Hikayeler

Ayşe’nin evi terk eden son kahkahası, salonun eski ipek perdelerinde asılı kalmıştı. Elif, kardeşinin bıraktığı boşluğa, her defasında aynı yabancı hisle bakardı. Ayşe’nin, Avrupa’nın bir şehrinde mimarlık eğitimi alıp parlayan bir kariyere sahip olması Elif için bir gurur kaynağıydı; ama aynı zamanda göğsünün sol yanında, eski bir yara gibi sızlayan, tarifsiz bir boşluğun da müsebbibiydi.

Sabah güneşi, Ayşe’nin Cihangir’deki dairesinin geniş pencerelerinden süzülürken, Ayşe aynadaki yansımasına baktı ve bir an her şeyin mükemmel olduğuna inandı. Otuzlarının ortalarında, saçlarına henüz ak düşmemiş, yüzündeki ince çizgiler bile bir olgunluk nişanı gibi duruyordu. Başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş ve şirin mi şirin bir kız çocuğunun annesiydi. Kocası Can, mutfaktan gelen kahve

Elif, yedi yıl önce İstanbul’un gözde semtlerinden birinde kendi mimarlık ofisini kurduğunda, hayatın ona karşı hiç bu kadar cömert davranmayacağını düşünmüştü. Şimdi, pencerelerinden Boğaz’ın incelikle dans eden sularının göründüğü, modern ve ferah ofisinde, kahvesini yudumlarken, başarısının her zerresini hissediyordu. Üç kişilik ekibiyle sayısız projeyi hayata geçirmiş, dergilere kapak olmuş, adından sıkça söz ettirmişti. Akşamları, her

Ayşe, mutfakta özenle dizdiği porselen tabaklara bakarken, hayatının her santimini ölçüp biçtiği o tanıdık hisse kapıldı; her şey yerli yerinde olmalıydı, kusursuz. Kırk yıldır aynı ritimle dönen bu ev, sanki onun zihninin bir uzantısı gibiydi; her köşe, her eşya, derin bir düzenin, sarsılmaz bir iradenin eseriydi. Bugün, yıllar sonra ilk defa, bu kusursuzluğun çatlayabileceği endişesi

Masadaki pasta, Ayşe’nin altmış yıllık hayatının tüm tatlı yalanlarını üzerine serpilmiş pudra şekeri gibi taşıyordu. Gürültülü bir kahkaha patlasa, bu narin toz bulutu dağılır, altındaki tüm kusurları ortaya çıkarabilirdi. Ama masada ne bir kahkaha ne de bir gürültü vardı; sadece zorlama tebessümler ve havada asılı kalan bir gerginlik. Ayşe, altmışıncı yaşını kutlayan bir kadının aksine,

Elif, pencerelerinden Boğaz’ın lacivert sularına vuran gün batımını seyrederken, kusursuz sandığı hayatının çatlaklarından sızan soğuk bir rüzgar hissetti. Boğaz Köprüsü’nün ışıkları yavaşça yanmaya başlamış, şehrin karmaşık silueti mor ve turuncu tonlarına bürünmüştü. Elif’in dairesi, Çamlıca’nın yamaçlarında, modern mimarinin ve minimalizmin zarafetini taşıyan, her köşesi özenle tasarlanmış bir yaşam alanıydı. O bir mimardı, İstanbul’un en prestijli

Elif, yıllardır aynı pencereden bakıyordu hayata. İstanbul’un o meşhur, boğucu trafiği, gri binalar ve arada bir görünen Boğaz’ın maviliği… Hakan’la evlilikleri, tıpkı bu manzara gibiydi; düzenli, öngörülebilir, yer yer güzel ama genellikle sıradan. Otuz beş yaşındaydı ve hayatının bir köşesinde, bir şeylerin eksik olduğunu, hiç dolmayacak bir boşluk kaldığını hissediyordu. Hakan iyi bir eşti; ilgiliydi,

Elif, her sabah olduğu gibi o sabah da pencereden grileşen İstanbul gökyüzüne baktı. Mutfakta Emre’nin kahvesini hazırlarken çıkan tekdüze sesler, evliliklerinin dört yılına yayılan bir melodi gibiydi: düzenli, tanıdık ve hissiz. Emre, iş odaklı, başarılı bir mimardı. Onunla evlendiğinde, bu düzenin ona huzur vereceğini düşünmüştü. Oysa huzurla birlikte, ruhunu çölleştiren bir yalnızlık da gelmişti. Emre,

Elif, parmak uçlarında kurumuş boya lekeleriyle uyanmaya alışmıştı. Sabahın ilk ışıkları, derme çatma atölye dediği odasının penceresinden içeri süzülürken, yatağının karşısındaki duvarda asılı, bitmemiş tuvallere takılırdı gözleri. Her biri, İstanbul’daki Güzel Sanatlar Akademisi hayalinin bir parçasıydı. Hayallerinin rengi, kokusu, sesi vardı; tıpkı tuvaldeki fırça darbelerinin canlandırmayı beklediği gibi. Ancak o sabah, parmaklarında boya değil, un

Sınav sonuçları geldiğinde, Elif’in çığlığı evin her köşesini doldurmuştu. Metin ise elindeki çatlak fayansla kalakalmıştı. Tavan arasında döşeme işi yaparken, aşağıdan gelen sevinç nidaları önce onu şaşırtmış, sonra yüzünde yorgun bir gülümseme belirlemişti. “Baba! Baba! Oldu! İstanbul!” diye merdivenleri üçer beşer çıkan Elif’in gözleri parlıyordu. Metin, fayansı kenara bırakıp tozlu elleriyle kızının yüzünü okşadı. Gurur