oturmuş çay içiyorlardı. Dışarıda hafif bir yağmur çiseliyordu. Elif, bardağını iki eliyle kavramış, pencereden dışarı bakıyordu. “Aras,” dedi, sesi hâlâ kırılgandı, “sensiz ne yapardık, bilmiyorum. Cem… Cem olsaydı da sen olmasaydın derdim herhalde. Ama şimdi ikiniz de…” Cümlesini tamamlayamadı. Yüzündeki acı, Aras’ın içini burktu. Ona yaklaştı, omuzuna elini koydu. Elif irkilmedi, aksine hafifçe Aras’a doğru yaslandı. O an, Aras’ın teni elektriklenmiş gibi oldu. Daha önce hiç böyle bir his yaşamamıştı. Bu, bir kardeşine destek olmanın ötesindeydi. Bu, bambaşka bir şeydi.

Sonraki haftalar, Aras’ın iç dünyasında birer savaş alanına dönüştü. Elif’e olan bakışları değişmeye başlamıştı. Eskiden sadece yengesini, kardeşinin karısını görürdü; şimdi Elif’i görüyordu. Kırılganlığını, dayanıklılığını, Cem’den sonra nasıl toparlanmaya çalıştığını. Saçlarının güneş vurduğunda parlayan kahvesini, gözlerindeki o derin, hüzünlü deniz mavisini fark etmeye başlamıştı. Onun yanında geçirdiği zamanlar, kendi hayatındaki tek anlamlı anlar haline geliyordu. Ofiste bile, toplantılar sırasında bile aklı Elif’te, Can’daydı.

Suçluluk duygusu, demir bir pranga gibi bileklerine dolanıyordu. Cem’in anısı, aralarındaki her samimi anın üzerinde ağır bir gölge gibiydi. Nasıl böyle bir şey hissedebilirdi? Kardeşinin taptığı kadına, şimdi kendisi mi tutuluyordu? Bu bir ihanetti. En büyük ihanet. Ama kalbi, mantığına kulak asmıyordu. Elif’in gözlerine her baktığında, o derin, açıklanamayan çekim onu sarıp sarmalıyordu.

Elif de Aras’ın bu değişen ilgisini fark etmeye başlamıştı. Aras, Cem’in aksine daha sakin, daha düşünceliydi. Cem’in enerjisi, coşkusu vardı; Aras’ın ise sessiz bir gücü, derinden gelen bir anlayışı. Kederinin en ağır zamanlarında Cem’in yakın arkadaşları bile kaçarken, Aras hep oradaydı. Can’a babasından kalan boşluğu o dolduruyordu, en azından babacan bir figür olarak. Elif’in kalbi, Aras’ın varlığıyla yavaş yavaş ısınmaya başlıyordu. Bu bir ihanet miydi, yoksa hayatta kalma içgüdüsü mü? Yoksa o kadar uzun süredir kendini hissiz sandığı için miydi bu uyanış? Kendine bu soruları sordukça korkuyordu.

Bir gün, Can okuldan hastalanıp döndü. Ateşi çok yüksekti. Elif panik içindeydi. Hastaneye gittiler, Aras’ı aradı. Aras işi gücü bırakıp hemen yanlarına geldi. O gece, hastane koridorunda Can’ın başında beklerken, Aras Elif’in elini tuttu. Bu teselli eden bir tutuştu, ama aynı zamanda daha derindi. Elif elini çekmedi, aksine Aras’ın parmaklarını sıktı. Göz göze geldiklerinde, o koridorda, o an, zaman durdu. İkisinin de kalbinde aynı sorunun yankısı vardı: “Bu neydi?”

Can birkaç gün sonra taburcu oldu. Elif’in evinde yine üçü bir aradaydılar. Can odasında çizgi film izlerken, Elif mutfakta kahve yapıyordu. Aras kapı pervazına yaslanmış onu izliyordu. Elif fincanları sehpanın üzerine bırakırken Aras’a döndü. Aralarında sessiz bir gerilim vardı. Bakışları birbirine kenetlendi. Aras yavaşça Elif’e doğru yürüdü. Elif geri adım atmadı, nefesi kesilmiş gibiydi. Aras’ın eli Elif’in yanağına uzandı. Elif gözlerini kapadı, sanki kaçmak istiyor ama aynı zamanda istiyordu da.

“Elif…” dedi Aras fısıltıyla, sesi titriyordu. “Ben… Ben böyle hissetmek istemiyorum.”
Elif gözlerini açtı, gözlerinde yaşlar birikmişti. “Ben de…” diye fısıldadı.
O an, Aras’ın dudakları Elif’in dudaklarına değdi. Nazik, ürkek bir öpücüktü. Ancak tüm dünyayı değiştirecek güçteydi. Dudakları ayrıldığında, Elif’in yanağından bir damla yaş süzüldü. Aras’ın içinde bir zafer ve aynı anda korkunç bir suçluluk duygusu yükseliyordu. Bu öpücük, hem kurtuluş hem de batıştı.

İşler bir anda karmaşıklaştı. Aras ve Elif, yeni bir ilişkinin, yasak bir sırrın eşiğindeydiler. Buluşmaları gizli saklı olmaya başladı. Aras’ın “Can’ı ziyarete geldim” bahanesiyle geldiği zamanlar, kısa, çalınmış anlara dönüştü. Birbirlerine dokunuşları, göz göze gelişleri daha cesur ama aynı zamanda daha korkaktı. Cem’in anısı, özellikle Can’ın yanında, aralarında görünmez bir duvar örüyordu. Can, bazen Aras’a “Sen tıpkı babam gibisin, amca,” dediğinde, Aras’ın kalbi sıkışıyordu. Bu sözler hem gurur veriyor hem de onu derinden yaralıyordu.

Elif de kendi iç hesaplaşmasını yaşıyordu. Cem’e ihanet mi ediyordu? O hayattayken asla düşünemeyeceği bir şeydi bu. Ama Cem yoktu. O gitmişti. Elif’in hayatına devam etme hakkı yok muydu? Bu yas, sonsuza kadar mı sürmeliydi? Aras ona güven veriyor, yeniden nefes almasını sağlıyordu. Ama bu aşk, bir yıkımın üzerinde mi yükselecekti? Toplum ne derdi? Aileleri ne düşünürdü? Cem’in ailesi, onların ortak ailesiydi. Hele ki Aras’ın annesi, Cem’i her an ağzından düşürmezdi. Elif’in yeniden evlenmesini isteyebilirdi belki, ama asla Aras’la değil. Bu, onların ahlak anlayışına, değerlerine tersti.

Bir akşam Aras, Elif’in evine geldiğinde, mutfakta annesi Gülsüm Hanım ve Elif oturmuş konuşuyorlardı. Gülsüm Hanım’ın sesi biraz sert çıkıyordu. “Elif kızım, biliyorum çok zor. Ama hayat devam ediyor. Gençsin daha. Can’ın babaya ihtiyacı var. Belki… belki birileriyle tanışsan mı diyorum?” Aras içeri girdiğinde annesi sustu, Aras’a gülümsedi. “Oğlum, hoş geldin. Biz de Elif’le konuşuyorduk. Elif’in hayatına devam etmesi lazım.”

Aras’ın kalbi yerinden fırlayacak gibiydi. Annesi, Elif’in yeniden evlenmesini istiyordu, ama başka biriyle. Aras’la evlenmek, onun için bir skandal olurdu. O gece, Aras ve Elif, annesinin gitmesinden sonra uzun uzun konuştular. Fısıltılarla, korkuyla. “Ne yapacağız Aras?” diye sordu Elif. “Bu böyle nereye kadar gidecek?”
Aras, Elif’in elini sıktı. “Bilmiyorum Elif. Ama sensiz yapamam. Can’dan ayrılamam. Cem’i de unutamam.”
“Beni de unutamam Aras,” dedi Elif. “Ama bu yükü nasıl taşıyacağız? Herkesin gözü üzerimizde olacak.”

Birkaç hafta sonra, Aras’ın ailesi, Aras’ın artık kendi hayatına bakması gerektiğini, yaşının geldiğini ve evlenmesi gerektiğini ima etmeye başladı. Akrabalarından birinin kızıyla tanıştırma teklifleri geliyordu. Aras sıkışıp kalmıştı. Bu, ya Elif’le olan bu gizli, yakıcı ilişkiyi bitirecek ya da her şeyi açığa vurup büyük bir fırtınanın ortasına düşecekti.

Bir akşam, Cem’in ölüm yıldönümüne yakın bir zamanda, Elif’in evinde ailece yemek yiyorlardı. Gülsüm Hanım, yine Cem’den bahsetti, onun ne kadar iyi bir evlat olduğunu, ne kadar özlediklerini söyledi. Elif’in gözleri doldu. Aras, yemek boyunca huzursuzdu. Cem’in anısı, masadaki görünmez bir misafir gibiydi.
Yemek bittikten sonra, Aras, “Anne, baba,” diye söze girdi. Sesi titriyordu ama kararlıydı. “Sizle önemli bir şey konuşmak istiyorum. Elif’le ilgili.”
Annesi ve babası şaşkınlıkla Aras’a baktılar. Elif, Aras’ın elini sımsıkı tuttu. Aras, derin bir nefes aldı.

“Ben… ben Elif’i seviyorum,” dedi. Sesindeki titreme gitmiş, yerini inatçı bir kararlılığa bırakmıştı. “Can’ı da seviyorum. Ve Elif’le bir hayat kurmak istiyorum.”
Masadaki sessizlik boğucuydu. Gülsüm Hanım’ın yüzündeki şaşkınlık, hızla öfkeye dönüştü. “Aras! Sen ne dediğinin farkında mısın? Yengen o senin! Kardeşinin karısı! Bu ne hayasızlıktır?”
Babası Mehmet Bey daha sakindi ama gözlerindeki hayal kırıklığı Aras’ın içini dağladı. “Oğlum… Cem’in acısı daha taze. Bu yaptığın doğru değil. İnsanlar ne der?”
“İnsanlar ne derse desin!” diye karşılık verdi Aras. “Bizim hissettiklerimiz önemli! Cem’i asla unutmayacağız, ama hayat da devam ediyor. Elif’in de benim de hakkımız var mutlu olmaya.”

Elif, Aras’ın elini bırakıp öne atıldı. “Baba, anne… Lütfen. Bu kolay olmadı bizim için de. Biz de çok düşündük. Ama Aras bana yeniden yaşama umudu verdi. Can’a babasının sevgisini anımsatıyor. Biz… biz gerçekten birbirimizi seviyoruz.”
Gülsüm Hanım ayağa kalktı. “Benim böyle bir şeyi kabul etmem mümkün değil! Cem’in kemiklerini sızlatırsınız! Ayıp, günah!” dedi ve hızla odadan çıktı. Mehmet Bey, Aras’a uzun uzun baktı, sonra başını iki yana sallayarak sessizce annesinin peşinden gitti.

Aras ve Elif, şimdi yalnızdılar, ama daha önce hiç bu kadar yakın olmamışlardı. Karşılarında kocaman bir duvar vardı: ailelerinin, toplumun, Cem’in gölgesinin ördüğü bir duvar. Ama o duvarın önünde, birbirlerine sımsıkı sarılmış iki insan, geleceğe doğru bir adım atmaya cüret etmişlerdi.
Elif, Aras’ın gözlerinin içine baktı. “Pişman değilim,” dedi.
Aras, onun saçlarını okşadı. “Ben de.”
Biliyorlardı ki bu yol kolay olmayacaktı. Her adımda bir yargıyla, bir eleştiriyle karşılaşacaklardı. Cem’in anısı, aralarında her zaman bir hayalet gibi dolaşacaktı. Ama o an, birbirlerinin kollarına sığınmışlarken, ilk kez gerçekten özgür hissetmişlerdi. Bu yasak aşk, onları hem uçuruma sürüklemiş hem de hiç beklemedikleri bir şekilde hayata geri döndürmüştü. Gelecek belirsizdi, ama en azından artık yalnız değillerdi. Cem’in yokluğuyla açılan boşluk, Aras’ın ve Elif’in yüreklerinde filizlenen bu cesur, belki de en trajik aşkla dolmaya başlamıştı. Uzun, zorlu bir mevsim onları bekliyordu.