Hikayeler

Elif, Can’ın ölümünden bu yana geçen on dört ayın her birini, sırtında görünmez bir yük gibi taşıyordu. O yükün adı bazen Can’ın anısı, bazen toplumun beklentileri, bazen de yedi yaşındaki oğlu Mert’in sessiz soruları oluyordu. Sabahları Can’ın eşyalarını topladığı, akşamları ise bir daha geri dönmeyecek olan o sıcak nefesi beklediği bu ev, artık bir mabede

Elif’in parmakları, eski, solmuş fotoğrafın kenarlarında gezindi. Bir kez daha, zamanın ve hüznün incelttiği bir kâğıt parçasında, sekiz yaşındaki oğlunun gülen yüzüne dokundu. Deniz. Adı bile içini titretmeye yetiyordu. Bugün, o korkunç Marmara depreminin yirmi ikinci yıldönümüydü. Her 17 Ağustos, Elif için takvimde kırmızıyla çizilmiş, yarası hiç kapanmayan bir tarihti. O gece, yatağının başucundaki raftan

Sabahın ilk ışıkları, Elif’in eski ahşap penceresinden süzülüp, duvardaki yıpranmış aile fotoğrafına düşerdi. Her gün aynı saatte uyanır, komşunun horoz sesiyle değil, alt komşunun çatık kaşlı teyzesinin televizyon sesiyle güne başlardı. Burası Fatih’in daracık sokaklarından biriydi; her köşesinde bir hikaye, her taşında yılların yorgunluğu saklıydı. Elif için ise burası, hayallerini inşa edeceği temelden farksızdı. Mimar

Yine mi? Parmakları, nemli gözleriyle titreyen test çubuğuna uzandı. Beyaz zeminin ortasındaki o incecik çizgide, umutla beklediği ikinci çizginin gölgesi bile yoktu. Elif, nefes almayı unutmuş gibi hissetti. Yıllardır süren bu acımasız ritüel, her ay aynı yıkımı beraberinde getiriyordu. Otuz sekiz yaşındaydı ve biyolojik saati, kulaklarında bir tokat gibi yankılanıyordu. Deniz, uyku sersemi bir şekilde

Özen Mobilya’nın kokusu, Murat için sadece cila ve ağaç tozu değildi; babasının ellerinin teri, anasının duaları ve çocukluğunun her bir köşesine sinmiş, anlatılmamış hikayelerin iziydi. O koku, kırk yaşını devirmiş omuzlarındaki görünmez yükün en belirgin işaretiydi. Atölye, Kadıköy’ün ara sokaklarından birinde, zamana meydan okuyan ahşap tabelasıyla, etrafındaki yükselen beton yığınlarına inatla direniyordu. İçeride ise, her

Elif, İstanbul’un ışıl ışıl gece manzarasına dalmış, elindeki soğuk çay bardağını döndürüp duruyordu. Kırkına merdiven dayamış, kariyerinde zirve yapmış, pırıl pırıl bir mimar stüdyosunun sahibiydi. Herkes onun hayatını imrenerek izler, “Ne kadar da güçlü, ne kadar da başarılı,” derdi. Ama onlar, Elif’in en lüks apartman dairesinin en şık penceresinden dışarı bakarken hissettiği o derin, o

Ekrandaki parıltılı adam, Defne’nin kardeşiydi. Emre. Yılların yıprattığı, ince damarlı ellerini dizlerinin üzerine koymuş, ekrandaki her gülüşünde kendi hayatının sessiz yankılarını duyuyordu. Emre, Türkiye’nin en genç ve yetenekli klasik gitar virtüözlerinden biri olarak röportaj veriyordu. Defne ise mutfağının loş ışığında, yavaş yavaş soğuyan çayından bir yudum aldı. Televizyonun sesi kısık, Emre’nin anlattığı başarı hikayesi, Defne’nin

Nişan yüzüğü parmağımı sıkıyordu, sadece fiziksel olarak değil, ruhumu da görünmez bir zincirle bağlıyordu sanki. Fırat’ın bana uzattığı bu altın halka, çevremdeki herkesin hayranlıkla bahsettiği “ideal” bir geleceğin simgesiydi. Güzel bir ev, sağlam bir kariyer, saygın bir eş ve yakında gelecek çocuklar… Her şey kusursuz bir tablo gibiydi. Her şey, benim içimde büyüyen o tarifsiz

Mine, o akşamüstü kucağında Arda’nın çocukluk fotoğraflarıyla kanepede otururken, içini kemiren garip huzursuzluğa anlam veremiyordu. Dışarıda İstanbul’un o her zamanki gürültüsü akıp gidiyor, ama onların iki odalı, şefkatle döşediği küçük dairesinde bambaşka bir dünya hüküm sürüyordu. Arda’nın kokusu sinmiş yastıklara başını yasladı, elinde tuttuğu, Arda’nın haylaz bir gülümsemeyle kameraya baktığı kareye dalıp gitti. Bu adam,

Ayaz Akın, İzmir’den İstanbul’a ilk geldiğinde, şehrin silüetine bakarken yüreğinde garip bir sevinç ve ürperti karışımı hissetmişti. Onu karşılayan gri gökyüzü, tepelerin arasından fışkıran beton ormanı ve tüm bunların ortasında parlayan Boğaz Köprüsü, sanki ona yeni bir hayat vaat ediyordu. Yirmi dokuz yaşındaydı, bir mimar olarak parlak bir geleceğin eşiğinde, Yılmaz Holding’in Vadi İstanbul Konutları