Hikayeler

Ayşe, mutfak penceresinden bahçeye vuran akşam güneşine bakarken, elindeki çay bardağının sıcaklığıyla huzurun son kırıntılarını hissetmeye çalıştı. Çocukları Elif ve Can’ın kahkahaları salondan yükseliyordu, Demir’in gür sesi ise futbol maçının yorumlarına eşlik ediyordu. Bu, onun için her şey demekti. On yıllarca ilmek ilmek ördüğü, her bir tuğlasını kendi elleriyle koyduğu, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen, imrenilen

Elif, kristal bir heykel misali cam masasında parlayan son savunma dosyasını kapatırken, telefonunun titrek sesi odanın dinginliğini parçaladı. Bilinmeyen bir numara. Genellikle açmazdı ama o an içini kemiren tuhaf bir his, parmağını ekrana sürüklemesine neden oldu. “Alo?” diye yanıtladı, sesi her zamanki gibi kararlıydı. Hattın diğer ucundan gelen, yirmi yıldır duymadığı bir erkek sesiydi. “Elif

Selim, yüksek katlı ofis binasının camından, İstanbul’un sonsuz ışıklarına bakarken, içerideki boşluğu dolduramıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahip bir adamdı; başarılı bir mimarlık ofisi, Boğaz manzaralı bir ev, güzel bir eş, Elif, ve parlak zekâlı, üniversite çağına gelmiş biricik kızı, Defne. Ama ışıkların ardında, uzun yıllardır sustuğu bir fısıltı vardı; vicdanının ince, sürekli sızısı. Bu

Elif’in hayatı, boğazın soğuk rüzgarına inat direnen eski bir apartmanın çatlak duvarları arasından sızan gün ışığı gibiydi; soluk ama inatçı. Sabahın dördünde, çoğu insanın rüyalarının en tatlı yerindeyken uyanır, penceresinden içeri dolan Marmara’nın tuzlu kokusunu içine çekerdi. Beş yaşından beri oturduğu bu daire, daracık sokağı, komşuların kahkaha ve dert sesleriyle yoğrulmuş koridorları, onun için sadece

Can, o sabah kahvesini yudumlarken, bir süredir içini kemiren garip huzursuzluğun ne olduğunu tam olarak bilmiyordu. Henüz otuzlarının başında, İstanbul’un prestijli bir mimarlık ofisinde ortak, gelecek vaat eden bir kariyere sahipti. Hayatı kusursuz görünüyordu; modern bir daire, güvenilir bir arkadaş çevresi, ve her zaman dimdik arkasında duran, fedakar annesi Ayşe Demir. Ancak bu kusursuz tablonun

Ayşe, mutfaktaki mermer tezgâhı parlak bir bezle son kez silerken, parmak uçlarındaki nane ve kekik kokusuyla harmanlanmış huzurun kokusunu içine çekti. Beş yıldır oturdukları bu ev, onun sığınaydı, Murat’la birlikte ilmek ilmek ördükleri, her köşesine anılarını serpiştirdikleri bir yuvaydı. Pencereden süzülen akşam güneşi, salonu altın rengine boyarken, Ayşe’nin kalbinde de aynı sıcaklık hüküm sürüyordu. Murat’la

Emre, annesinin mutfağındaki o tanıdık naftalin kokusunu her duyduğunda, aslında geçmişin tozlu raflarına dokunduğunu bilmezdi. Kokuyu yalnızca eski, özenle katlanmış mutfak perdelerinden, yıllanmış ahşap dolaplardan ibaret sanırdı. İstanbul’daki modern, minimal dairesinin keskin çizgilerinden, şehirdeki hızlı ve başarı odaklı yaşamından sonra, bu koku bir sığınak, bir anımsatıcıydı. Bir çocukluk melodisiydi. Oysa bu kez, koku daha yoğundu,

Elif, mutfak penceresinden içeri sızan sonbahar güneşine gülümsedi. Cem, kahvesini yudumlarken gazetesine gömülmüştü ama bir an durup ona baktığında, gözlerinde hâlâ o ilk günkü pırıltıyı gördüğüne emindi. On beş yıl. Tam on beş yıldır aynı çatı altında, aynı rüyaları görerek uyanıyorlardı. Elif’in Cem’e duyduğu güven, mermer tezgahlar gibi sağlam, Boğaz’ın suları gibi berraktı. Onlar, birbirine

Dr. Yaman Akıncı, İstanbul’un en prestijli hastanelerinden birinin başhekimi ve parlak bir cerrahtı. Sabahları, henüz gün doğmadan, şehrin karmaşası başlamadan önce, Boğaz’a nazır dairesinin balkonunda, elinde dumanı tüten kahvesiyle dururdu. Bu anlar, dış dünyaya yansıttığı kusursuz, soğukkanlı ve kontrolcü imajının ardındaki tek çatlağı gösterirdi. Gözleri, denizin uçsuz bucaksız derinliğine takılı kalır, zihninin derinliklerinden yükselen bir

Elif’in bakışları, Can’ın yeni evinin pırıltılı salonunda yankılanan kahkahalara takılı kaldı. Neşeli bir bayram sabahıydı; kalabalık, sesli ve mutluydu. Can, iki çocuğuyla boğuşurken, eşi Aylin mutfakta tatlı koşturmacalar içindeydi. Her şey, bir dergi kapağından fırlamış gibi kusursuz görünüyordu. Can’ın yüzündeki o huzur dolu ifade, Elif’in içini hem ısıtıyor hem de açıklayamadığı bir boşlukla soğuk bir