Taş Duvarlar Arasında Çatlak

Mine, o akşamüstü kucağında Arda’nın çocukluk fotoğraflarıyla kanepede otururken, içini kemiren garip huzursuzluğa anlam veremiyordu. Dışarıda İstanbul’un o her zamanki gürültüsü akıp gidiyor, ama onların iki odalı, şefkatle döşediği küçük dairesinde bambaşka bir dünya hüküm sürüyordu. Arda’nın kokusu sinmiş yastıklara başını yasladı, elinde tuttuğu, Arda’nın haylaz bir gülümsemeyle kameraya baktığı kareye dalıp gitti. Bu adam, bu gülüş, onun sığınağıydı. Dört yıldır evlilerdi ve Mine, hayatının en doğru kararını verdiğine her zaman inanmıştı. Paylaşılan her nefes, her gülüş, her sessizlik, onların ortak duvarları gibi yükseliyordu.

Son birkaç haftadır Arda biraz dalgın, telefonları hep sessizdeydi. Mine, yorgunluğa yordu bunu. Reklam ajansındaki işlerinin yoğunluğu, yeni projenin stresi… Arda, her zaman her şeyi tek başına omuzlayan biri olmuştu, Mine’yi “yormak” istemezdi. Ama bu seferki farklıydı. Geceleri uykusunda mırıldanmaları, uyandığında Mine’nin yüzüne zoraki yerleşen gülümsemeleri… Bir sabah, Arda duş alırken, komodinin üzerindeki telefonundan gelen ardışık mesaj sesleri Mine’nin dikkatini çekmişti. Genellikle telefonunu yanından ayırmayan Arda, o gün unutmuştu. İçinde büyüyen korkunç bir hisle telefona uzanıp ekranı açtığında, tanımadığı bir numaradan gelen onlarca mesaj belirdi. Mesajların içeriği anlamsız kısaltmalar ve acil ibareleriyle doluydu. Bir anlığına titreyen elleriyle telefonu yerine bıraktı. Yapamazdı. O adam Arda’ydı. Onu asla aldatmazdı, ondan asla bir şey saklamazdı. Bu güven, onların ilişkilerinin omurgasıydı.

Akşam Arda eve geldiğinde, Mine her zamankinden daha sessizdi. Yemek masasında havadan sudan konuştular, ama Mine’nin gözleri sürekli Arda’nın üzerinde geziniyordu. “Bugün çok yorgun görünüyorsun sevgilim,” dedi sonunda.
Arda, çatalıyla tabağındaki yemeği kurcalarken başını kaldırdı. “Evet, biraz… Ajans yine karman çorman. Yetişmemiz gereken bir teslimat var.”
“Her şey yolunda mı gerçekten? Sanki bir şeyler seni sıkıyor gibi.”
Arda gülümsedi, bu seferki daha gerçekçiydi. Elini Mine’nin elinin üzerine koydu. “Merak etme, her şey yolunda. Seninle ilgili hiçbir şey yok. Biraz iş stresi hepsi.”
Mine, onun elinin sıcaklığını hissetti ama içindeki şüphe buharlaşmadı. O gece, Arda uykuya daldıktan sonra, Mine sessizce mutfağa geçti. Ortak banka hesaplarının mobil uygulamasını açtı. Son hareketleri kontrol etti. Küçük miktarda birkaç harcama dışında dikkat çekici bir şey yoktu. Tam rahatlamıştı ki, gözü daha önce fark etmediği bir detaya takıldı: İki ay önce, hesaptan büyük bir transfer yapılmıştı. Tamı tamına 150 bin lira. Açıklamada ise sadece “ödeme” yazıyordu. Mine’nin kalbi göğsünde hızla çarpmaya başladı. 150 bin lira? Bu, onların üç yıldır biriktirdiği ev peşinatının neredeyse yarısıydı. Nereye gitmişti bu para? Neden ona söylememişti?

Ertesi gün, Mine işe odaklanmakta zorlandı. Aklı hep o banka hareketindeydi. Arda’nın her cevapsız araması, her geç saate kalan maili ona bir hançer gibi saplanıyordu. Öğle arasında, cep telefonundan internet bankacılığını tekrar açtı. Transferin yapıldığı hesabın alıcı kısmını inceledi. Şirket ismi yoktu, sadece bir isim ve soyisim… Arda’nın kardeşi Can! Mine’nin dünyası başına yıkıldı. Can, Arda’dan beş yaş küçüktü ve her zaman başına iş açan, kolay yoldan zengin olma hayalleri kuran biriydi. Arda onu korur, kollardı. Ama bu kadar büyük bir miktar? Ve Mine’den habersiz?

Akşam, Mine’nin Arda’yı karşılaması her zamankinden farklıydı. Dudaklarında buz gibi bir tebessüm, gözlerinde anlaşılması güç bir keder vardı. Arda, Mine’nin soğukluğunu fark etti ama nedenini anlayamadı. “Bir sorun mu var Mine’m?”
Mine, kocasının gözlerinin içine baktı. Gözlerinde ne bir yalan ne de bir suçluluk belirtisi vardı. Sadece yorgunluk… Belki de bu yüzden, ondan gerçeği duymak istedi. “Bugün banka hesaplarını kontrol ettim Arda,” dedi sesi titreyerek. “İki ay önce, ortak hesabımızdan Can’a büyük bir transfer yapmışsın. 150 bin lira. Neden bana söylemedin?”

Arda’nın yüzündeki kan çekildi. Gözleri irileşti, dudakları aralandı ama ses çıkmadı. Elindeki ceket yere düştü. Ortamdaki sessizlik, bir bıçak kadar keskinleşti.
“Arda, konuş benimle. Ne oluyor? Bu para neyin nesi? Ve neden bana yalan söyledin?” Mine’nin sesi artık titrek değil, öfkeliydi.
Arda, zorlukla yutkundu. “Mine… Ben… Bunu sana anlatacaktım. Doğru zamanı bekliyordum.”
“Doğru zaman mı? Ev peşinatımızın yarısını yok etmek için doğru zamanı mı bekliyordun? Bizim geleceğimizin yarısını!”
Arda, başını ellerinin arasına aldı. “Can… Can yine başını belaya sokmuş. Bir kripto para işine girmiş, elindeki tüm parayı batırmış. Üstüne bir de tefecilere bulaşmış. Gelenler kapısına dayanmış Mine. Ona vaktinde yardım etmezsem… O adamlar neler yapabilirdi, bir bilsen.”
Mine, şaşkınlık ve öfke arasında donakalmıştı. “Tefeci mi? Can tefecilere mi bulaştı? Ve sen bunu bizden, benden gizledin mi?”
“Seni bu dertle üzmek istemedim Mine’m. Can benim kardeşim. Onu yarı yolda bırakamazdım. Gidip o adamlarla konuştum, parayı bir şekilde bulmam gerekiyordu. Başka çarem yoktu. Kendi param yoktu, biliyorsun.”
“Kendi paran yoktu derken, benim paramdan da mı haberim yoktu?” Mine’nin sesi yükseldi. “Bu bizim ortak paramızdı Arda! Bizim evimiz için biriktirdiğimiz para! Üç yıldır her kuruşu dişimizden tırnağımızdan artırdık biz onu! Nasıl tek başına böyle bir karar verirsin? Nasıl benden gizlersin?”
Arda, Mine’nin gözlerine bakmaya cesaret edemiyordu. “Çaresizdim Mine. Seni üzmek istemedim. Can’ı da bataklığa atmak istemedim. Bir anlık… Bir anlık hataydı. Telafi edeceğim, yemin ederim. Fazlasıyla geri koyacağım o parayı.”
Mine, kollarını kavuşturdu. “Telafi etmek mi? Sen benim güvenimi nasıl telafi edeceksin Arda? Bu sırrı aylarca içinde nasıl taşıdın? Her sabah uyandığında benimle kahvaltı yaparken, her akşam koltukta sarılırken, o paranın yokluğunu bilerek nasıl davrandın?”
“Seni düşünüyordum! Seni korumak istedim! Benim ailemin sorunları senin omuzlarına binmesin istedim.”
“Ben senin ailen değil miyim Arda? Biz bir aile değil miyiz? Senin derdin benim derdim değil mi? Benden nasıl bir yabancı gibi bu sırrı saklarsın?!” Mine’nin gözleri dolmuştu, ama ağlamak istemiyordu. Ağlarsa zayıflayacaktı, oysa şimdi öfkesine tutunması gerekiyordu.
Arda, Mine’ye doğru bir adım attı. “Biliyorum, hata ettim. Büyük bir hata. Lütfen affet beni.”
Mine geri çekildi. “Affetmek mi? Sen bana ihanet ettin Arda. Bu bir aldatma değil belki ama daha kötüsü. Sen bana değil, bize ihanet ettin. Bizim ortak hayallerimize, geleceğimize, güvenimize.”
Mine, arkasını döndü, odasına yürüdü. Kapıyı kilitledi. Arda’nın sesini duyuyordu kapının ardından. “Mine, ne olur konuş benimle! Gitme!”
Ama Mine onu dinlemedi. Yatağın kenarına oturdu. Başını ellerinin arasına aldı. Gözünden tek bir damla yaş akmadı. Sanki tüm gözyaşları içindeki o derin boşluğa akıp gidiyordu. Arda’nın çocukluk fotoğrafları hala kanepede duruyordu. Masum bir gülümseme… O gülümsemenin ardına nasıl böyle bir sır saklanabilirdi? Paylaştıkları her an, her plan, her fısıltı şimdi bir yalan perdesinin arkasından geliyormuş gibi geliyordu. Taş duvarları kendi elleriyle inşa ettikleri bu ev, şimdi çatırdayan temelleriyle Mine’nin üzerine yıkılıyordu.

Gece boyunca uyuyamadı Mine. Arda’nın kapısının önünde oturduğunu biliyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kapıyı açtı. Arda, yere çökmüş, dizlerini kendine çekmiş, başı ellerinin arasında uyukluyordu. Mine’nin adım sesleriyle irkildi, başını kaldırdı. Gözleri kızarmış, yanakları kurumuştu.
“Mine…” diye fısıldadı.
Mine, kapının eşiğinde durdu. Yüzünde ne öfke ne de merhamet vardı. Sadece bitkinlik. “Dışarı çıkmam lazım,” dedi Mine’nin sesi kısık ama kararlıydı.
Arda hemen ayağa fırladı. “Nereye gidiyorsun? Ben… Ben açıklayabilirim her şeyi. Lütfen gitme.”
“Sana açıklayacak hiçbir şey kalmadı Arda. Her şey apaçık ortada. Ben bu evin içinde nefes alamıyorum şu an. Dışarı çıkmam lazım. Biraz yalnız kalmam, düşünmem lazım.”
Mine, Arda’nın yanından sessizce geçti. Koridorda duran çantasını ve ceketini aldı. Anahtarlarını da alıp kapıya yöneldi.
“Mine, ne olur gitme. Ne olur beni yalnız bırakma.” Arda’nın sesi yalvaran bir tonda çıktı.
Mine, kapıyı araladı. Son bir kez Arda’ya döndü. Gözlerinin içine baktı. O gözlerdeki pişmanlığı, çaresizliği gördü. Ama bu, içindeki acıyı dindirmedi. “Bizi düşündün mü hiç Arda? Kendi kardeşinin derdini çözerken, beni düşündün mü? Bizim geleceğimizi, hayallerimizi düşündün mü?”
Arda’nın gözlerinden yaşlar boşandı. “Düşündüm Mine, yemin ederim düşündüm. Ama bir çıkış yolu bulamadım. Seni de kaybetmekten korktum.”
Mine’nin yüzünde acı bir tebessüm belirdi. “Beni zaten kaybettin Arda. Ya da en azından, bir parçamı kaybettin. Geri gelir mi bilmiyorum. Ama ben şu an gitmek zorundayım.”
Mine kapıyı kapattı, Arda’yı ardında bıraktı. Apartmanın merdivenlerinden inerken, her adımında içindeki boşluk daha da büyüyordu. Güven… Bu dört harfli kelime, şimdi tuzla buz olmuştu. Ortak hayalleri, evleri, gelecekleri, hepsi bu tek kelimeyle birlikte paramparça olmuştu. Mine dışarı çıktığında, İstanbul’un soğuk sabah rüzgarı yüzüne vurdu. Gözlerini kapattı. Geri dönecek miydi? Dönerse, bu evin duvarları arasında tekrar nefes alabilecek miydi? Bilmiyordu. Tek bildiği, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağıydı. O evin taş duvarları sağlam duruyordu belki, ama temellerinde onarılması güç, derin bir çatlak açılmıştı. Ve bu çatlak, Mine’nin kalbinden geçiyordu.