Hikayeler

Ayaz’ın elleri, gürgen ağacının pürüzlü yüzeyinde usulca gezinirken, burnuna dolan toprak kokusuyla karışık tatlı ahşap esansı, ona her zaman huzur verirdi. Atölye, babasından kalma, Fatih’in dar sokaklarından birinde, zamana meydan okuyan, rutubetli bir yerdi. İçerideki hava, talaş tozu, vernik ve geçmişin kokularıyla doluydu; Ayaz’ın çocukluğunun, babasının sessizliğinin ve bitmeyen emeğinin kokusuydu bu. Bugünlerde bu kokunun

Selim Bey, o sabah İstanbul Boğazı’nın üzerine düşen güneşi seyrederken, lüks dairesinin geniş penceresinden yansıyan kendi imajına baktı. Elli beş yaşın verdiği olgunlukla karışık, beyazlamaya başlamış saçları, titizlikle seçilmiş takım elbisesi ve duruşundaki kendinden emin hava, yılların birikimiydi. Türkiye’nin en saygın mimarlarından biriydi o. Şehrin siluetine damga vurmuş birçok projede imzası vardı. Karısı Elif, mutfaktan

Kerem’in hayatı, dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir mimari çizimdi; her köşesi ölçülmüş, her detayı düşünülmüş, ancak temellerinde çürük bir sır barındıran bir yapı. Şehrin en parlak mimarlarından biriydi, adı prestijli projelerle anılıyor, evliliği Mine ile yıllar içinde sessiz bir anlayışla derinleşiyor, on altı yaşındaki kızı Defne ise geleceğe dair en güzel umudu yeşertiyordu. Boğaz’a nazır dairesinden

Ayşe, sabahları aynada gördüğü kadına uzun zamandır yabancıydı; kırışıklıklar değil, gözlerindeki sönük ışıktı onu en çok ürküten. Otuz dokuz yaşındaydı, on sekiz yıllık evliydi ve hayatı, her adımı özenle planlanmış, her köşesi süpürülmüş ama ruhu terk edilmiş bir ev gibiydi. Her sabah Murat’ın horultusuyla değil, kendi içindeki o tanıdık boşluk hissiyle uyanıyordu. İstanbul’un o erken

Londra’nın grisi, Ayşe’nin içindeki parlak renkleri bastırmaya yetmezdi. Canary Wharf’taki gökdelenin 35. katından Thames Nehri’nin kavisini izlerken, parmakları titizlikle tasarladığı bir köprü projesinin son detayları üzerinde geziniyordu. Adı, mimarlık dünyasında yükselen bir yıldız olarak anılıyordu; kariyeri, yıllarca süren uykusuz gecelerin, feda edilen gençlik eğlencelerinin ve bitmek bilmez bir azmin ürünüydü. Telefonu çalana dek her şey

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen sabah güneşinin aydınlattığı toz zerreciklerine bakarken, hayatının kusursuz bir denge içinde olduğunu düşünüyordu. Evliliklerinin yedinci yılındaydı Demir’le. Mimarlıktan edindiği titizliği ve düzen aşkını, mühendis Demir’in sakin ve güven veren duruşuyla harmanlamış, modern bir apartman dairesinde, sevgi dolu, huzurlu bir yaşam kurmuşlardı kendilerine. Her şey yerli yerindeydi; her sabah aynı saatte

Elif, şafağın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin gölgesinde, betonun bile yutamadığı yeşil bir umudun bekçisiydi. Penceresi, eski bir apartmanın üçüncü katından, Ege Mahallesi’nin çatık kaşlı evlerine ve arada bir parlayan küçük, bakımsız parka bakardı. O park, namıdiğer “Dede’nin Bahçesi”, çocukluğundan kalma hatıraların, ilk aşkların ve mahallelinin ortak nefesiydi. Ama o sabah, parkın etrafına gerilen sarı

Zeynep’in elleri her zaman bir hikaye anlatırdı. Üniversite kantininde, yıpranmış mimarlık kitaplarını tutarken de, babasının Fatih’teki küçük marangoz atölyesinde, zımpara kağıdının ahşaba sürtünmesinden çıkan kokuyu içine çekerken de, parmak uçlarında biriken nasırlar, yaşamın her iki yüzündeki mücadelesinin sessiz tanıklarıydı. Hava, o sabah her zamankinden daha ağır, küflü bir umut ve bayat ekmek kokusuyla doluyordu ciğerlerine.

On bir yıl sonra, Elif’in sesi bir bıçak gibi saplandı kulağına; ne özlem ne de nefret taşıyordu, yalnızca buz gibi bir gerçek: “Zeynep’in sana ihtiyacı var.” Mert’in elindeki kristal viski kadehi neredeyse yere düşüyordu. Haftanın yedi günü, günde on altı saat süren amansız çalışma temposuyla kurduğu, parıltılı ama bomboş hayatında, bu ses on yılı aşkın

Her sabah, Elif için bir öncekinin aynasıydı; ince, zarif, dışarıdan kusursuz ama içeriden tarifsiz bir boşlukla oyulmuş bir ayna. Otuz sekiz yaşındaydı Elif, kendi iç mimarlık ofisinin sahibi, İstanbul’un prestijli semtlerinde adını duyurmuş başarılı bir kadın. Lüks daireler tasarlar, eski binaları yeniden hayata döndürürdü. Ancak en büyük projesi, kendi ruhundaki eksik parçayı tamamlamaktı. Yıllardır bitmeyen